ABD'ye Yeni Taşınmış Göçmenlerin İlk Aylardaki Deneyimleri

[cvatulip]

@R-Mutt Dostum öncelikle duygularını samimi ve şeffaf bir şekilde ifade ettiğin için kendi adıma teşekkür ederim.Burdan ahkam kesiyor gibi olmayı asla istemem insan ne yaşadığını kendi bilir elbet ama inan yaşın çok genç, sıfırdan başlamak için çok güzel bir yaş.Dünyanın neresine gidersen git ilk yıllar her zaman en zordur sakın pes etme.Göçmenlik psikolojini iyi bilirim, hiçbir şeye benzemez. Ama Hiçbir şey de sonsuza kadar sürmez.Emin ol burda kalıyor olsan belki de tek tutunduğun dal ailene yakın olmak olacaktı. Mesleki birikimini , uzmanlık alanlarını bilmiyorum ama iyi kötü bir yerden başlamışsın onları basamak olarak gör. Cebinde bir mesleğin olsun.Online sertifika veren kabul gören bir çok sektör bir çok alan var.Linkedln gibi platformlara üyeliğin olsun.Sen en büyük cesareti giderek yapmışsın , yol uzun yol yorucu ama tünelin sonundaki ışığa da güven,psikolojini sağlam tutmaya çalış.Şans seninle olsun arkadaşım

[Emre Kurtulmuş]

@mas bence buda biraz sosyal medya aldatmacası. Uber, lyft sürücülerinin kendine içerik çıkarmak için yaptıkları videolar nedeniyle oluştu. Öncelikle o videoları yapanların bir videosunda 7-8 kişiyle ufak sohbet edebildiğini görüyoruz ancak bu 7-8 kişi ile kaç gün ve kaç ride sonunda konuştuklarını pek bilmiyoruz. Şöyle örnek vereyim sürücüsüz araçlar yaygınlaşma çalışmasında deneyen kime sorsam ortak payda şuydu şöförle konuşmak zorunda kalmıyorum. Şahsen bende genelde bindiğim araçta şöförle konuşmak istemiyorum çünkü genelde işten sonra toplu taşımayı kullanmak için yorgunsam kullanıyorum ve o yorgunlukta tek istediğim sessizce evime ulaşmak, ancak bar ve clubların aktif olduğu saatlerde çalışmayı tercih ederseniz tabii ki sosyalleşme şansınız daha yüksek olacaktır

[R. Mutt]

Arkadaşlar genel olarak yorumlarınız için teşekkür ederim gerçekten destekleyici şeyler yazmışsınız, sadece bu bekleyişin benden neler götürdüğüne odaklandığım bir döneme girdim, belki gerçekten uzun vadede mutlu olabileceğim ama o bekleyişin ardından ve sonuca ulaştığım zaman arkama dönüp baktığımda kaybettiklerimin daha ağır basmasından çekiniyorum sanırım, bilmiyorum ama gerçtekten yazdıklarınız için minnettarım. Teşekkürler. Ben en iyisi buraya geldiğimden beri dökülen ve beyazlayan saçlarımla yoluma devam etmeliyim, en kötü Türkiye’ye gittiğimde saç ektiririm

[erenotti]

@R-Mutt Türkiye'de nasıl bir arkadaş çevreniz var bilmiyorum ama sakın onların yaşadığı hayatların sizi yanıltmasına ve sizde psikolojik baskı oluşturmasına izin vermeyin.
İnsanın hayatı inişli çıkışlıdır, olaya böyle bakmalısınız. Hiç kimseyi umursamayın, kendinize odaklanın. Yaşınız genç olduğu için kendinize bir hedef belirleyip ne yapmak istediğinize karar vermelisiniz önce, ondan sonra ona göre adımlar atmalısınız, hayatta hiç bir şey bir anda olmaz, sabırlı olmak gerekiyor. Yaşım 43, sizin yaşınıza geri dönebilmek gibi bir imkanım olsaydı, inanın şuan bankamda 10 milyon dolar param olsa, beş parasız kalmak pahasına her sentini gözümü kırpmadan verirdim.
@ecom arkadaşımız gayet güzel anlatmış her şeyi, bence o iletide yazılanları iyice hatmetmelisiniz.
Austin güzel ve sosyal bir şehir, hiç utanmayın, insanlara yaklaşın konuşun, tanışmaya çalışın, Amerikalılar kibar insanlardır kolay kolay refüze etmezler. Arada uyuz tiplere denk gelebilirsiniz gayet normal. Kendinize kısa molalar ve off günler verin.

[TommyGun]

@ecom harika bir cevap olmuş. Yolunuz daima açık olsun,

[minnesota]

Amerika da Turkiye, Turkiye de Amerika yi ararsaniz mutlu olamazsiniz.

[ecom]

@TommyGun cok tesekkurler,sizinde her sey gonlunuzce olsun

[Haliax]

@R-Mutt Icten ve derin paylasim icin tesekkurler. Yazdiginiz her seye noktasi virgulune kadar katiliyorum. ABD'de gocmenlik ozelinde yazdigim, gocmenligin izdiraplari, bedelleri ve degip degmeyecegi uzerine olan bir yazimi paylasmak isterim. Linki su.

Ne oluyor arkadaşlar? Çevremde, ister Green Card’lı olsun ister F1 vizesiyle burada bulunanlar olsun, herkes bir buhran içinde Amerika’da hayatta kalmaya çalışıyor. Evet, “hayatta kalmaya çalışıyor” diyorum. Çünkü burada hayatını sorunsuz ve stressiz sürdüren çok az insan tanıdım, en azından kendi çevremde.

Evet, cunku su an adi konmamis bir global ekonomik kriz ve durgunluk var. Son 3 yilda gelenler icin zamanlama maalesef problemli. Trump'in gelisiyle de isler ve gidisat maalesef daha da kotu. Kisa-orta vade icin ne yazik ki umutlu ve optimist olmak icin cok fazla sebep yok, gercekci olmak gerekirse. Trump yonetiminin gorevi devretmesini beklememiz gerekecek. Pandemi sonrasi asiri alim furyasindan sonra neredeyse her sektor personel konusunda daralmaya gitti. Son 2-2.5 yildir is piyasalari asiri rekabetci ve durgun. ABD ozelinde egitim ve deneyim eksikligi de boyle bir ortamda fazlasiyla dezavantaj. Ama ABD'de 10+ yildir yasayan insanlara bakarsaniz, cogunun halinin vaktinin ve keyfinin yerinde oldugunu gorursunuz. Eger vasifli, egitimli ve adanmis kisiler iseler. Yani, normal sartlarda da belli bir refaha ermek ve hayat standardi insa etmek zaman aliyordu, ama simdi kriz ortamindan dolayi daha cok zaman alacak ve daha zorlu olacak. Ama eninde sonunda mumkun mu? Bence evet, fazlasiyla.

1.5 yıl önce buraya geldiğimde İngilizcemi geliştiririm, okula yazılırım, kendime yatırım yaparım diye hayaller kuruyordum. Ama geçim kaygısı, çalışmak zorunda kalmak derken buna hiç vakit ayıramadım.

Anlasilabilir. Ilk birkac yil sil bastan sifirdan bir hayat insa etme mucadelesiyle geciyor. Hayat bilgisi edinimi, sifirdan bir altyapi ve kimlik insa etme ve gerekli araclara sahip olma. Ama bu hayat insa etme ve hayatla mucadele etme safhasinin vizyoner dusunme ve davranma kismini bloke etmemesi elzem. Buyuk resmi akildan cikarmamak lazim. Bugunler icin calisirken, yarinlari insa etmeye devam etmek gerekli. Refah ve mutlu bir gelecek icin gerekli olan vasiflari, egitimleri ve becerileri arkaplanda edinmek ve onlara yatirim yapmak gerekli. Her sey dengeli bir sekilde yurumeli. Bu yazi benim ABD'de gocmenlik ozelinde en ufuk acici ve isabetli buldugum yazidir. Fazlasiyla icgoruye ve umut verici ogutlere sahip.

Konuşma dilinde belli bir seviyeye gelmiş olsam da, “Amerikalı” biriyle arkadaşlık kurmanın ne kadar zor olduğunu yeni yeni anlamaya başladım. Üstelik bunun sadece bana özel olmadığını, İngilizcesi çok iyi olanların bile benzer sıkıntılar yaşadığını gördüm.

Gayet hakli ve isabetli gozlemler. San Francisco ve Bay Area ozelinde konusmam gerekirse burada da durum ayni. Gecen sene Nisan ayindan beri sosyallige tam gaz odaklanmis durumdayim. Sadece Meetup uzerinden 15'in uzerinde etkinlige katildim. Neredeyse her hafta yabanci/Turk etkinliklere katiliyorum. Gercekten de Amerikalilarda genel bir yapmaciklik, yuzeysellik ve mesafeli olma problemi var. Turkler daha samimi, icten ve sicak. Burada da kulturlerin yapisi ortaya cikiyor. Kurt Lewin isimli psikologun kulturler arasi etkilesimi anlatmak icin buldugu analojiyi anlatan bir yazi var. Okunmasini tavsiye ederim. Kisaca, seftaliye (Ornegin, ABD'de California ve Florida gibi eyaletlerdeki insanlar) benzeyen kulturlerdeki insanlar daha guleryuzlu, arkadas canlisi ve havadan sudan konusmayi seven insanlardir diyor. Tipki seftali gibi yuzeyde, disardan bakildiginda yumusak ve cezbedici gorunurler diyor. Ama bir isirik aldiginizda sert bir kabuga toslarsiniz diyor. Yani, derinlesmek, samimilesmek, yakinlasmak zordur diyor. Ama imkansiz demiyor. Kendi sahsi deneyimim uzerinden soylemem gerekirse de oyle. Istisnai Amerikalilar da var. Derin, zeki, bilincli, samimi. Onlari bulmak lazim. Analojinin diger tarafinda ise hindistan cevizine benzeyen kulturlerdeki (Ornegin, ABD'de New York, Boston gibi eyaletlerdeki insanlar) insanlar ise pek gulmez, soguk ve yer yer kabadir diyor. Distan bakildiginda sert bir kabuk vardir, o kabugu asmak zordur deniyor. Ama bir kere asildi mi, tipki hindistan cevizinin ici gibi, cok yumusak ve sicak bir cekirdegi oldugu fark edilir diyor. Yani, tanismak, konusmak vs. zordur, ama bir kere tanisilip samimiyet edinildi mi, devami gelir, gerisi kolaydir diyor. ABD icinde bile cok farkli kulturler ve aliskanliklar var. Apayri dunyalar var. Kesfetmek ve deneyimlemek gerek.

Buradaki yaşam biçimini ve insan ilişkilerini tanıdıkça, kendimi buraya daha fazla yabancı hissetmeye başladım.

Gayet dogal. Alisma sureci. Bu baslikta oldugu gibi, kultur sokunun asamalari. Zaman ve adanmislik gerek. Cunku hicbir ulke mukemmel degil, hayat hicbir yerde utopik degil. Ve unutmayin, bugun bu halinizle TR'ye donseniz bile, fazlasiyla pisman olma ve yakinacak sey bulma ihtimaliniz var.

Amerika’daki bireyselci zihniyetin, bizim gibi daha kolektif düşünen doğu toplumlarıyla ne kadar zıt olduğunu fark ettikçe bu yabancılık hissi daha da derinleşiyor. İnsanlar sanki otomatik pilottaymış gibi, yüzeysel ilişkiler içinde yaşıyorlar. Gerçek bir bağ kurmak, samimi bir sohbet etmek neredeyse imkânsız gibi. Ve bazen düşünüyorum… Belki de bu zihniyete hiçbir zaman tam anlamıyla sahip olamayacağım. Belki de bu yüzden kendimi hep bir “misafir” gibi hissedeceğim.

Haklisiniz. Ama isin iyi yani, Amerika evrensel bir ulke. Dunyanin Birlesmis Milletler'i gibi. Her kulturden, her ulkeden insan var. Aradiginiz tarzda iletisimi ve yaklasimi olan milletlerle yakinlasabilirsiniz. Turk olur, Azeri olur, Italyan olur, Latin Amerikalisi olur, olur da olur. Opsiyon eksikliginin olmadigi bir ulke varsa, o da Amerika. Tadini cikarin.

Öyle bir yaşta geldim ki (26), ne tam Türkiye’de kendimi var edebildim ne de burada. Günlerim Uber ve Lyft gibi işler yaparak geçiyor. Belki bu yazıdan sonra “başka iş ara” diyenler olacaktır. Ama FedEx, Amazon, Hertz gibi yerlerde de çalıştım. Hepsinde benzer sıkıntıları yaşadım.

Hemfikirim. Giris seviyesi ve vasifsiz islerin genel problemi bu maalesef. Daha nitelikli ve potansiyelli, gelecege donuk islere ve kariyer firsatlarina kademeli olarak gecis yapmak gerekli.

İşin en garip ve düşündürücü tarafı ise, Türkiye’deki arkadaşlarımın gündelik hayatlarının benimkinden daha dolu ve daha mutlu geçiyor gibi görünmesi.

Nostalji ve anlik duygu durumlarinin da etkisiyle, davulun sesi uzaktan hos geliyor. Onun bir illuzyon oldugundan emin olabilirsiniz. Ve unutmayin, herhangi bir anda sizin yerinizde olmak icin canini vermeye hazir milyonlar var TR'de.

Sahi, biz burada ne yapıyoruz? Özellikle buraya gelmeden önce belli bir iş tecrübesi olmayan ya da Türkiye’deki işini burada yapamayan insanlar için soruyorum: Amerika’ya garsonluk, Uber şoförlüğü, dasher’lık, kasiyerlik, Amazon’da depo işçiliği yapmak için mi geldik? Bu işler geçici mi? Eğer geçiciyse, o süre zarfında biz neler kaybediyoruz?

Evet, gecici bir sureligine o isleri yapiyoruz. Ugruna okyanuslari ve kitalari asip geldigimiz o idealleri kovaliyoruz. Mutlulugun pesinden kosma, ruya gibi bir hayat yasama ve kendimizi gerceklestirme idealleri. Refah, medeni, demokratik ve mutlu bir yasam surme istegi. Bunlarin pesinden kosarken, ve bunlari kovalarken yasadiklarimiz kolay ve hafife alinacak turden degil kesinlikle. Agir bedeller odetiyor, buyuk tavizler verdiriyor, ve cokca da yipratiyor. Ama, her kahramanin hikayesinde ortak olan bir sey vardir. Zafer ve ihtisam, mucadele ve zorlukla gelir. Insan ancak bu sekilde guclenebilir, icsel olarak zenginlesebilir ve donusebilir. Ancak bu sekilde kendi hikayesinin kahramani olabilir.

Biz Amerika’da ne yaşıyoruz?

Kendi hikayemizin kahramani olmaya calisiyoruz. Daha da onemlisi, Amerikan Ruyasi'ni kendimiz icin gercek kilmaya calisiyoruz.

[Onur Kürekçi]

@minnesota mükemmel cevaplamissiniz tebrik ederim

[Mustafa Bayram]

Herkese Merhaba,
Uzun bir yolculuktan sonra Houston'a vardık. Burada edindiğim arkadaşlar ve gördüğüm desteklerden dolayı bu süreci detaylıca paylaşmak istedim. İlk olarak uçak biletini Lufthansa'dan aldım. 4 kişilik bir aile için en uygun bilet opsiyonu onlardaydı. Frankfurt aktarmalı uçuş için 4 kişilik bir aile olarak 2000 USD gibi bir rakam tuttu. İç hatlar uçuşunu THY ile gerçekleştirdik ve İstanbul Havalimanına 8 orta ve büyük, 4 kabin bagajıyla vardık. İstanbul'da tekrar check-in yaptık ve valizleri teslim ettik. Daha önce gelen uçağın doluluk oranından dolayı check-in bagajlarını da check-in de verebileceğimile ilgili mail aldığımız için uçakta gerekmeyecek kabin bagajlarını da teslim ettik. Pasaport kontrolunde malesef polisler derdimizi anlamadı ve çıkış harcı almamız gerekti. Uçuş kapısında tekrardan Gözen güvenlik aram yaptı. Frankfurt uçuşu kısaydı ama yorgun olduğumuz için neredeyse tamamını uyuyarak geçirdik. İndikten sonra tekrar bir aramayla aynı terminalde olan diğer uçuşumuza geçtik. Burada ilginç olan rastgele olarak tekrar bir arama yaptılar kapıda ve o bana isabet etti. İki uçuş arasında yaklaşık 1 saat 45 dk vardı. Yetişirmiyiz endişesi vardı ama çok şükürbir sorun yaşanmadan Houston uçuşuna ulaştık. Uçakta yemek olarak muslim food seçmiştik ama yemekler aşırı baharatlı pakistan/hindistan tarzı yemeklerdi ve çocuklar yiyemedi. Houston'a indiğimiz zaman bayağı uzun bir pasaport sırası vardı. Yaklaşık 1 saat sonra sıra geldi e görevli memura sarı zarfları verdiğimizde iç kısımda bir bekleme salonuna aldı. Burada başka bir odaya lınıp soru sorulmasını bekliyordum okuduğum tecrübelere göre ama 1 saatlik beklemeden sonra bir polis pasaportlar elinde geldi ve yiyecek getirdiniz mi diye sordu. Ben çerez ve abur cuburlar olduğunu söyleyip ardından hayvansal gıda yok dememle hayırlı olsun geçebilirsiniz demesi bir oldu. Ben adres bilgilerini değiştireceğimi belirttiğimde görevli kimse kalmadığını online yapmamı söyledi. Pasaportlarımızı alıp zaten toplanmış olan valizlerimizi alarak dışarı çıktık. @semavi Bey ile daha önce görüşmüştük ve sağolsun onun yönlendirdiği bir arkadaş bizi karşıladı ve kalacağımız eve ulaştık. Bu aşamaya kadar yardımlarını esirgemeyen Sn. @gucarslan a, @warmgrey e ve @semavi bey'e çok teşekkür ederim.
@semavi bey'den aracımızı aldık. Bu aşamada Kadir Bey ve eşine ayrı bir paragraf açmak da fayda var. Gerçekten bizi oldukça sıcak karşıladılar. Çok yardımseverler ve yaşadıkları deneyimleri abartmadan realistik bir şekilde aktardılar. Bu yardımlarınının karşılığı gerek bu dünya da gerekse ahirette ziyadesiyle bulmalarını dilerim. BoA den Özlem Hanım'ın çalıştığı Galleria şubesinden banka hesaplarımızı açtık. Ertesi gün de kredi kartı başvurusunda bulunduk ve başvurularımız onaylandı. Şimdi artık diğer aşamalar için SSN ve Banka kartlarımızın gelmesini bekliyorum. Paskalya tatilinden ötürü okul kayıtlarını yaptıramadık ama Salı günü o işle ilgileneceğiz.
Diğer aşamaları aştıkça yazmaya çalışacağım.

[ATS16]

@Mustafa-Bayram hoşgeldiniz, geçmiş olsun. Sonraki aşamalarda da bol şans

[okokok]

@Mustafa-Bayram öncelikle hayırlı olsun. Umarım herkesin süreci sizinki gibi sorunsuz olur.

Kredi kartına nasıl başvurdunuz? Ssn veya adres kanıtı istenmedi mi? Hatta araba almak için bile adres kanıtı istendiği söylenmişti.

Aynı şekilde okul için de adres kanıtı isteniyor. Ev tuttunuz mu?

[Ertan Turgun]

@Mustafa-Bayram Hayırlı olsun Mustafa Bey. Annemin ve bir çok annenin de duasıdır, "Allah iyilerle karşılaştırsın." Yaşadığınız ve anlattığınız tecrübeye göre siz de böyle dualar almışsınız. Bu forum sosyal medyada karşımıza çıkan bir çok kötü, üzücü tecrübeye karşı bir umut adası hissi veriyor. Emeği geçenlerden Allah razı olsun.

[Onur Kürekçi]

@Mustafa-Bayram Amerika macerasında başarılar

[asariel]

@Mustafa-Bayram Yeni hayatınız hayırlı ve mutlu olsun

[Mustafa Bayram]

@okokok Adres olarak burada geçici olarak kaldığımız adresi verdik. İlk gün banka hesabı açıp para yatırdık. Özlem Hanım'ın yönlendirmesiyle ertesi güb kredi kartına başvurduk. SSN istenmedi. Pasaport ve TR ehliyetiyle hesabı açtılar. Okul ve banka için burada geçici kaldığımız evin adresini kullandık.

[Mustafa Bayram]

@Ertan-Turgun Aynen Ertan Bey. Annemin de duasıdır. Çok şükür interview süreci ve sonrasında yaşadığımız sıkıntılardan sonra burada gördüğümüz destek moralimizi çok yükseltti. Rabbim o arkadaşları da iyiler ve iyiliklerle karşılaştırsın.

[Mustafa Bayram]

@Onur-Kürekçi Teşekkürler Onur Bey

[Mustafa Bayram]

@asariel Teşekkürler, Rabbim herkeese hayırlı kapılar açsın

[semavi]

@Mustafa-Bayram, içinde söyledi: ABD'ye Yeni Taşınmış Göçmenlerin İlk Aylardaki Deneyimleri

Herkese Merhaba,
Uzun bir yolculuktan sonra Houston'a vardık. Burada edindiğim arkadaşlar ve gördüğüm desteklerden dolayı bu süreci detaylıca paylaşmak istedim. İlk olarak uçak biletini Lufthansa'dan aldım. 4 kişilik bir aile için en uygun bilet opsiyonu onlardaydı. Frankfurt aktarmalı uçuş için 4 kişilik bir aile olarak 2000 USD gibi bir rakam tuttu. İç hatlar uçuşunu THY ile gerçekleştirdik ve İstanbul Havalimanına 8 orta ve büyük, 4 kabin bagajıyla vardık. İstanbul'da tekrar check-in yaptık ve valizleri teslim ettik. Daha önce gelen uçağın doluluk oranından dolayı check-in bagajlarını da check-in de verebileceğimile ilgili mail aldığımız için uçakta gerekmeyecek kabin bagajlarını da teslim ettik. Pasaport kontrolunde malesef polisler derdimizi anlamadı ve çıkış harcı almamız gerekti. Uçuş kapısında tekrardan Gözen güvenlik aram yaptı. Frankfurt uçuşu kısaydı ama yorgun olduğumuz için neredeyse tamamını uyuyarak geçirdik. İndikten sonra tekrar bir aramayla aynı terminalde olan diğer uçuşumuza geçtik. Burada ilginç olan rastgele olarak tekrar bir arama yaptılar kapıda ve o bana isabet etti. İki uçuş arasında yaklaşık 1 saat 45 dk vardı. Yetişirmiyiz endişesi vardı ama çok şükürbir sorun yaşanmadan Houston uçuşuna ulaştık. Uçakta yemek olarak muslim food seçmiştik ama yemekler aşırı baharatlı pakistan/hindistan tarzı yemeklerdi ve çocuklar yiyemedi. Houston'a indiğimiz zaman bayağı uzun bir pasaport sırası vardı. Yaklaşık 1 saat sonra sıra geldi e görevli memura sarı zarfları verdiğimizde iç kısımda bir bekleme salonuna aldı. Burada başka bir odaya lınıp soru sorulmasını bekliyordum okuduğum tecrübelere göre ama 1 saatlik beklemeden sonra bir polis pasaportlar elinde geldi ve yiyecek getirdiniz mi diye sordu. Ben çerez ve abur cuburlar olduğunu söyleyip ardından hayvansal gıda yok dememle hayırlı olsun geçebilirsiniz demesi bir oldu. Ben adres bilgilerini değiştireceğimi belirttiğimde görevli kimse kalmadığını online yapmamı söyledi. Pasaportlarımızı alıp zaten toplanmış olan valizlerimizi alarak dışarı çıktık. @semavi Bey ile daha önce görüşmüştük ve sağolsun onun yönlendirdiği bir arkadaş bizi karşıladı ve kalacağımız eve ulaştık. Bu aşamaya kadar yardımlarını esirgemeyen Sn. @gucarslan a, @warmgrey e ve @semavi bey'e çok teşekkür ederim.
@semavi bey'den aracımızı aldık. Bu aşamada Kadir Bey ve eşine ayrı bir paragraf açmak da fayda var. Gerçekten bizi oldukça sıcak karşıladılar. Çok yardımseverler ve yaşadıkları deneyimleri abartmadan realistik bir şekilde aktardılar. Bu yardımlarınının karşılığı gerek bu dünya da gerekse ahirette ziyadesiyle bulmalarını dilerim. BoA den Özlem Hanım'ın çalıştığı Galleria şubesinden banka hesaplarımızı açtık. Ertesi gün de kredi kartı başvurusunda bulunduk ve başvurularımız onaylandı. Şimdi artık diğer aşamalar için SSN ve Banka kartlarımızın gelmesini bekliyorum. Paskalya tatilinden ötürü okul kayıtlarını yaptıramadık ama Salı günü o işle ilgileneceğiz.
Diğer aşamaları aştıkça yazmaya çalışacağım.

Cok tesekkur ederim guzel dilek ve dualariniz icin. Daha guzel gunlerinizin olmasi dilegiyle... Burada rahatlikla tutunacaginizdan adim gibi eminim. Hikayenizde guzel bir paragraf olarak yer bulmak bizi sevindirdi. Selamlar tekrardan