ABD'ye Yeni Taşınmış Göçmenlerin İlk Aylardaki Deneyimleri

[Ozzyy]

@Lifepark-0 Merhaba, 90 gün içerisinde basılmadığı durumda case oluşturup sorabilirsiniz, öncesinde teslimat bekliyoruz.

[Mr.Yavuz]

Herkese Dallas’tan tekrar merhaba. Uzun zaman oldu birşeyler yazmayali. Biz ABD de bir yilimizi bitirmisiz.

Bu bir yil vize alma sureci ile birlikte hayatimizda gecirdigimiz en zor yillardan biri oldu.

Fazla hayal kurmadan, cok kendinize guvenmeden, kendinizi kendinize cok abartmadan ve herseyi yapabileceginize kendinizi alistirarak gelin bu ulkeye yoksa cok uzulursunuz.

Insanin basina hersey gelebiliyor, araba aliyorsunuz satmaniz gerekiyor yerine elinizdeki parayla baskasini aliyorsunuz 3 gun sonra motor arizasi veriyor, disinizde problem oluyor ameliyat olmaniz gerekiyor, kazandiginiz para yetmiyor, evinize esyayi gectim mutfak malzemesi alırken bile dusunmeniz gerekebiliyor, sadece masraflarinizi karsilamak icin calisiyorsunuz ve sosyal zamaniniz cok az oluyor vs. vs.

Buraya gelecek kardeslerim, arkadaslarim ve sevgili forum halki cok saglam bir psikolojiniz, sizi destekleyecek bir aileniz veya maddi birikiminiz, cok bunalinca donebileceginiz bir yeriniz veya yasayacak baska bir hayatiniz yoksa lutfen GELMEYIN.

Bir yilin ardindan su kadarini soyleyebilirim herkese, daha yerine oturtulacak taslari yeni bulduk sira yerlerine oturtmaya geldi

Amerika bir ruyalar ulkesi degil maalesef, eger bu dusunceyle geliyorsaniz kabusu tokat gibi yuzunuze carpacaktir.

Bunca kotulemeden sonra diyeceksiniz e niye hala oradasiniz, bazen beklemek ve herseyin iyiye gidecegini ummak gerekir. Biz de o gunleri beklemeye karar verdik.

Kalin saglicakla.

[Redbeard]

@Mr-Yavuz Mesajınıza canı gönülden katılıyorum. Hatta bazı yazdıklarınızı ben geçen sene yazmıştım bazı başlıklara. Amerika rüyası gerçekten yalan ama evet fırsatlar ülkesi. (Sabır edene, fırsatları görene, fırsatları yakalayana, fırsatlar ayağına gelmeyecek, o fırsatları kovalayan ve inananlar için) Bu vesile ile canım sıkılırken bende bir şeyler karalayayım. Benim de Amerika'daki tecrübem toplam süresi 1 yılı geçti. Gerçi bu sürenin büyük çoğunluğu Green Card alma beklemesi ile geçti. 05 Kasım 2023'de Amerika'ya geldim. 06 Ağustos 2024'de green cardım elime geçti. Bu süre zarfında sadece gözlem yaptım ve yaşadım. (Gözlem sadece kısmi ve yaşadıklarım, imkanlarımın sağladıkları vb. şeylerle oluşan,) Aslında ben bu sürenin ve birazdan bahsedeceğim kısma "Cicim Ayları" diyorum 06 Ağustos sonrası ilk önce kredi kartı başvurusu yaptım. "Discover" kart aldım. 1.000 USD'lik limitli. "Capital One" 'dan ise 300 USD'lik bir kart aldım. Amerika'ya geldiğimde "Chase Bank" üzerinden hesap açmıştım ve hesaba yaklaşık 26K toplam para ile başladığım süreç bugün yaklaşık 6K'lik bir tutar ile yola devam ediyorum. İlginç bir şekilde Chase 1 yıllık süre zarfında hesabımda o kadar para olmasına rağmen ve harcamama rağmen Kredi kartı vermedi. (Her hangi bir işte çalışmadığım için ve Chase'in secure kredi kartı bile yokmuş, bunu daha sonradan öğrendim. / Önceden bilseydim BOFA üzerinden kredi kartı alırdım. Chase / Debit hesabımdan para yemek yerine BOFA Secure Kredi Kartını kullanırdım ve iyi bir kredi scorum olurdu / neyse olan oldu) Bu süre zarfında harcadığım para yaklaşık 20K oldu. Ben şanslıyım tabii, babam ile yaşadığım için bu kadar az para harcadım. Benim gibi şanslı olmayanların, maddi olarak gücü yeterli olmayanların, Amerika'da tutunmak ve hayatını idame ettirmek için Allah yardımcıları olsun. Neyse kredi kartlarını aldım en azından kredi skoru oluşsun diye ancak 6 ay bile süre geçmediği için kredi skorum öyle yükselmiyor. Hemen akabinde ehliyet aldım. Şansım yok green card süreci gibi ehliyet sürecimde New Orleans'da öyle basit olmadı. Hemen ehliyeti almamın nedeni klasik az para kazanmak için "Uber - Lyft" gibi kanallar üzerinden ilerlemek içindi. Ehliyetimi elime alır almaz, 2 gün sonrasına 21 Ağustos tarihine çok özledim ülkeme,aileme ve arkadaşlarımı görmek için TR biletimi aldım ve gittim. 15 Aralık günü yaklaşık 4 ay sonra geri döndüm. Dönerken "New York / Manhattan" tarafında bir iş buldum ancak teklif ettikleri maaş new york yaşamında asgari bir hayatı sürdürmek için kötü olduğu için kabul etmedim. (Sürünmek değil / daha beteri) Daha sonra Tampa / Florida'da bir iş fırsatı çıktı ancak orada da ingilizcem kötü olduğu için anlaşamadık. Bu arada yıl başına doğru TAMPA'ya gittim ve oradan da yılbaşını bir arkadaşımın yanında girmek için Miami'ye gittim ve dün itibariyle kürkçü dükkanı New Orleans'a geri döndüm. Evet dün itibariyle "Cicim Ayları" bitti "Wellcome to Real Life" moduna geçtim artık. Şimdi bir iş arıyorum, hayata başlamak için (şimdi insanlar düşünecek bu 1 yıllık süre zarfında niye çalışmadın diye ama ben kaçak göcek çalışmak istemediğim için çalışmadım / yukarıda belirttim şanslıydım ve hayatımı geçindirmek derdim yoktu) / ama birikimlerim bitti ve artık çalışmayalım. Tabii yine düşünenler için belirteyim. İngilizcem kötüydü keşke çalışsaydın diyeceksiniz ama bu süre zarfında "Bir kilisede ve new orleans kütaphanesinde özel bir kurumdan" ingilizce dersleri aldım , evet geliştirdim ama sonuçta "çalışmadan - sosyalleşmeden" iyi seviye de ingilizce öğrenmek zor yada ben öğrenemiyorum. New Orleans garip bir yer, hem çok güzel (tatil için) hem de tehlikeli bir yer. Mesela yılbaşı için Miami'de olmasaydım yılbaşı günü 15 kişinin öldüğü - 35 kişinin yaralandığı yerlerde olacaktım. (Ölen insanların toprakları bol olsun, çok üzüldüm.) Kısmet o kötü eylem olduğu saatte orda olur muyum bilmiyorum ama böyle bile baktığımda şanslıymışım diyorum. (Tüylerim diken diken oluyor.) Burada insan zaman zaman korkuyor, bu benlik bir şey olabilir bilmiyorum ama 1 yıllık süre zarfında sosyalleşmek için büyük adımlar atmadım. Fırsat yakaladığımda güvenli hissettiğim anlarda yaptım. Örneğin: Kursa gittiğimde - kursa gelen arkadaşlar ile iyi arkadaşlıklar kurduk ve fırsat oldukça onlarla zaman geçirdim. Onun dışında bizim bağdat caddesine benzettiğim (Yanından geçemez ayrı konu ama güvenli bir alan ve local peopların olduğu bir yer diyeyim) "Magazine St." gidip kahve içtim , baristalar ile small talk yaptım onun dışında tecrübem "Mardi Grass" zamanı çok güzeldi mutlaka Amerika'da yaşayanların görmesi gereken bir organizasyon ama orda bile ciddi güvenlik problemleri olabilecek sıkıntılar var. Bu geçitleri güvenli caddeler de izlemeyi öneriyorum." Onun dışında "Jazz Festivali" tecrübe ettim. Müthiş bir organizasyon... Onu da şiddetle öneririm. Şimdi nerden geldim buraya ya Uzun zaman sonra 4 ay Türkiye kaldıktan sonra ilk defa bir şeyler karalıyorum ama sanki böyle içimi dökmüş gibi hissettim Neyse toparlayayım 06 Ocak itibariyle geliri çok kötü olan "LYFT" ile hayata tutunmaya başlıyorum. En azından oryantasyon döneminde para kazanacağım. (Şimdi diyeceksiniz ne oryantasyonu - 1 yıl geçmiş / ben dediğim gibi şanslıydım 1 yıllık süre tatil oryantasyonu gibi geçti / acı gerçekleri gördüm - gözlemledim - şimdi hissetme zamanı) İngilizce hocama bir mail attım, Network'ü geniş olduğunu düşünüyorum , iş konusunda belki yardımcı olur diye, bakalım... Daha sonrasında asgari bir şeyler arayacağım. tabii nasıl arayacağım, fırsatları nasıl kovalacağım bilmiyorum, araştıracağım. Çok zor 1 yada en kötü 2 yıl beni bekliyor. Tutunabilirsem devam ederim, tutunamazsam Türkiye'deki o güzel hayatıma geri dönerim.
Zaman zaman hala TR'ye mi dönsem diyorum, sonra diğer iç ses, saçmalama o kadar bekledin , başkalarının hayalini kurduğu , yıllardır beklediği green card elinde dur sabır et diyor. Kararsızım, zor , kolay olmayacağını bilerek geldim. bunu da başka başlıklarda yazmıştım ama olmuyor zorlanıyorum. Bu arada 2 tane yaptığım iş görüşmesinde şunu gördüm. Hepsi sürünmeni - acı çekmeni - sabır etmeni - TR tecrübelerimi , her şeyi unutmamı ve kepenk indirmemi bekliyorlardı. Hatta fazla duygusal buldular beni. Sürünmek istemiyorum dememi duygusal buldular. Çok ilginç geldi. Aslında saygı duyuyorum bu isteklerine ama 20 yaşında değilim ya 25 yıllık iş hayatımda , bunun 22 yılı kurumsal hayatta geçti ve Fransız, Hollanda , Amerikalı merkezleri olan şirketler çalışma fırsatı ve yakaladım ve büyük tecrübeler elde ettim ve bu süre zarfında Türkiye de oluşturduğum - çok acılar çekerek, çok sabır ederek, gece gündüz çok çalışarak "oluşturduğum hayat standartlarımı" 2 tane yaptığım iş görüşmesindeki izlenimim "sıfırlamamı" bekliyorlar. Kafam karışık belki de öyle yapmak lazım. 20'li yaşlarda olsaydım belki de bu zor olsa da bir hedef uğruna bu acıları çekebilirdim diyorum... neyse ordan oraya gire gire yazdım... okuyanlardan şimdiden özür dileyeyim, içimden gelenleri yazdım. kimseye yararı olmayacak şeyler oldu
Umarım Allahım bana eskiden olduğu sabrı yine verir de hayata tutunmak için çok çaba gösteririm, yoksa herkesin hayalini kurduğu bir şeyi elimin tersi ile bırakmak zorunda kalacağım... Dünyanın sonu değil, en azından gönül rahatlığı ile denedim olmadı diyeceğim bir hayat tecrübesi olacak. İnsan illaki her şeyi başaramaz yada her yere uyum sağlayamaz diye düşünüyorum. Önemli olan denemek ve mücadele vermek. Mücadeleye devam...

Her gün güneş yeniden doğar, her gün yeni umutlar doğurur... Amerika yada dünyanın neresinde olursa olsun, mücadeleye devam eden Sevgili Türkiyeli dostlarım, umudumuzu kaybetmemek dileğiyle... "Ayağınıza taş değmesin."

@Mr-Yavuz koskoca yazdıklarımda 2 tane anlamlı cümle olsun "Mesajınıza canı gönülden katılıyorum."

Saygı ve Sevgilerimle...

[charon]

@Mr-Yavuz yazdıklarınızın tercümesi;
-saglam parayla gelin.

[Mr.Yavuz]

@Redbeard yazinizi okudum cok guzel detaylica anlatmissiniz olaylari. Buraya gelmek, yerlesmek, yeni bir hayat kurmaya calismak ve o hayati yoluna sokmak sanildigi kadar kolay degil maalesef.

Herkes icin guzel gunler dogsun ve hergun bir oncekinden daha guzel olsun

[Mr.Yavuz]

@charon sadece saglam para da degil aslinda, saglam para, saglam psikoloji ve saglam hedefler. Biri eksikse maalesef can sıkıcı oluyor.

[istalin]

[Mr.Yavuz]

@istalin kusura bakmayin ama platformun icerik filtreledigini yada kisilerin istegine gore icerikler yazmam gerektigini bilmiyordum.

Sizin yaptiklarinizi yasadiklariniz ben 2 yil once yasadim hala yasamaya devam ediyorum. Maalesef insanin gercegi bu dogrular goze sokuldukca rahatsiz olmak.

Gelin herkes gelsin pembe tablolarin cercevelerini biriktirip donmek zorunda kalmaz umarim hic kimse.

Saglicakla

[srdevopsengineer]

@tubikanasofa tecrübelerinizi ve yeni gelecek arkadaşlara ümit ve güzellikler verecek düşüncelerinizi paylaştığınız için teşekkür ederiz. biz de benzer süreçlerden geçmekteyiz. ssn 21 aralık tarihinde giriş yapmamıza rağmen henüz ulaşmadı. hafta içi gidip soracağız.

[ATS16]

@Redbeard Sevgili anneannenize aitti herhalde, tekrar analım kendisini. Ayağınıza taş değmesin, kalbinizin ekmeğini mutlaka yiyeceksiniz 🧿

[lumos]

Sayin @istalin Iceriklerde hakaret ve kriminal bir eylem soz konusu degilse tabii ki de yasak degil hic bir sey, bilakis olabildigince seffaf aktarimlar/tecrubeler her zaman paylasilabilir. Nitekim bunlarin hepsi de tam olarak konu basligina uygun deneyimler. Lutfen sadece gormek istediklerinizi dikte etmemeye ozen gosterin.
Kendinizi filirtemeden comertce katki koydugunuz icin tesekkurler sayin @Mr-Yavuz ve @Redbeard. Umarim yollariniz beraklasir en kisa surede.
Bari burada demokrasiyi deneyimleyelelim.

[Redbeard]

@ATS16 yaa gülümsettin beni... Süper hafıza... Ondan hiç süphem yok. Bunca zaman çok şükür yedik, bundan sonra da yeriz. Bu ekmeği evimden çok uzaklar da mı? Yoksa evimde mi yiyeceğim zaman gösterecek İyi ki varsın ATS16! sesli güldüm ya

[Redbeard]

@lumos Çok teşekkürler.. Benim şöyle bir düsturum vardır. Hayatım boyunca hem uyguladım. "Zamandan" , "Mekandan" , "Kişiden" , bağımsız olarak Duruşun hep net olacak içimden geçenleri en şeffaf hali ile paylaşırım. Saygı ve davranış kuralları ölçünde tabiki... iyi dilekleriniz için çok teşekkürler, hepimizin yolları berraklaşsın inşallah...
Syg.

[Redbeard]

@Mr-Yavuz ++ yine canı gönülden katılıyorum...

[charon]

@Mr-Yavuz abd tecrübemin(geçici) bana öğrettiği şey abdde paranın çoğu problemi çözeceği/kolaylaştıracağı gerçeği.
Ayrica akıcı ingilizce adaptasyonu ÇOK kolaylaştırır. Üstüne ispanyolca varsa daha da kolaylaştırır ama düzgün ingilizce ŞART diyebilirim.
Bunun dışındaki sıkıntılar beklentilerle aşılabilir. Lakin özellikle ilk defa green card alıp ilk defa yurtdışında yaşama tecrübesi yaşıyorsanız, yaşadıklarınız gayet normal. Çok değişik bir psikoloji,herkes bilmez.
Yeni bir ülkeye 0dan taşınmak hiç kolay birşey değil. 1-2 sene sonra iyi ki geldim diyeceksiniz.
Özellikle düzgün bir iş bulduğunuzda normale dönüyor yaşam.

[Mr.Yavuz]

@lumos Ne demek, her zaman bu sekilde davranacagim cunku insanlarin acikliga ve gerceklere ihtiyaci oldugunu dusunuyorum. Ayrica destekleriniz icin tesekkurler.

[istalin]

@lumos konuyu uzatmak olmaz, ben sadece beyfendinin “sizi destekleyecek bir aileniz veya maddi birikiminiz, cok bunalinca donebileceginiz bir yeriniz veya yasayacak baska bir hayatiniz yoksa lutfen GELMEYIN.” Diyerek insanları motivasyonunu düşürdüğünü düşündüm, direkt eleştirdiğimiz avrupalı gurbetçilerin “ ülkenizin kıymetini bilin burası çok kötü” sözleri aklıma geldi tetiklendim,
Demokrasiyi sağlayabiliriz umarım, teşekkürler..

[Henry bloor]

@Mr-Yavuz sen sifirdan bam diye sistemin icine amerikali gibi neredeyse atliyorsun.Paran olsa bile kredi karti banka hesabi belki tr deki en dandik seyler burda mesele oluyor.amerika eskiden daha iyi yerdi ama su anda en dandik otel geceligi 100 araba 30 dolar cepten epey yiyeceksin.diplomalarin cop abd diploman olsan daha bir sayilirsin ve suanda da adi konulmamis bir ekonomik durgunluk var.Ama siz mahsallah isleri yoluna koymusunuz tebrikler.Inanin Tr o kadar pahali ki kiyafet icin abd de aliyorum usta cagirmada hemen hemen ayni.

[Haliax]

@istalin Mr. Yavuz, dediklerinde sonuna kadar, noktasina virgulune kadar hakli. Gocmen olmayan, yabanci bir ulkede bir basina hayat mucadelesine sil bastan atilmamis hic kimse anlayamaz o sozlerin ne kadar gerceklik payi icerdigini ve altin degerinde oldugunu. ABD ozelinde 10 milyon km2'ye yakin yuzolcumunde, 335+ milyon nufusun oldugu, kita boyutunda bir ulkede sifir bilgi birikimi ve yol yordamla gercek anlamda TEK BASINIZA sifirdan bir hayat insa etmenin yeri geldiginde ne kadar zor ve zorlayici oldugunu kelimelerle tarif etmek mumkun degil. Yeri geldiginde ne kadar agir bedeller odettigini, psikolojinizi ve kararliliginizi ne kadar yogun sinava tuttugunu ve de ne kadar buyuk tavizler vermeniz gerektirdigini hicbir YouTube videosu, forum mesaji ve sosyal medya paylasimi aktaramaz. Is basa dusunce, bizzat deneyimleyince anlasilabilir yalnizca.

ABD, devler ve sampiyonlar ligidir. Yasayinca farkina varilan cok ince detaylara sahip bir zorluk seviyesine sahiptir. Internette hicbir yerde bahsi gecmeyen o gerceklerden birini ben 2.5 yila yaklasan seruvenimde bizzat yasayarak ogrendigim icin, tecrubeyle sabitleyip, pratikte test ettigim icin gonul rahatligiyla aktarabilirim. Rekabet o da. Romantik, sosyal ve kariyer anlaminda. TR'den aliskin olmadiginiz cok katmanli ve ust seviyeli yogun ve cetin, amansiz bir rekabet seviyesi. Aksan, ulkenin tarihine ve kulturune ozgu bilgi birikimi eksikligi, o bolgeye ozgu yeterli yasanmislik olmadigi icin edinmesi epey uzun suren ve mesakkatli olan hayat bilgisi eksikligi gibi. Bunlari okuyunca teorik ve havada kaliyor tabii. Yasamadan anlasilmiyor.

Ha, Amerikan Ruyasi'nin gercek olma ihtimali hic mi yok? ABD'de refah, medeni, kaliteli ve demokratik bir hayat hic mi mumkun degil? Fazlasiyla mumkun, ve de tamamen kisinin sansina, basarisina ve adanmisligina bagli. Cunku aslolan geldiginiz ulkede kim oldugunuz ve neler basardiginiz degil, bu yeni ulkede kime donustugunuz ve nelere ulasabildiginiz. Arnold Schwarzenegger gibi gocmen olarak geldigi ulkede once sampiyon bir vucut gelistirici, ardindan Hollywood yildizi, sonrasinda California valisi ve en nihayetinde de yasayan bir efsaneye donusen kisiler pek tabii oldugu gibi; akli dengesini yitiren, sansi bir turlu yaver gitmeyen, negatif ayrimciliga ugrayan, bes parasiz sokaklara dusen ve evsiz kalanlar da var.

Ikisinin ortasindaki hayatlar da fazlasiyla oldugu gibi, akillardan cikarilmamasi gereken ise, ABD'nin ekstrem bir ulke oldugudur. Uclarda hayatlar yasattigidir. Ve en nihayetinde bunun tamamiyle subjektif bir hayat ve gocmenlik deneyimi olacagidir. Degip degmeyeceginin, Turkiye'de biraktiklarinizdan fazlasini burada bulup bulamayacaginizin, hur yasayanlarin ve kahramanlarin yurdunda uzun bir hayatta kalma ve hayat insa etme mucadelenizin ardindan o pesinden cok kostugunuz mutluluga kavusup kavusmayacaginizin belirsiz olacagi ve garanti olmayacagidir.

Ama kesin olan sey ise su; gocmenlik, hayatimda yasadigim icin sukrettigim, ama bir daha asla bir benzerini yasamak istemeyecegim bir macera. Hayatta yalnizca bir kez deneyimlemeye katlanilabilecek turden bir deneyim.

Bu vesileyle kendi hayatlari ve dunyalari icin bir davasi ve mucadelesi olan, hayallerinin ve mutlulugun pesinden kosan tum cesur ve kudretli gocmenlerin mucadelesini kutlar ve kutsar; muzaffer olmalarini, en nihayetinde butun bunlara degdi diyebilmelerini dilerim. Yeni vatanlarinda bir omur mutlu, huzurlu ve ait hissetmelerini umarim.

[sadıkkurtoglu]

Ben buraya kendime ait deneyimimi degilde fikrimi yazmak istiyorum. Oncelikle herkesin deneyimleri cok farkli, biri siyah biri beyaz olabilir. Kendi deneyimimi yazmak istemiyorum cunku bana boyle oldu size de boyle olacak diye bir algi olusuyor. Arkadaslar hayat bu. Insana nasip/sans da lazim. Karsisina iyi insanlar cikmasi da lazim. Bir kere gocmenligin bir cesaret isi oldugunu herkes bilsin. Dil bilmiyorsun ya da az biliyorsun, kimseyi gercekten tanimiyorsun (ki bir insani tanimak adina uzun bir makale yazilir.) kültürden, sosyal baglardan haberin yok. Bu bilinmezlikleri icinde yasayinca zorluklarini anliyorsunuz. Tabiri caizse ilk geldiginizde ezik gibi hissediyorsunuz. Amerika’dan ve insanlardan beklentilerinizi yuksek tutarak gelirseniz buyuk ihtimal cok uzulursunuz. Depresyona girersiniz. Hayal kirikligina ugrarsiniz. Eger gencseniz ya da kendinizi gercekten genc hissediyorsaniz kaldiramayacaginiz tas yok. Bu zorluklari yenebilirsiniz. Amerika sizden yuksek miktarda paralar istemiyor, sizden yuksek miktarda hayat enerjisi istiyor. Ne kadar girisken, sosyal, hareketli bir insansaniz o kadar avantajlisiniz. Cevre yapmak, insanlara ve kendinize kendinizi kanitlamak cok onemli. Amerika’ya geldiginizde ozellikle ilk 2 yilda eger zorlaniyorsaniz, kendinize cok yuklenmeyin. Bir gocmen tabikide ilk yillarinda zorlanacak. Hani nerede American dream? Hani nerede land of the oppurtunity? Gibi yanlis sorular sormayin. En az 3 cocuklu mutlu bir aile ve arka bahceli on bahceli buyuk bir mustakil ev 2 yilda gelmiyor. American dream’e inanip inanmamak size kalmis bir is ama zaten inanmadan da birseyler basarilmiyor. Bakis acinizi degistirin. Karsinizda en azindan size birseyler vaat eden bir ulke var. Soru sormaktan, hata yapmaktan cekinmeyin, tabiri caizse burda ayip diye bir sey yok akliniza takilan her seyi sorun. Benim hakkimda ne dusunurler diye sakin dusunmeyin. Amerika’da herkes kendi hayatiyla mesgul. Sizin ne giydiginize hangi dili konustugunuza neye inandiginiza karisacak vakitleri yok. Bireyselcilik ust seviyede mahalle baskisi Turkiye’ye gore cok dusuk. Herkese tavsiyem; Amerika’da mental olarak huzur mu ariyorsunuz? Kalabalik sehirlerden eyaletlerden uzak durun, ya da kalabalik eyaletlerin kirsal yerlerinde yasamaya calisin. Ornegin NYC’de degilde Upstate NY’da yasamaya calisin. Amerika’nin da kendine ait tansiyonu var ve o tansiyondan uzak kalmak insana cok huzur veriyor. Turkiye’deki tansiyon yok, Amerika’daki tansiyon yok. Bu huzuru da yasamadan bilemessiniz. Turkiye’deki psikolojinizi Turkiye’de birakin. Sifirdan baslamak sadece maddiyatta olmuyor, maneviyatta da sifirdan baslamak gerekir. Yeni kimlik arayasinda olun. Yeni kimlikten kastim mensup oldugunuz dininiz varsa din degistirin ya da giyim tarzinizi radikal olarak degistirin demiyorum. Her kesimden degisik insanlarla tanisin, sosyallesin, paylasin. Yeni hobiler edinin. Konusmaktan sakin korkmayin. Acikcasi yeni gelen gocmenlerde maddi sorunlarin altinda bence psikolojik nedenler yatiyor. Lutfen derin bir nefes almadan kimse Amerika’ya gelmesin.