Memurluk mu Amerika mı?

[Yıldıray81]

Bazı talihlilerin gitme amacı sonradan dönmek de olabiliyor. Bu çok garip geliyor kulağa ama öyle. 60 yaşlarına gelmiş GC talihlisi tanıdığım bir aile, vatandaşlık aldıktan sonra dönmeyi düşünüyorlar. Üstelik şu an orada da oldukça mutlu olduklarını söylemelerine rağmen.

[caner92]

Bende gençken üniversite öğrencisiyken ilk adımı attım ABD'ye. Şu an ki ABD'de yaşama hevesim o zamanki gibi değil. İlk gittiğimde yazlık bir şehre gitmiştim ve gerçek yüzünü çok görememişim herhalde. Bu tarihten sonra 2 kez çocuklarımızın doğumu için gittik. Fakat ABD hakkındaki arzum bu seyahatlerden sonra çok düştü. Özellikle değişik insan tiplerine çok denk geldim(güven vermeyen, tehlikeli tipler) ve herkesin bir güvenlik sorunu korkusu yaşadağını farkettim. TR'de şu an ortalama bir hayatımız var şartlarımız süper değil ama bozmaya da değmez gibi. İleriyi bilmediğimiz için ve eski ABD hevesimin hatrına çocukların doğumunu da orda gerçekleştirdik. İlerde isterlerse yerleşirler bizde ziyaret ederiz :) Ha yine GC deniyorum çıkarsa yerleşmem ama 6 ayda bir gir çık yapıp vatandaşlığımı almaya çalışırım yine de. Çıkmazsada çocuklar 21 yaşına gelince GC çıkıyor zaten.

[Emre Kurtulmuş]

@caner92 yerleşme planınız yoksa greencarda boşa başvurmayın bence. Sınırda şansınız yaver gitse sorun yaşamasanız bile vatandaşlık başvuru hakkınız olmayacak amerikaya sadece gir çık yapacaksanız

[burakshop]

@caner92 gir cikla vatandas olamazsiniz..zaten gir cik vok yaparsaniz muhtemelen gc iptal edilip turist vizeye geri donersiniz.yasamayacajsan gcye basvurmayin.

[caner92]

@burakshop, içinde söyledi: Amerika'da tutunamayıp geri dönenler var mı?

@caner92 gir cikla vatandas olamazsiniz..zaten gir cik vok yaparsaniz muhtemelen gc iptal edilip turist vizeye geri donersiniz.yasamayacajsan gcye basvurmayin.

@Emre-Kurtulmuş, içinde söyledi: Amerika'da tutunamayıp geri dönenler var mı?

@caner92 yerleşme planınız yoksa greencarda boşa başvurmayın bence. Sınırda şansınız yaver gitse sorun yaşamasanız bile vatandaşlık başvuru hakkınız olmayacak amerikaya sadece gir çık yapacaksanız

Bu şekilde yapan çok var. Sorun yaşamayanlar duydum, sorun olanda illaki vardır. Denemeden bilemeyiz.

[smartcells]

@caner92, içinde söyledi: Amerika'da tutunamayıp geri dönenler var mı?

Bu şekilde yapan çok var. Sorun yaşamayanlar duydum, sorun olanda illaki vardır. Denemeden bilemeyiz.

GC aldiginiz anda vergi mukellefi oluyorsunuz, her sene vergi beyaninda bulunmak zorunda ve dunyanin her yerindeki kazanclarinizi bildirmek zorundasiniz.

Vatandaslik basvursunda bulunurken basvuru formunda son 5 yildaki butun ikametlerinizi bildirmek zorundasiniz. Zaten GC giris cikis kayitlarindan ulkeye ne zaman girdignizi ciktiginizi, ne kadar sure kaldiginizi gorecekler.

Ne son 5 yilda en az 30 ay Amerika'da yasadiginizi ispatlayabilirsiniz, ne de burada bir isiniz, eviniz, geliriniz oldugunu, vergi verdiginizi. Yani burada yerlesik oldugunuzu gosteremeyeceksiniz. Bir sekilde 5 yila kadar GC'i elinizde tutmayi basarsaniz bile vatandaslik basvursu yukarida saydigim nedenlerden dolayi red edilecektir. Vergi vermemissiniz, hic bir adreste ikamet etmemsisiniz, calismamisiniz, turist gibi ara sira gelip cikmissiniz. Bunu gorecekler.

Sadece gir cik yaparak vatandasligi almaniz pek olasi degil. Niyetiniz buysa GC'i almanin size turist vizesinden fazla bir getirisi yok. Elinizdeki turist vizesi isinizi fazlasiyla gorur, bir de vergi beyaniyla falan ugrasmak zorunda kalmazsiniz.

"Su anda emin degilim, GC kazandiktan sonra belki fikrim degisir buraya yerlesme karari alabilirim" diyorsaniz basvurabilirsiniz tabii, ama kafanizdaki diger planinin olumlu sonuclanmasi cok mumkun degil ve bu plana gore GC'i elde tutmanin hic bir avantaji da yok. Aksine bir suru kulfeti var ve yerlesik olmadiginiz icin bir yere de varamayacaksiniz.

[Emre Kurtulmuş]

@caner92 denemeden bilemeyeceğiniz bir durum değil iki şeyi karıştırmamak lazım dediğim gibi şansınız yaver giderse giriş çıkışlarda sorun yaşamadan greencardınızı tutabilirsiniz ancak vatandaş olabilmek için son 5 yılın belli bir süresinde amerikada ikamet ediyor olmanız gerekiyor ve siz gir çık yaparak bu süreyi doldurmamış olacaksınız. Bahsettiğiniz örnek tahminimce greencardını tutmayı başarabilmiş kişilere ait örnekler yani vatandaş olmuş değil

[MySea]

@caner92 Her 6 ayda bir giris-cikis yaparak greencardinizi elinizde tutmaniz oldukca zor. Sans eseri bunu basaranlar belki vardir ama ileride vatandaslik basvurusunda bu durum sorun cikartabilir. Cunku tam anlamiyla ABD'de yerlesik hayata gecmemis oluyorsunuz.

Eger Trump baskan secilirse, gocmenlik politikalarinda ve sinir guvenliginde buyuk oranda katilasma veya zorlasma olacaktir. Bu durumda sadece giris-cikislarla greencard pozisyonunu korumak cok cok daha zor olacaktir.

[mustafa_27]

Bence burada en önemli nokta insanların Amerikaya gidince kendisini neler beklediğini az çok bilerek gitmesi. Daha önce benzer şeyleri 2024 sohbet odasında da yazmıştım. Amerika'da yaşayan çok fazla arkadaşım var. Kimisi çok mutlu kimisi çok mutsuz kimisi de geri döndü. Türkiye'de iyi bir işi olan, geliri de orta seviyede olan arkadaşlarımdan Amerika'ya gidip mutlu olan görmedim açıkçası. Sadece Türkiye'de yaptığı işi orada da yapan arkadaşlarım çok mutlu. Örneğin mühendis bir arkadaşım hayatımda verdiğim en güzel karar Amerika'ya gelmekti diyor. Ancak Türkiye 'de avukatlık yaparken Amerika'ya giden başka bir arkadaşım da en yanlış kararım buraya gelmekti diyor. Türkiye'de duruşmalara girip yoruluyordum, burada sıradan işler yapıp canım çıkıyor. Keşke hiç gelmeseydim diyor. Ben orada her işi yaparım, yeter ki gidebileyim diyen başka bir avukat arkadaşım Amerika'ya gitti ve 2 sene dayanabildi. Tek dediği şey yemek dağıtmakla, bir yerlerde işçi olarak çalışmakla Amerika'da istenilen yaşamın yaşanılamayacağı. Bize de greencard çıkmıştı fakat mülakat alamadığımız gidemedik. Eşim de ben de avukatız. Arkadaşım bize de sakın Amerika'ya gelmeyin, çok mutsuz olursunuz diye defalarca söyledi. Ancak bizim planımız biraz daha farklıydı. Biz orada iş kurmayı düşünüyorduk fakat kısmet değilmiş. Sonuç olarak sevgili @erenotti 'nin "Herkes kendi Amerikasını yaşıyor" cümlesinin en doğru cümle olduğunu düşünüyorum. Herkes Türkiye'de yaşadığı hayata göre bir değerlendirme yapıp dönüp dönmeyeceğine karar veriyor bence. Türkiye'de asgari ücretle çalışan birisi için Amerika'da asgari ücretle çalışmak çok daha iyi olabilir, ancak Türkiye'de iyi bir işi olup Amerika'da daha alt seviye işlerde çalışan birisi için daha iyi olmaz diye düşünüyorum. Dediğim gibi, Türkiye'de iyi bir işte çalışıp Amerika'ya giden arkadaşlarımdan mutlu olan kimseyi de görmedim.

[AE123]

@mustafa_27 , cok gecerli ve dogru tespitler iletmissiniz kaleminize saglik, bencede durum tamamen sizin soylediginizden ibaret. Soylediklerinize ek olarak Turkiye'de el becerisi gerektiren islerde calisan kisiler mesela kuafor, terzi, araba tamircisi, elektronik esya tamircisi vs Amerika'da onu cok acik, herkesin hakkinda hayirlisi.

[Emre Kurtulmuş]

@mustafa_27 eğer ki amerikaya gelme amacınız ekonomikse dedikleriniz doğru ama herkesin buraya gelme amacı ekonomik değil

[mustafa_27]

@Emre-Kurtulmuş Tabi ki öyle . Katılıyorum size. Fakat ekonomik olarak iyi seviyelerde olup da Amerika'ya gidince daha zorlu şartlar olduğunda çok mutlu olunmadığını söylemek istiyorum sadece. Ekonomik olarak ve fiziken çok yorulduğunda arkadaşlarımın çok mutlu olamadığını görüyorum. Ama kişiden kişiye değişir bunlar. Herkesin bakış açısı farklı sonuçta.

[Hamuchera]

@mustafa_27 Gerçekten çok doğru tespitler. Yeni gelenlerin veya gelecek olanların dikkate alması gereken bir gerçekliği anlatmışsınız. Türkiye’de sahip olduğu mesleği, mesleki deneyimlerini ve kariyerini ABD’ye taşıyabilen arkadaşlarımız genellikle çok mutlu. Bunun yanında kaybedecek hiçbir şeyi olmayan, hali hazırda Türkiye’de geçim sıkıntısı çeken arkadaşlarımız da burada kavuştukları ekonomik refah ve iş olanakları ile mutlu. Esas problem orta sınıfta oluyor. Yani Türkiye’de emek verip belli bir mesleki deneyim ve unvan edinmiş, evini barkını alıp düzenini kurmuş fakat TK1 uçuşu İstanbul Havalimanından teker kestiği anda bütün unvan ve birikimlerini geride bırakan o arkadaşlarımız… Bir de belli bir yaşın üzerindeyseniz o sıfırdan başlama hissiyatı gerçekten çok zor. Ben geldiğimden beri amazon deposunda çalışıyorum. Amazon’da çalışırken bile yeni mezun olmuş 20 yaşında çocukların başınızda durup manager havası estirmesi insanın içinde değişik bir his bırakıyor bir noktadan sonra. Ama geçenlerde ilk defa paket dağıtmaya çıktım. Yanlış anlaşılmak istemem ama daha önce hiç bu kadar ezilmiş hissetmemiştim. Restaurant çalışanları umursamaz, müşteri kapıda bekletir gelmez falan neyse Allah bugünlerimizi aratmasın. Yıllarca verdiğimiz emeği başa sardık. Şimdi tekrar mücadele gerek. Level 1 ile başladık bir yıl önce. Şuan Level 3. Bir sonraki seviye area manager. Diplomanın denkliğini al, belki yeniden dersler al sınavlara gir, kabul görmek için yüksek lisans yap, mülakatlardan geç derken 30 yaşından sonra bu hayatta tekrar kendimizi ispatlamamız gerekecek. Açıkçası çocuğumun geleceğini düşünmesem kendi adıma Türkiye’deki orta halli hayatıma devam etmek isterdim. Arkadaşımızın da dediği gibi… Burada herkes kendi amerikasını yaşıyor. Umarım bütün arkadaşlarımız dilediği hayata ve hayallerine kolaylıkla kavuşur.

[Atlantis00]

İki arkadaşım yerleşti ABD'ye. Birisinin ailesi ile hiçbir yakınlığı yoktu, anne ve babasını dahi özlemiyordu. Hatta en son ABD vatandaşı bir kadınla evlendi ve düğününe ailesi gelmedi bile. Bu arkadaşın Türkiye'de herhangi bir mal varlığı da yoktu. Tamamen düzenini orada kurdu. Ben mesela bu arkadaşın hiçbir şekilde mutsuz olacağını düşünmüyorum ABD'de. Aile özlemi yok, TR'de mal varlığı yok. En önemlisi adamın kaybedecek hiçbir şeyi yok. Diğeri de aynı şekilde mal varlığı yoktu TR'de fakat ailesine o kadar hasret kaldı ki, güzel bir arabada alsa, iyi bir maaş alıp alım gücünü de arttırsa mutlu olamadı. Hani anne babam kardeşim dostlarım yanımda olsun varsın arabam olmasın, varsın istediğim telefonu birkaç ay sonra alayım düşüncesine girdi. Yakında geri dönmeyi düşünüyor. Bence işin özeti şu. Türkiye'de kendine ait evin varsa ya da bunun haricinde birkaç mal varlığın daha varsa, ailen ile çok yakınsan, ortalama da bir maaşın varsa, ABD'ye gittiğin zaman (özellikle bunları satarak gidersen) mutsuz olma ihtimali çok fazla olur diye düşünüyorum insanın. Fakat Türkiye'de zaten kiracıysa, aile özlemi de çekmeyecekse kaybedecek hiçbir şeyi yok demektir. Tabii en önemli şey de beklentiler. Ben tamamen şu an yaşadığım şehirde bahçeli müstakil kendime ait bir evde eşimle ortalama bir gelirle sevdiklerimizle yan yana yaşamayı tercih ediyorum. Çünkü hayat çok kısa ve her anın değeri bilinmeli diye düşünüyorum. Ki yıllardır ABD hayali kuran, yüksek binalar, şehir merkezleri, ABD gündelik yaşamı vs. bu tarz şeylere hayran biri olarak tamamen değişti hayattan beklentilerim son bir yıldır. Anca işte GC çıkarsa vatandaşlık alana kadar durur sonra tekrar TR'de hayalini kurduğum yaşama geri dönmek isterim. İnşallah hepimiz en kısa zamanda, kolaylıkla hayallerimize, hedeflerimize ulaşırız.

[Redbeard]

Yukarıda yazılan her şeye kesinlikle katılıyorum. Özellikle sevgili @erenotti kardeşimin sözünü bir süredir çok kullanıyorum. (TR'de hikayemi anlattığım hemen hemen herkese söylüyorum.) Benim tecrübem, yukarıdaki arkadaşların yazdıkları gibi katkı sağlamayacak ama bende yaşadıklarımı & hissiyatları mı & kararsızlıklarımı & içimden gelenleri yazmak istiyorum. (Filtre olmadan)

Yaklaşık 9,5 ay Amerika'da kaldım. Ağustos sonuna doğru TR'ye geldim. Kasım ortası yada Aralık gibi tekrar döneceğim. (Mecbur döneceğim.) Türkiye'de "Direktör" pozisyonunda çalışıyordum. Çok iyi bir "işi , iş ortamını , arkadaşlarımı, iyi bir maaşı, iyi yan hakları (Özel sağlık, Araç Vb.)" bıraktım ve Amerika'ya geldim. 22 Yıldır aynı işi yapmanın can sıkıntısı nedeni ile bu kısma çok takılmadım. Pişman değilim o anlamda. Yaptığım işin Amerika'da karşılığı var ama çok iyi derece de İngilizce 'ye ihtiyacım var. Bunun için sabır etmem gerekiyor. Bunu zamanla aşacağımı biliyorum, sancılı olacak ama olacak.! Maddiyat önemli hem de çok önemli! Hayatımı idame ettirmek için, vasıfsız bir iş olsa da maddiyat kısmı bir şekilde çalışır atlatırım diye düşünüyorum. (Karın tokluğuna hayat)
Asıl benim için önemli olan "Maneviyat" önceden de bu kısma belki bu başlıkta, belki başka başlıkta değinmiştim. Bu süre zarfında tek sıkıntım "Aile hasretim ve yakın arkadaşların eksikliği" oldu. Beni çokkkkkkkkkkk yıprattı. Çok ağladığım zamanlar oldu. Mesela bir bayram sabahı çok ağladım. Ailece yapılan o bayram kahvaltısının - sofrasının değeri çok başkaymış yaa... Tamam bundan 25-30 sene önce insanlar daha kötü bir teknoloji ile iletişim kuruyorlardı. O zamanlar ne hissediyorlardı tahmin bile edemiyorum. Belki de o görüntülü görüşme yok diye az etkileniyorlardı. (Çok mantıklı bir yorumum yok.) Ailem kahvaltısını yapıyor, güzel güzel sohbet ediyorsun. Kahvaltı sofrasını bile göstermemeye çalışıyorlardı, canım çekmesin diye. (Kahvaltıya bak: Muhlama (mıhlama-kuymak / biz muhlama deriz) , Çengelköy orta fırın simidi, sucuklu yumurta, su böreği, patatesli börek, peynirler vs vs.) tamam Amerika'da artık Türk malı yada damak tadımıza uygun çok şeye ulaşıyorsun ama inceliğe bakar mısınız. Yaaaaaaaaaa ne olacak gösterin sofrayı diyorum, benim canım çekmez diyorum. (Yalan çekmez mi yaaa o muhlamaya ekmek bandığını düşünmek bile etkiliyordu beni) neyse konuşuyorsun her şey süper, konuşma sırasında kimi zaman gülüyorsun, kimi zaman üzgün oluyorsun ama görüntülü konuşmak bir nimet ya. Ama telefonu kapattığında "karşındaki duvara , karşındaki monitöre bakıyorsun ve YALNIZ'sın. güzel 10 dk konuştun, hasret giderdin, ama sonuç "YALNIZ'sın yaw!!!!" :( o boş odaya bakıyorsun ve nedensizce bir süre ağlıyorsun. Ağlamak iyi oluyor, insanı rahatlatıyor. Erkek Adam ağlar! sonra kendi iç sesinle yalnız yalnız konuşmaya başlıyorsun. "Ulan diyorsun neden geldim? TR'de çok güzel bir hayatım vardı neden bozdum? ne işim var burada? Çekilir mi bu hayat? vs vs... sonra diğer iç ses devreye giriyor "dur olm yaaa, saçmalama sabır et olm, bu hayatı yaşamak için kimler nelerden vazgeçti de geldi, Sonra planların aklına geliyor, hayallerin aklına geliyor.. "Sonra o iki iç ses de susuyor. Kafanı kaldırıyorsun "YİNE DUVAR" , tamam ağlamıyorsun ama Duvar yada Monitör ile ilişkilerimi güçlendiriyorum. :) Sonra çık dışarı, bir hava al, kahve içi diyorsun kendine... hem iyi - hem kötü hissettiğin bir gün yaşamaya devam ediyorsun...

Neden anlattım. Ben tüm hayatım boyunca "Aile" ile yaşadım. Aile'min hep merkez noktasında oldum. (Aile yapısı ve mecburiyetler gereğince) dolayısıyla onlar bocaladı, ben bocaladım. Şimdi bana sürekli diyorlar TR'ye sakın dönme git hayatını yaşa, kendi hayatını kur diyorlar ama TR'ye geldiğimden beri Amerika'yı bir kere düşünmedim. Düşünmedim derken kötü anlamda demiyorum, benim şanssızlığımdan AOS sürecim uzun sürdü, hem güzel hem de garip bir şehirde yaşadım. Özetle , diger GC kazanan arkadaşlar gibi, aylarca TR'de hazırlık yapma şansım olmadı. (Maddi-Manevi hazırlık) Mecbur GC'yi almak için erken den Amerika'ya gittim ve aylarca bekledim. Bu süreç insanı yoruyor. O nedenle TR o kadar özlemişim ki Amerika'yı düşünmüyor ve özlemiyorum. Tabii bunlar benim yaşadığım bana özel tecrübeler. AOS yapan diğer arkadaşlar bu kadar uzun beklemedi. Buda bizim kısmetimiz ve yaşamamız gereken süreçmiş diye düşünüyorum. Neyse ana konuma geleyim. Bazen yine o 2 ses kapışıyor kendi aralarında :) bende hangisi galip gelecek bilmiyorum ama şunu biliyorum. O kadar para harcadım, o kadar zaman harcadım, o kadar emek verdim. Amerika'ya geri dönüp deneyeceğim. Umarım biraz hissizleşirim (Zor / fazla duygusal adamım) yada Aile hasretini biraz bastırırım. İnşallah zamanla Aile hasretim azalır. Umarım içimdeki kapışan o 2 ses'den Amerika'da tutunmayı öğütleyen ses ağır gelir :) Elimden geleni yapacağım. Olmaz ise dünyanın sonu değil...

Not: 22 senelik aralıksız iş hayatından sonra 9,5 aylık boşluk bana çok güzel geldi. Kafamı dinledim :) Zaman zaman gezdim. İş hayatımın son bölümlerinde de (son 1-2 yıldır) onu benimsemiştim. Tek bir hayatımız var ve çok da üzülmeye değmez. son dönemler de TR'de çok söylerdim. Ne yapalım üzülüp, üzülüp kanser mi olalım? GC için aldığım kararlardan pişman değilim. Yaşayıp göreceğim.... Hayat ne yaşatırsa yaşatsın kabul edeceğim ve yaşayacağım. (Kabul derken o anlamda değil, ben kadere inanmam , kaderin kendi seçimlerimiz ile olgunlaştığını, kendi seçimlerimiz ile oluşan yol ayrımları ve yeni yollara inanırım.) Tek bir hayatım var... Amerika yada TR'de fark etmez. "Tek Bir hayat" neden mutlu olmayalım? (Maddi anlamda demiyorum - Manevi Anlamda)

Sevgi ve Saygılarımla....

[Yıldıray81]

Ailesine düşkün biri olarak tüm ailemi yanımda götüreceğim için geri dönmek gibi bir sebebim olmaz. Özelikle söz konusu çocuklarımın eğitimi ve güven içerisinde bir yaşam planı olunca bambaşka bir boyut kazanıyor benim için. Evet 20 yıllık meslek hayatımı Amerika'da yapmasam da olur, hatta yapma hevesim de yok fakat İngilizceyi geliştirdikten sonra yapabileceğim konusunda inancım da tam. Teknik bir adamım ve iş konusu sıkıntı olacağını düşünmüyorum ilerleyen zamanlarda. Mesleğim ve kariyerimin dışında el emeği işlere de yatkınım ve bu konuda profesyonele yakın çalışmalarım da oldu. Onunla yeniden başlamak hayalim de var bir yandan.. Ama öncelik olarak iyi bir İngilizce için zamana ihtiyacım var. Kısacası Amerika hayali zaten var olanı devam ettirmek değil, yeni bir başlangıç yapmak için değil midir?

[ATS16]

Sevgili @Redbeard,

Düşüncelerinize sağlık, sizin hikayeniz ile örtüşen birden fazla ortak noktamız var.

İşim, direktör pozisyonum, iş ortamım, ekip arkadaşlarım, yaşadığımız zümrede bizi geri bırakmayacak maddi edinimlerimiz, evladımızın eğitimi ile ilgili çabalarımız, iyi yan haklarımız (çalıştığım tesisin sunduğu kullanabildiğim ödenmez hakları, araç vb.), birlikte çalıştığım yatırımcı ile birebirdeki diyaloglarım, işverenin öngörülerime olan saygısı, iş ortaklarımın pozisyonuma olan saygısı vb. bu liste uzun uzun gider. Buna ilave olarak, native bir aksan ile olmasa da uluslararası topluluklara bilgi birikimim doğrultusunda yüz yüze veya çevrimiçi sunum kabiliyetim ve advance düzeyde İngilizce bilgim, eşimin İngilizce'de kendisini fazlasıyla ifade edebilmesi ve birebir diyaloglarda ki kabiliyeti konusunda da endişem yok. (ABD'de ki sokak jargonu ve sektörel nükteler hariç)

Aile konusunda görüşlerinize de katılıyorum, canlarımızı geride bırakacağız/bıraktık, iyilikleri daim olsun. Hep güzel seslerini duyalım ama zamanın su gibi aktığı bir süreçte evrimsel döngü nedeniyle zaman geçtikçe iyi olmayan haberlerini de alacağız, bu bir gerçek.

Ne yazık ki beklenenden ve planlanandan uzun süren bir AOS süreci sizi ekstra yıprattı, gönül isterdi ki bu değerli paylaşımlar yapan ve bilgi paylaştıkça çoğalır felsefesini güden siz değerli talihli de bizim gibi küçük bir CN ile ANK'dan mülakatını alabilseydi ama herkesin kısmeti farklı. Sonuçta azmettiniz, kuralına göre oynadınız, yasal olarak ikametinizi daim edecek permanent resident karta kavuştunuz. Çok sevdiğim bir iş ortağım ve daha sonra manevi ağabeyim olan Alman bir arkadaşım var, kendisi benden çok daha tecrübeli sektöründe ve çok güzel bir sözü var; "Step by step". Adım adım her bir süreci atlayarak, ileri adımların ön planlamasını yaparken önünüzdeki adımı atlamanın hazzını yaşayarak, şimdiye kadar sahip olduğunuz ve geliştirmeye devam edeceğiniz network'ünüz ile başarıya ulaşacağınıza eminim.

Önünüze koyacağınız kısa, orta ve uzun vadeli planlar ile, yazılarınızdan da anlaşıldığı üzere ailenizin size edindirmiş olduğu güzel ahlak, insana karşı saygı, edinmiş olduğunuz kişisel ve sektörel tecrübeleri harmanlayarak kalbinizin ekmeğini yiyeceğinize eminim ve inanıyorum.

Pes etmeden, göç ettiğimizde elde ettiğimiz statülerden geriye gelsek bile kişiliklerimiz ile göstereceğimiz başarı doğrultusunda daha hızlı ödüllendirileceğimiz güzel günlerin bizi beklediğini, ailenizin hayır duası ile bir çok kapının size sonuna kadar açılacağını unutmayın.

Bundan sonra hayatınızda karşınıza çıkacak en zor süreç yaşadığınız AOS süreci olsun, ayağınıza taş değmesin. Her şey çok güzel olacak :four_leaf_clover:

[Redbeard]

@ATS16 Sn. Sevgili ATS16 ; Her zaman olduğu gibi ne güzel içtenlikle yazmışsınız. (Okurken, çok mutlu oldum.)

Forum sizin gibi değerli insanlar ile her zaman daha da güzelleşiyor. (İnsanlara sürekli yardım eden, gönlü, duruşu, fikirleri, söylemleri ve görüşleri değerli insanlar arasındasınız. İyi ki varsınız. İyi ki hala insanlara yardımlarda bulunuyorsunuz.)

Değerli yorumlarınız ve iyi dilekleriniz için çok teşekkürler.. "Ayağınıza taş değmesin." sözü benim için çok değerlidir. Annanem sürekli söyler bana , Bu AOS sürecinde de onlarca kez söyledi. sizde değerli yazınınızı böyle bitirince bende gerçek bir gülümseme ile okumamı bitirdim. :) Önceden sizin planlarınızı okumuştum, (Amerika hayatı için ön hazırlık) sizde "step by step" çok güzel hazırlıklar yaptınız ve süreci ilerletiyorsunuz. İnşallah her şey sizin ve Aileniz için de "çok güzel olsun."
Saygı ve Sevgilerimle...

[yusufalak]

Merhaba
Arkadaşlar. Biz ailecek Türkiye ye dönüş kararı aldık ve 26 temmuz da başlayan maceramız 18ekim de son bularak türkiye ye döndük. Texas houston tarafında spring bölgesinde yaşadık. İleride geri dönermiyiz kesin birşey yok.

Yeni gidecek olan arkadaşlara başarılar diliyorum.

[Uzuzi]

@yusufalak hayırlısı olsun hakkınızda çok özel sebepler değil ve sormamda sakınca yoksa eğer nedir sizi geri döndüren acaba