Memurluk mu Amerika mı?

[Sercan Özüsağlam]

@redsat2000 Merhaba, öncelikle sizin hikayenizi en başından beri gıpta ile takip ediyorum. Sizin verdiğiniz mücadelenin herkese örnek olması gerek diye düşünüyorum. Böylesine derinlemesine ve ayrıntılı bir analiz yaptığınız için çok teşekkür ediyorum, deneyimleriniz çok kıymetli.

Konunun aslı; aslında ,ilk paylaşımımda arkadaşımın 10 yıl aradan sonra dönmesi idi, bende bana önerdiği bir şeyi uygulamaya çalıştığımı örneklemiştim ki zaten çok uzun zamandır savunduğum bir tezi sizde tecrübenizle desteklemiş oldunuz.

Ben çok daha zorlu bir yola çıkmaya karar verdiğimde, kendimi daha fazla geliştirmemin ne kadar hayati olduğunu keşfettim, İngilizce eksikliğini gidermek önceliğim oldu. Benim mesleğim aslında uluslararası kuralları olan ve o şekilde yapılan bir iş, sadece uygulamada bizden çok daha iyi oldukları bir alan, oradan kendimize bir yer edinmek başlı başına bir savaş ki, zaten savaşmadan, bu iş yapılamıyor. O nedenle planlarımı yaparken çok fazla kriteri hayatımın tüm safhalarında uygulamaya çalışıyorum. gönül rahatlığıyla gerek mesleki tecrübem, gerek hayata olan bakış açım, yaşantım ile 1. grup içerisinde olmak için çabalıyorum. Bu zaman 1 yıla yakındır devam ediyor, işimle alakalı yaptığım ufak yoklamalarda olumlu olmasına rağmen, dil olayını çözdüğümde, asıl amacımdan sapmadan hedefe doğru ilerleyeceğim. Her şeyi adım adım planlayarak gidiyorum. Yolun sonunda bizleri güzel şeylerin beklediğine dair inancım, tam. Saygılar...

[redsat2000]

@sercan-özüsağlam çok sevindim. Bizim denizcilerin bir tabiri vardır. Selametle Kardeşim. Pruvan neta olsun.

[semavi]

Kitabin ortasindan ve sert konusayim... Aile iseniz... Erkek tarafi gibi yaziyorum genellikle ama bu sorunlar iki tarafin ortak sorunu... Cok kullanmadigim bir dil kullanayim, daha akilda kalici olsun...

1. esiniz araba kullanmiyor ve kullanmayi dusunmuyor/kullanamayacak ise... Gelmeyin...
2. Esiniz ile aranizda sorunlar var ise 10 kere dusunun
3. Esiniz devamli bir sekilde telefonda ailesinin, ablasinin, annesinin etkisinde kaliyor ise... 10 kere dusunun...
4. Esiniz ailenizin 'annesi' degil de hala annesinin kizi gibi davraniyor ise... yine dusunun....
5. Bu tip sorunlari, guvendiginiz bir eyalet yada sehirde, Turklere yakin olarak kismen cozebilirsiniz... Ama burada herkes kucak acmis kimseyi beklemez. Nasil ki sizlerin supheleri var ise burada yasayanlar ile ilgili, onlarinda yeni gelenlerde dilinin yandigi cok konu var...

Erkeklere gecelim...

1. otursun evinde ya, bende disarida para kazanacagim, aglamasin.... diyorsaniz, kalin orda kardesim. Esinize yazik etmeyin...
2. Bu konuda kjendinize durust olun... "Turkiye'de arada kaynamis, calismayi sevmeyen, kolay para kazanan, geldigi noktaya baglantilari ile gelmis (parti, cemaat, dernek, spor klubu vs) birisi iseniz Cennet Ulkemizin size ihtiyaci var, burada harcanirsiniz...
3. Duygusal anlamda esinizi siz mi tatmin ediyorsunuz yoksa esiniz Turkiye'de ki cevresinde bir sekilde tatmin oluyor mu? BUrada o cevre olmayacak ta!
4. Birikim yaparak degil, nitelik kazanarak burayi yasayacaginizi bilin... BUrada keyif aldikca, daha ozguvenli yasayacaksiniz...

Sonuc: Cok farkli ailelerle tanistim, cok farkli tecrubelerimiz oldui yakin arkadas ve akraba cevresinde... Gozlem yetenegime az cok guvenen bir insanim... bir kardes, bir abi tavsiyesi olarak yukarida ki dusuncelerimi goz onunde bulundursaniz faydali olacaktir diye dusunuyorum... Cunku evliler aslinda iki taraf... Bir taraf cok ister, oteki istemezse geri donus kacinilmaz olur... Bir taraf cok cok cok ister, oteki istemezse burada yada Turkiye'de farketmez, o is bosanmaya kadar gider... Bana gore Amerika hayali bir evlilikten degerli degil.... Anlasilmayan ya da yanlis anlattigim bir yer var ise, acabiliriz...

selamlar...

[Ercan Tekoglan]

Bu ileti silindi!

[HockeyUmpire2]

@ercan-tekoglan ne güzel ve dürüst bir paylasım. Bir cok yorumunuz da kendimi buldum. Kanada'dan dondum 1ay oldu. Azıcık asım dertsiz basım dedim. Ücretsiz iznimi de iptal ettim. İşe basladım. Bosver dedim ne greencard ı hayallerine kelepçe vur, elindekilerle mutlu ol... Yok olmuyor günde 5376 kere amerikayı ve sistemi arastırırken buluyorum kendimi.... Sonra diyorum bu ben değilim gidicem ailemle ve basarıcagız amerikada bu işi.... Paylasımınız harika bir örnek oldu cok cok tesekkür ederim.

[mhepekiz]

@hockeyumpire2 karar verilmiş yani :) hayırlı olsun

[HockeyUmpire2]

@mhepekiz tesekkür ederim 😊 sizede. Hayallerimden Amerika'ya atınca bir hiç hissediyorum kendimi. Beni hayata daha sımsıkı tutan sey hayallerim.

[arnblt]

2 seneye yakındır bu forumdayım, sayılarla 2018 başlığı altında stresli 1 yıl geçirdik. Ama bu başlık en fazla ilgimi çeken başlık oldu. Yıllarca uğraşıyorsunuz bir yerlere geliyorsunuz sonra bütün bunları bırakıp sıfırdan başlıyorsunuz. Ha zorundamıyız tabiki hayır. İstiyormuyuz kesinlikle evet.Ailecek mi evet. Zor bir karar mı evet hemde acayip.
Ama ailecek bulduğumuz çözüm beni biraz rahatlatıyor.
Ben çoğu kişinin tersine önce eşim ve oğlumu gönderiyorum. Tabi çok yakınlarında çok güvendiğimiz aile dostlarımız olacak. Onlar yadırgamazsa bende burada gemileri yakıp gideceğim. Onlar oradayken sık sık gidip iş görüşmeleri yapacağım. İşi gücü bir anda bırakmak beni korkuttu. Oraya işsiz gitmek, dönüp gelme korkusu gerçekten sıkıntı. Umarım üstesinden geliriz.

[saulgoodman]

@ercan-tekoglan Amerikada tutunamayıp geri dönenler varmı içinde söyledi:

Merhabalar, kendi hikayemi paylasmak istiyorum. Oncelikle benim gordugum sey ulkemizin egitim sistemi ve yetisme tarzimizdan dolayi bahsi gecen olay yasansa bile kimse dile getirmiyor getiremiyor elalem ne der korkusuyla. Kimisi burada bunu acikca dile getiriyor ama kimisi de yuzunde sahte bir gulumsemeyle yasiyor. yine de hissedebiliyorsunuz.

Ben mayis 2018 de ilk girisimi yaptim kalifornia ya.devlette 4b li calisan bir ziraat muhendisiydim.iyi kotu ozel tecrubesi intermediate seviye ingilizce ile hayalerim ideallerimin pesinden kostum.mezun olunca meslek disi ama cin de kisa bir tecrubem oldu, sonra avusturalya icin ugrastik fln sonra green card oldu....arkadasim basvurmustu benim adima acikcasi ve sansima ilk seferde cikti. her ne kadar hazirlansam da yeterli butceyi denklestiremedim hic bir zaman.borclu bir sekilde yillik iznimi aldim 20 gun atladim geldim.

Yaptigim en buyuk hata nasilsa ingilizceyi orada mecbur ogrenecem diye yan gelip yatmak oldu 1 sene.uzerine bir sey koymadan geldim ama yeterli olmadigini gordum.reading ve writing olarak daha ust seviyede olsam da konusmada tokezledim hep ve onun stresini yasadim.ama yine de devamli is basvurusu yaptim ve gerek telefon gerek yuz yuze lokantadan buyuk firmalarla devamli gorusmeye, pratik yapmaya calistim.

Ssn isleminin uzamasiyla karar verme surecinin sonuna geldim.izndim bitmis ancak henuz ssn yoktu ve ise baslayamiyordum.maddi imkanimin kotu olmasindan dolayi arabada alamamistim.bunlar hep stres olarak geri dondu.2 yil memurluk yaptim ama demek ki o zihniyet yerlesmis az da olsa ve garantici bakma huyu edinmisin hayata karsi.derken istifa dilekcemi devreye sokturdum arkadasima ve ssn i beklemeyi devam ettim.

hintli bir bayanin yaninda kaldim o sure boyunca.normal oda kirasini odedim.bisikletle etrafi gezmeye gayret ettim.o bolgede beni karsilayan bi abi vardi sagolsun o da evinde misafir etti yardimci oldu.ama o da calismak zorundaydi haftada bir anca gorusuyorduk.derken yalnizlik da geldi catti.insanin birden bu sekilde birden yalniz kalmasi kotu oluyormus :) kendimi guclu zannederdim halbu ki.

derken bi anlik bosalmayla temmuz sonunda donme karari aldim.memuriyet gitmis elimdeki parayi sifirlamadan en azindan borcsuz bir sekilde dondum.ozel sektorde is aramaya basladim.2 haftada isimi buldum hizlica.turkiyenin sayili meyve uretim firmalarindan birinde basladim hemen ise.hayatin guzel yani da bu bence, bazen ne kadar hazirim desenizde hic bir zaman hazir olamiyorsunuz ancak en caresiz durumunuzda birden bir isik parliyor.

derken basladim calismaya, tabi cevremde insanlar yapamadi edemedi, memurlugu yaktin bosuna,gul gibi isin vardi nidalariyla dolasti durdu.yeri geldi kabullendim yeri geldi bahaneler urettim.

isler guzel giderken tabi sabah uyandigimda kendimi kendime karsi suclu hissetmeye basladim.nerde kaldi benim ideallerim hayallerim.maddi olarak devletten daha iyiydim ama ruhen bir sucluluk hissediyordum.derken duramadim, terkrar yoklamaya basladim amerikayi :) derken bir gun (ki halaa anlamlandiramam) londradan birisi linkedin uzerinden mesaj atti ve kiraz konusunda avrupali birisinin danismanlik istedigini iletti. dedim birisi isletiyo beni, ne alaka.1 ay gecmeden randevu talebi geldi ve ca uzerinden almanya ile gorustum.telefonu kapattigimda 80 dk olmus, kendi meslegim uzerine 80 dk konusmustum.karsiliginda ise ucak bileti ve 1 aylik masrafimi karsilayacak bir ucret yaziyordu.psikolik galiba ama dedim ercan bu bi isaret bas git.is yerine durumu izah ettim ve 1 ay izin aldim.sagolsunlar anlayis karsiladilar.derken texasta eski bir arkadasin yardimi ile is ve ev isini hallettim.1 ay boyunca bakip durum degerlendirmesi yapcaktim.okulla gorusup ona gore bir adim atarim diye planladim. aralikta tekrar uctum amerikaya.halaa burdayim. 1 ay icerisinde hic aramama ragmen meslegimle alakali 4 is teklifi aldim.gorusmeler devam ediyor :) okul isi de halloldu sayilir. master yapip yola devam etmeyi dusunuyorum.sadece in state olmayi bekliyorum.

Kisaca hikayem bu sekilde.gelip donen ama tekrar gelen birisi olarak boyle bir hikaye paylasabilirim. Bu surecte tabi @crazycells in de buyuk destekleri oldu.Tekrara tesekkur ediyorum kendisine.

Yas 30. bazen 50 gibi hissediyorum. Lakin simdiye kadar gorup igrendigim sey, hayattan ne istiyorsaniz hayat veriyor size onu.onunla ne yapacaginiz size kalmis tabi.hayatta calisan, emek veren kazaniyor.Yeri gelir dusulur ama kalkmasini ogrenmek gerek. yetistirilirken hep rahat yetistirildim.amerikada ki cocuk yetistirme konusuna gipta ile bakiyorum ve birey olarak yetistirme konusunda hak veriyorum. Biz hep basari hikayelerini paylasiyoruz ya da basaramadiklarimizi basarmis gibi paylasiyoruz. Kendimize karsi durust olamiyoruz.

Hepimiz Turkiyede birer aslaniz kaplaniz, zekilikte ustumuze yok, en iyisi hep bize. Evet, cok egolu bir milletiz. En mukemmel biziz hep.yazdiklarimi okuyanlar belki de bazi konularda yargilayacaklar beni, elestirecekler.saygi ile karsilarim. Dostoyevski demis ya "Ne yaparsan yap pişman öleceksin demişler belki yaptıklarından belki de yapmadıklarından" diye. En azindan ozgur bir sekilde canimin istedigini yapiyorum su hayatta.

Sevgilerle,

Öncelikle hikayenizi paylaşma konusunda gösterdiğiniz medeni cesaretinizi kutlarım.

Bizde "elalem ne der?" ve "kol kırılır yen içinde kalır" sözleriyle ifadesini bulan, dışarıya karşı daima dik ve başarılı görünme kompleksi var. Bunda toplumun yeni ama riskli bir şeyleri deneyenleri değil, hayatını hiçbir yeni şeyi denemeden, statüko peşinde, güvenli ve risksiz yoldan giderek geçirenleri onaylamasının, maceraya atılanların cesaretini kırmasının, deneyip başaramayanları hakir görmesinin de rolü var. Toplumdaki bu bakış açısı ve bizdeki bu kompleks yüzünden zaten zor olan hayatı kendimiz için daha da zorlaştırıyoruz. Büyük başarılar elde edemiyoruz. Yapılan son araştırmalara göre ülkemiz gençlerinin en büyük hayali memur olmakmış. İnanabiliyor musunuz? Yıl 2019 ve gençlerimizin en büyük hedefi memur olmak. Memuriyete giden yolların da ülkemizde sıklıkla liyakatten ziyade kayırmacılıktan ve "sakıncasızlıktan" geçtiği de malum iken. Bu konu uzun, fazla girmeyeyim.

Bu gibi "başarısızlık" (?!) ve başarısızlıklara rağmen vazgeçmeme hikayelerinin daha çok paylaşılmasını dilerim.

"Talih cesurdan yanadır" diyerek bu yazıyı bitiriyorum.

[mhepekiz]

@saulgoodman @Ercan-Tekoglan ülkemizde çok tehlikeli herkesin gözünden kaçan bir örgüt var. Polis, jandarma, zabıta herkes bunun peşine düşmeli. Tüm eğitimlerimde katılımcılara mutlaka bir noktada bahsederim bundan.. "Elalem örgütü"

Sevgile, selamlar

[sash]

Bu ileti silindi!

[saulgoodman]

Bir insan hayatını Uber, Lyft, Flex, ne ile kazanırsa kazanır. Bu gibi işleri sürekli olarak da yapabilir. Bunun hiçbir sakıncasını görmüyorum. Herkes beyaz yakalı olmak, yatırımcı olmak veya çok para kazanmak mecburiyetinde değildir. İnsanın iyi ve düzgün bir karakteri olması, işini iyi yapan bir insan olması toplumdaki statüsünü belirlemeye yetmelidir; mesleği, sahip olduğu unvanlar veya maddi varlığı değil.

[crazycells]

@ercan-tekoglan rica ederim sayin @Ercan-Tekoglan , surecinizi paylastiginiz icin tesekkurler. Bence ilk gelisinizde yanlis tercihlerle, size uygun olmayan kosullarda basladiniz ABD yasaminiza, o nedenle de sabriniz cabuk tukendi.

Forumdan sizi tanidigim kadariyla ABD'de yasayabilecek biriydiniz, o nedenle durumdan beni haberdar ettiginizde verdiginiz kararin 'hizlica ve yanlis verilmis bir karar' olduguna emindim :) O nedenle surecinize mudahil olmak istedim.

sayin @sadikcagan 'in da sorusunu cevaplamak adina... eger duygusal nedenlerle donuyor olsaydiniz o zaman durum baska olurdu, cunku benzer durumda sosyal cevresinden memnun kalmayan ve Turkiye'ye olan ozleminden kurtulamayan arkadaslar da vardi, ben de bu arkadaslarin geri donus kararini destekliyordum. ABD'de yasamak herkese gore degil maalesef.

[sash]

Bu ileti silindi!

[engosti]

Selam herkese dv2018 yılında geldim,İlk dikkatimi çeken burda korna sesi yok,sadece araçların motor sesini duyuyorsunuz,New York tayim üstelik,trafiğin en yoğun olduğu bir yerde,İstanbul da araç kullandığım zamanları düşünüyorum bazen ,insanı yoran yollar değilmiş,bunu anladim,bir anımi anlatayım,ışık yeşil yandı birinci arabayim o ara dalmisim,bir baktım yeşil yanıyor belki 30 saniyedir,arkamda enaz 8 araç var ,kimse korna çalmadı,

İstanbul'da arızalı şeridinden giden beyinsizleri düşündüm de burada,direk içeri alırlar bunlari.

[[[global:former-user]]]

@sadikcagan Amerika'da tutunamayıp geri dönenler var mı? içinde söyledi:

Merhaba arkadaşlar merak ettiğim bir konu var.amerikaya gidip çeşitli nedenler ile orada tutunamayıp türkiye ye geri dönenler varmı.hangi nedenlerden dolayı dönüş yapılıyor.

@sadikcagan

Ben varım, bu gruba dahilim.

1999 yılında NY eyaletine geldim ve 2004 yılında kendi isteğim ile herşeyi yarım bırakarak geri döndüm.

Türkiye’ye döndükten yaklaşık 1 veya 2 sene sonra hayatın daha farklı boyutlarına girdikçe çok yanlış bir karar verdiğimi anlayarak tekrar geri gitmek istedim. Çünkü günlük hayata dair en ufak şeyleri bile karşılaştırmaya başlamıştım.

8-9 defa GC loto başvurusu yaptım, seneler boyunca ve olmadı. Evlenip, çocuk sahibi olduktan ve kendimi profesyonel hayatımda en iyi şekilde geliştirdikten sonra iş aracılığı ile 2017 senesinde geri geldim.

Özet olarak 13 sene sonra daha kararlı, ne istediğini bilen ve beklentisinin farkında olan ve en önemlisi bir aile olarak geri dönmüş oldum. İlk geldiğimde 19 yaşında, şu an 35 yaşındayım. Benim için arada çok büyük fark oldu.

[gizemyavuz92]

Evet biri de biziz.
İlk 2017 de gitmiştik Houston'a, 2 ay sonra Kaliforniyaya taşındık iş için. Sonra 2.5 ay sonra yine eşimin işi için Kaliforniya'dan Teksas'a taşındık. Bu taşınmalar çok yorucu tabi böyle yazdığıma bakmayın. En son Waco Tx'da 10 ay yaşadık çok küçük bir kasaba yani öyle diyebilirim, merak edenler varsa baksınlar mutlaka :) Orada hamile olduğumu öğrendim, o psikoloji değişimiyle eşime binbir baskı yapıp Türkiye'ye dönmek istedim. Çünkü anneme çok ihtiyaç duyuyordum ve orada bir başımıza doğuma gireceğimi de biliyordum, ilk bebek ya illa yardımı bilen birini istiyorsun. Annem de uçak fobisinden gelemedi. Hatta bebeğimi bile Türkiye'de diye doğuracağım diye tutturmuşken bir çok dostum, kardeşim arayıp beni ikna etmeye çalıştı ama en başarılısı @crazycells Ali dostum oldu. Bebek Mart 2018 doğduktan sonra Nisan sonu Türkiye'ye geldik. Diyeceksiniz ee buldun mu beklediklerini, annenden yardım ailenden destek, Türkiye'yi de özlemiştin malum, naptın peki ?? Waco'da balkonumda daldığım hayallerin hep tam aksini yaşadım. Hatta öyle ki sıkıntıdan sütüm kesildi bebeğim 6 aylıkken..O zaman anladım buraya gelmenin bir hata olduğu ve bu hataya eşimi de sürüklediğimi.. Ama gelmeliydim, çünkü bir kadının o an ki psikolojisini ancak bir kadın anlayabilir, alınmayın :) Çünkü şimdi buraya yazan da olur belki içinden diyen de olur bu sebepten dönülür mü diye, dönülür efenim :) Doğum bir insanın hayatı boyunca edindiği en ağır ve sorumluluk yüklü tecrübesi..
Şimdi ise 10 Nisan'da tekrar gidiyoruz. Şimdi içim daha rahat, bütün olasılıkları yaşadım çünkü kötü tecrübelerle de olsa. Ben rahatsam eşim de rahat çünkü anne mutlu olacak ki mutlu bir çocuk büyütebilsin.
Bu bizim tecrübemizdi, bir kere daha başlamaya değer olduğuna inanıyoruz. Hepimiz için hayırlısı :)

[wwinter]

Yaşlılık da olabiliyor. Tanıdığım bir tantik var, 70’e yakın. Çocukları Amerika’da evlenip yuva kurdular. Kendi Greencard ı da olmasına rağmen, yaşlılığını buradaki eş, dost akraba ile yaşamak ve burada ölüp gömülmek için döndü.

[Sercan Özüsağlam]

@redsat2000 Teşekkür ederim, iyi dilekleriniz için, sizinde her şey gönlünüzce olsun.

Bu arada, satır arasında ingilizce öğrenimi konusunda ufak bir tüyo paylaşmışsınız, şüphesiz işe yarıyordur, ben ara ara kendimle ingilizce konuşuyorum, yalnız kaldığım zamanlarda :) Bende size bir yöntem söyleyeyim. Bilmiyorum duydunuz mu ? ''SHADOWİNG'' denilen bir teknik var, ingiliz bir dil bilimci prof. bulmuş bu tekniği, araştırırsanız baya etkli bir teknik olduğunu söyleyebilirim, bende baya etkisini göstermeye başladı. Sizin özelinizde tüm ingilizce geliştirmek adına uğraş veren herkese tavsiye ederim.

[Deejake]

Bende varım. İlkokuldan itibaren yurt dışında çeşitli ülkelerde Amerikan okullarında okuduktan sonra Amerikaya 1995 yılında üniversite eğitimi için gittim. Kötü geçmedi bir günden bile pişman olmadım ancak ailemin ekonomik anlamda zorlanmaları, beni etkilemesi başlangıç oldu diyebilirim. Öğrenci vizesi ile belli bir saat çalışabiliyordum o da ancak kiraya yetiyordu. Sorunlar üst üste gelmeye başladı, bir kaç kere de haksızlığı uğrayınca (kazık demeyeyim) bir de üstüne Annemin telde ağlaması yeter dönüyorum dememi sağladı. Türkiyede hiç bulunmadığım için hep toz pembe zannediyordum. Öyle olmadı ama dönme fırsatımda olmadı. Şimdi eğer çıkarsa herşeyin daha iyi olacağını düşünmekteyim.