Your browser does not seem to support JavaScript. As a result, your viewing experience will be diminished, and you have been placed in read-only mode.

Please download a browser that supports JavaScript, or enable it if it's disabled (i.e. NoScript).

DV2026 Mülakat Deneyimleri

Peyk74

         Merhabalar, Viyana maceramda olan biteni anlatma sırası bende artık. :))

      Ben 12 Temmuz 2026'da Viyana'ya uçtum ki bu benim 52 yıllık hayatımda ilk uçuşumdu, belirteyim. Korkudan değildi; sadece hani şu lunaparkta gondola binersiniz de içiniz kabarır, boğazınıza gelir ya o boşluk hissini sevmediğimden kaynaklıydı. Neyse ki çok şükür sorunsuz şekilde indik. Akşam üstüydü. Ayağımda ameliyat olduğumdan dolayı var olan runwalker ve elimde bastonumla otele attım kendimi.

      Ertesi gün, 13 Temmuz'da, aşılar, kartlar vs. vs. toplayıp Uber ile doğruca Dr. Molnar'ın ofisine gittim. Tabii elimde telefon, translate açık vaziyette girdim içeri. "Selamünaleyküm ben taaa Türkiye'den geldim." diyemedim tabii ama yine de kibar ve yardımsever bir şekilde karşılandım, sağ olsunlar. Bir form verildi, doldurdum, teslim ettim. Sonra bir odaya alındım, orada da sağlığımla ilgili birkaç soru soruldu. Aşı kartıma baktı, ameliyat olup olmadığım, daimi kullandığım ilaçlarımın olup olmadığı, su çiçeği geçirip geçirmediğim soruldu ve sonra Dr. Hanım'ı beklemeye başladım.  10 dk sonra geldi. Çok kibar ve güzel bir insandı. Aşımı yaptı ve gitti. Sonra elime bir harita ve adres olan kâğıt verildi ve doğğğru film çekilmeye gittim.  Bu arada her yere Uber ile gittim mecburen ve 10 Ubercinin 8'i Türk'tü. Röntgen merkezi girişinde sıra alma makinesinin önünde oo piti piti yapıp üsttekine bastım, numaramı aldım, içeri girdim, oturdum ve kalktım. Hazırlanmam için beni odaya götürdüler. 3-5 dk sonra röntgen işi de bitti ve CD'yi beklemeye başladım. Yaklaşık 10 dk sonra yine çağrıldım ve CD'yi alıp işi bitirdim. Hava bana göre bayağı sıcaktı. Bir market bulup su almak için bayağı yürüdüm. Caağğnım üç harfliler orada olmadığı için az daha susuzluktan ölecektim. :))))   Sonra ne yapayım derken yemek işini aradan çıkartayım dedim ve orada meşhur Ferhat Döner varmış. Tesadüf ya, yine bir Türk Uberci kardeşimle oraya gittim. O bölgede 40-50 bin kadar Türk olduğunu söyledi. Neyse, buldum. Uzun bir kuyruk sonrası dürümümü alıp yedim ama bizim buradaki et dönerden çok da farklı değildi. (Kıymadan yapılanlardan çok iyiydi tabii.)

     Sonrasında biraz yürüyeyim derken Decathlon buldum. Girdim, bakındım, bir iki şey aldım ama fiyat kıyaslaması yapmayacağım bile. Sonra otel tabii. Hava çok sıcaktı ve ayağımdan dolayı çok da dolaşamadım. Akşam yine mide meselesi için düştüm yollara. Bu sefer meşhur yemekleri olan şinitzel yemek için bir mekâna gittim, ChatGPT'nin tavsiyesi ile siparişimi verdim. Güzelce serin bir havada karnımı doyurdum ama tabii tam doymadı. Neden? Ekmek yok adamlarda. :))) 

     Döndüm otele, başladı karın ağrılarım.  Bütün evrakları döktüm masanın üstüne. Tekrar sırala, istifle, dosyala; o öyle olursa bunu buradan kolay bulurum, öyle olursa böyle olur vs. vs. Bir taraftan da WhatsApp grubumuzdaki yazışmaları takip ediyorum. Ben elçiliğe yakın bir otel tutmuştum, gitmesi kolay olsun diye ama o akşam görüşmenin elçilikte olmadığını başka bir adreste olduğunu öğrendim hani şu hep konusu olan adı geçen meşhur Marriot otelin yanındaki bina da olacağını öğrendim. Bu arada gruptaki herkese teşekkür ederim, onların sayesinde görüşme yerini öğrendim. Orada burada derken, araştır, bak, bul derken gece yarısı oldu. Yattık ama uyku yok. Binlerce soru... Ki sorulabilecek sorulara çalışmış olmama rağmen en çok korktuğum, dilimin yeterli olmamasıydı. Saat 2 gibi uyumuşum, 

 15 Temmuz 2026 büyük gün 

     Sabah 5'te uyandım. Tıraş, duş vs. derken 08.00'de yine Uber ile gittik Marriott Otel'in yanına. Neyse, koştur koştur gittik, 4. kata çıktık. Bildiğin apartman gibi bir yer. Kapıda polis, hemen arkasında X-ray cihazı. Polis abi Almanca bir şeyler diyor ama bende tık yok. İşaretle de anlatmadı. Ben Türkçe ve kibarca bir şeyler söylerken yanda bir asker bekliyordu, O biraz Türkçe biliyormuş. Bir şeyler konuştular, sepeti uzattı polis, kerata baştan sepeti uzatsa anlarız da biz Türk'üz, pratik zekâlıyız dunkof  Neyse, sonrasında ayağımdaki şeyden dolayı elle üst araması yaptılar girdik, içeriye başladım beklemeye  ama,  gözlerim tanımadığım hâlde Alize Hanım'ı arıyor istemsizce çünkü o Türkçe biliyor. Sonra yine gruptan İngilizce bildiğini bildiğim ve 15 dk arayla mülakata gireceğimiz sevgili kardeşim Oktay'a bakıyorum ama o da yok.  Eee napacağız şimdi derken içimden hatim indiriyorum tabii. Gülmeyin bak, gerçekten başınıza gelir heee. :))))

     Neyse, benim için çok uzun, sizin için kısa bir zaman sonra Oktay kardeşim ve ailesini kapıda görünce bayağı rahatladım. Neyse, güvenlik işlerinden sonra geldiler. Allah razı olsun ondan. Hal hatır ederken beni çağırdılar, birlikte gittik. Bu arada Viyana'da görüşmeye giderken hiçbir şeyinizi elinizden almıyorlar; saat, telefon falan yanınızda. Neyse, birlikte gittik. Oktay "Yardımcı olabilir miyim ingilizce bilmiyor " diye sordu evrak teslimi yapan bayan "Olur." dedi.  sol el dört parmak sağ el dört parmak baş parmakların izi alındı Onu ver, bunu ver... Barkodlu evrak kabul ettikleri için ben sadece diplomamı çevirtmiştim. Diğer evraklar neden Türkçe dedi. Orada ben bir gittim geldim. Sonra "Barkodlu kabul ediyorsunuz." derken Türkçe konuşma oldu meğerse evrakları teslim alan kişi Alize Hanım'mış. Ben "Aa ben sizi tanıyorum." deyince başladı gülmeye.  Hazırladığım çok şeyi almadılar. Diploma, boşanma kararı ve kesinleşme şerhini, Formül A, sabıka kaydı, pasaport, iki tane fotoğraf, banka hesap dökümü ki Türkçe ve TL cinsinden yazılıydı... Derken fotokopileri almadı sanırım bu kadar evrak aldı.  Sağ olsun Oktay, "Görüşmede de yardımcı olabiliyor muyuz?" deyince Alize Hanım, "Orada ben yardımcı olurum." dedi. Neyse, orayı da bağladık. :)) Sonra vezneye gönderdi. Hemen 330 dolar uzattım ama kadın kredi kartı istiyor. "Nakit ödeyeceğim." dedim ama illa kredi kartı istedi. Neyse, verdik. İşlemler yapıldı, sonra yine başladık beklemeye. Beni çağırdılar gittim görüşmeyi yapacak hanımefendi çok güler yüzlü pozitif biriydi yanımıza Alize hanım da geldi. Sol el dört parmak izi tekrar alındı o neden bilemedim, sonra soru sormaya başladı. Sorular çalıştığım sorulardı ama ne sorduğunu anlıyorum ama cevap yok bende  kaldım. Neyse, sağ olsun Alize Hanım çevirdi, ben cevapladım.

Ne sordu? Önce "Sağ elini kaldır, yemin et." dedi. Sonra adımı, işimi, nereye gideceğimi sordu. Ne iş yaptığımı sordu emekliyim deyince orada çalışmadan yaşayacağımı falan sandı sanırım garibim yazık bende bozmadım :))) "Çalışacak mısınız?" diye sordu. "Evet." dedim. Ne iş yapacağımı sordu, söyledim. Müthiş İngilizcem ile çok heyecanlı olduğumu söyledim. O da burada arkadaşça konuştuğumuzu düşün tarzında bir şeyler söyleyerek beni telkin etti. Ama dediğini anladım kendime haksızlık edemem burada. :))) Sonra teşekkürleşerek ayrıldık. Tüm olaylar bir saat falan sürdü.

     Sonra yine mide olayları... Gulash diye yöresel bir yemekleri varmış, fena değildi. Biraz daha yürüyüş, market alışverişi derken yine Türk bir Uberci kardeş ile doğru havaalanına.Bu arada Türk arkadaşlara sordum: "Bizi kıskanıyorsunuz demiii?" dedim. Oturup ağladılar. Orada yaşadıkları hayatı, zorlukları, fakirliği duyunca ben de dayanamadım, ağlaştık. Böylece Viyana maceramız da bitti döndük yurda. İnşallah vizelerimizi de alabiliriz de herşey istediğimiz gibi olur. Başta bu siteyi kuranlar olmak üzere herkese sabırla ve hiç bir menfaati olmadan bıkmadan usanmadan cevap veren herkese çok  teşekkür ederim ve whatsapp grubumdaki kardeşlerime çok teşekkür ederim umarım gideceğimiz yerde de konuşmak  görüşmek nasip olur herkese selamlar.  Sormak istediğiniz bir şey olursa elimden geldiği kadar yardımcı olmaya çalışırım ama tek şartla Türkçe sorun :)))

Sayılarla DV2026

Benzer Başlıklar

33

60.8k

5.1k

534.9k