Bir insan hayatını Uber, Lyft, Flex, ne ile kazanırsa kazanır. Bu gibi işleri sürekli olarak da yapabilir. Bunun hiçbir sakıncasını görmüyorum. Herkes beyaz yakalı olmak, yatırımcı olmak veya çok para kazanmak mecburiyetinde değildir. İnsanın iyi ve düzgün bir karakteri olması, işini iyi yapan bir insan olması toplumdaki statüsünü belirlemeye yetmelidir; mesleği, sahip olduğu unvanlar veya maddi varlığı değil.
konu: türkiye'den ... gitmek
yer: ekşi
"6 yıl kadar önce hayata geçirdiğim eylem. green card çekilişi için düzenli olarak başvuruyordum, sonunda şansım yaver gitmişti. amerikan göçmenlik sistemi sayesinde oturma, çalışma izni almıştım.
beni bu kararı almaya iten sebepler bir hayli fazlaydı, çoğumuzun dert yandığı ekonomik sıkıntılar, işyerinin düzgün bir kariyer vaat etmemesi, muallakta kalan hedefler, toplumsal yozlaşma, gri binaların insanların üzerine üzerine geliyor oluşu vs ama en çok yeni bir başlangıç yapma isteğiydi beni bu yola götüren. dönüp arkama baktığımda aldığım karardan dolayı memnunum.
başlangıçta her memleket, her şehir zordur. benim için kolay olmadığını itiraf etmeliyim. hayalini kurduğunuz işlerde çalışamıyorsunuz, ingilizceniz belli bir seviyede olsa dahi. sanırım burada kritik eşik 2 yıl, çevremde benzer statüde olanların da söylediği şey buydu. 2 yıl diş sıkmak, her türlü zorluğa göğüs germek. sonrasında hem kariyer anlamında bir yerlere gelebiliyorsunuz hem de arzuladığınız maaşları, sosyal hakları & statüyü kazanabiliyorsunuz.
şu an vatandaşım, pasaportumla vizesiz birçok ülkeye giriş çıkış yapabiliyorum, düzgün bi' hayatım var, eşim ve çocuğumla beraber kusursuz olmasa da güzel bir mahallede yaşıyoruz. naçizane tavsiyem, abd veya kanada gibi ülkeleri düşünüyorsanız, iş bulmak, iş kurmak, hayallerinizi gerçekleştirmek sizin elinizde, çalıştığınız kadar karşılığını alırsınız. son olarak, hep o valizi hazırlayıp kapıdan çıkacağınız, sevdiklerinizi geride bırakacağınız anı düşünüp geri adım atıyorsanız, atmayın. bazen gemileri yakmak o kadar da kötü sonuçlar doğurmuyor."
Konuyla ilgili bir alıntı yapmak isterim:
"yazarların yurt dışına göç edememe sebebi
yıllar önce bir adamla tanışmıştım. amerika'ya gitme şansı olmuş, herşeyi denkleştirmiş ama havaalanından dönmüş. uzun uzun anlatmıştı, gidemedim cesaret edemedim, yapamadım diye.
benim ilk defa tek başıma yurtdışına gidişim 20-21 yaşlarındayken rusya'ya olmuştu. bir önceki gece ne kadar stresli olduğumu hatırlıyorum, günü yaklaştıkça çok korktuğumu hatırlıyorum, tek başıma ne yapacağım, nasıl edeceğim filan. elimden ayağımdan kan çekiliyor gibi hissettiğimi hatırlıyorum, korkudan... ama ne oldu? gittim, bir 3 ay rusça dil okudum geldim (kadınım, cidden dil okumaya gittim, başka bir şeye değil, hemen kaşınız gözünüz oynamaya başlamasın).
o amerika'ya gidecekken havallanından dönen adam inanılmaz saygımı kaybetmiştim. bir anda gözümde üç kuruşluk oldu adam. ki biliyorum yani nasıl bir duygu o korku.
şimdi benim gördüğüm kadarıyla bir çok genç, zeki, girişken, çalışkan, inatçı insanda bu cesaret var. elinden ayaklarından kan çekiliyor gibi hissetse de, heyecanla karışık korkular içinde olsa da inatla biniyor uçağa gidiyor.
benim gördüğüm büyük hataları sayayım, bu kadar para zaman ve duygusal emek yatırdıktan sonra niye bazıları türkiye'ye geri döndü...
giderken başkasına güvenmek çok büyük hata. "tanıdık var, yardımcı olur" diye gitmeyin hiç bir yere. amcanın yanına gitmek diye bir şey olmuyor. herkes kendi canının derdinde. türkiye'de olsa sana yapacağı iyiliği, yabancı ülkede yapamayacak vaziyette olabiliyor. yabancı ülkede koşullar çok farklı olabiliyor bazen. tanıdık varsa, sana yapacağı en büyük hayır ancak neyi nerede ucuza bulursun onu söylemek olabilir, ney nerede bulunur, nasıl kazık yemeden işini görürsün filan. yoksa "gider ilk 2 ay evinde kalırım, iş bulana kadar" filan diye gitmeyin. zaten de çirkin bir şey yani o derece başka birinin üstüne yıkılmak. hiç yardım istemeyin demiyorum. ama eğer vize, iş bulma, kalacak yer filan gibi temel şeyler için başkasına bel bağlıyorsan, muhtemelen o ülkede kalıcı da olamıyorsun, kapağı atamıyorsun. kendi planını yapman lazım.
başka bir tanesi aile desteği. yani türkiye'de kalanların destek vermesi lazım. annen baban ağlaya dövüne seni sürekli geri çağırıyorsa hakikaten olmuyor bu iş. yurtdışında, bırak aileni, arkadaşlarından bile uzakta, zaten aşırı bir yalnızlıkla baş etmek zorunda kalıyor insan, özellikle ilk bir kaç yıl. bak "yıl" diyorum, çünkü elbette daha ilk günden arkadaş edinirsin, seni oraya buraya çağırırlar ama hepsi sonuçta yeni yeni insanlar. derin arkadaşlıklar geliştirene kadar o yalnızlık yakanı bırakmıyor. o da zaman alıyor. sen o yalnızlık içerisindeyken ailenin skype'tan sana güler yüz göstermesi "sık dişini, yapacaksın" demesi bambaşka, "seni çok özledim, hasretinden hasta oldum, geri gel" demesi başka. on kat, yüz kat, bin kat ağır oluyor insana.
başka bir tanesi değişime açık olmak. bak adam cesaret etmiş, sebat etmiş, etinden tırnağından arttırıp para biriktirmiş, yabancı ülkeye gelmiş..ama hala karşısında çıkan her durumda "türkiye'de şöyle, türkiye'de böyle" diyor. insanların türkiye'de davrandığı gibi davranmalarını bekliyor ve bunu göremezse tavır koyuyor. bak türkiye'nin, türklerin bir kültürü var. bunun "normal" olmak yerine "kültür" olduğunu anlamak gerekiyor. yoksa ne arkadaş edinebilirsin, ne iş bulabilirsin, ne eş bulabilirsin. kız yada erkek arkadaşının bir türk kızı ya da türk erkeği gibi davranmasını beklersen, davranmadığında kırılıp bozulursan olmaz. farklı bir anlayışı anlamaya açık olmak lazım. ya da profesyonel ilişkilerde. şirketin, devletin, kanunların senden ne beklediğini, neyi nereye kadar esnetip esnetemeyeceğini, ne kadar resmi, ne kadar laubali olmak gerektiğini, hatta hangi şakaların ok, hangilerinin not ok olduğunu bile türk standardında değerlendirmekten, bulunduğun ülkenin standardında değerlendirmeye geçiş yapabilmek lazım. yani ne demek istediğim anlaşıldı mı bilmiyorum, örnekle anlatsam daha iyi olacak ama aklıma gelen örnekler hep çok spesifik ve konuyu tek tek durumlara indirgemek istemiyorum. değişime açık olmayan adam uyum sağlayamıyor, her yaptığı girişimde zorlanıyor ve sonuçta da yılıyor. yılmayanı da zaten kendi ufak türk gettosunu kurup hep türk amcalar teyzelerle takılıyor, o ülkenin içine tam olarak karışamamış oluyor. 10 sene, 20 sene de orada yaşasa hala turist gibi oluyor. 70-80'lerde almanya'ya işçi giden kocasının yanına gidip bütün gün türk eltisiyle dedikodu yapan ev kadını için bu olur. ama senin için olmaz. gideceksin, çevre yapacaksın, kariyer yapacaksın filan.
sonuncusu ve en önemlisi de dil elbette. dil bilmemek benim tanıştığı bir sürü cesur, sebatlı, girişken insanın suçu değil. türkiye'de "dil biliyor" kabul edilen şey, yurtdışında "çat pat konuşuyor"a dönüşüyor. eğer dil biliyorsan, değişime açıksan, halini tavrını ve kafayapını o ülkenin profesyonellik anlayışına göre ayarlayabiliyorsan mesleğin ne olursa olsun iş bulursun. mesleğinde bulmazsın belki ama illa doğru dürüst bir iş bulursun (bir çok gelişmiş ülkede. mozambik'e gidiyorsan bilemem.) çünkü hem şirket içi, hem dışarıya karşı iletişimi yormayacak bir adam olman gerekiyor işverenin gözünde. ufak tefek gramer hatalarından bahsetmiyorum, o kimsenin umurunda değil, ama birisi sana uzun ve kompleks bir mevzuyu anlattığında "ney?" demeden havada kapabilecek kadar dil biliyor olman gerekiyor. hele de ilk gittiğinde zaten muhtemelen ilk bakacağın işler vasıfsız işler olacak, tezgahtarlık, satıcılık, garsonluk filan gibi. bu demektir ki vahşi kalabalıkla muhatap olacaksın. kendi mesleğini, teknik terimleri filan çok iyi bilsen de, kendi mesleğinde profesyonel kalıcı bir işl bulana kadar, müşteri hizmetleri, retail, servis filan gibi alanlarda çalışacaksın. bu da ne demek, vahşi kalabalıkla, yani her tür eğitim seviyesinden, her tür aksanla konuşan insanlarla muhatap olacaksın. hepsini anlayabilmek gerekiyor. eğer ki sana gelip "gaadaş bize dööt dane bi buçuh, az eyilerden veee.." diyen adamı (ya da bunun ingilizce versiyonu mesela) anlayamayacaksan garson olarak da iş bulamıyorsun, o yüzden de ilk zamanlarda tutunamamış oluyorsun, bildiğin konuda iş bulmaya sıra gelemiyor. çünkü gerçek hayat öyle bir şey. ingilizce dersi gibi değil.
sonuçta paran olsa bile gidememe sebepleri, plansızlık (başkasına güvenme), ailenin desteklememesi, değişime ayak uyduramamak ve dil yetersizliği.
ya kendi ilk tek başıma gidişimden bahsetmiştim entry başlarında.. sonra kalkıp tek başıma amerika'ya gittim. en son da kalkıp yeni zelanda'ya geldim. burada çok iyi, çok çalışkan, çok zeki, çok girişken türk arkadaşlarım oldu. birer birer döndüler. her bir seyahat bir öncekinden kolay oldu. kendi anlayışımdan farklı kafa yapılarıyla geçinmeyi, hatta onları sevmeyi öğrendim. kendimden başkasına güvenmemeyi öğrendim (ki bunu kızarak, teessüf ederek söylemiyorum, haklı yani adamlar, herkes kendi derdinde). şimdi artık 4 yıldan fazla oldu, yeni zelanda'da yaşıyorum. gelip de geri dönen her bir arkadaşıma keşke daha çok yardım edebilseydim diyorum. ama edemedim. ben de kendi derdimde olduğum için. kimisinin ailesi ayağına dolandı, kimisi dil bilmediği için iş tutnamadı, kimisi de (ki en bok yoluna gideni) kafa yapısına ayak uyduramadı. herşeyin türkiye'de olduğu gibi olmasını bekledi, olmayınca yeni bir yolu kabullenemedi. sağlı sollu bin bir ülkenin restoranıyla dolu sokakta, hergün dönerciden döner yiyen adam oldu. iş görüşmelerinde de, burada edindiği kız arkadaşıyla olan ilişkisinde de, yasalar ve devletle olan işlerinde de.. sonuçta da geri döndü.
böyle konuşunca afaki geliyor ama gerçek bu."
Kaynak: eye snap, ekşi sözlük, 15.01.19, https://eksisozluk.com/entry/85523724
(Yazının tamamını aldım çünkü bazen link ölüyor. İtiraz gelirse kısaltabilirim.)
Üzücü bir gelişme gerçekten.
Birçok forum sakini bu başlık altında ne yapmalıyız diye sormuş. Herkes ne yapması gerektiğine kendi şartlarına göre kendisi karar vermelidir elbette; ben yedi yılı aşkın süredir ABD'de yaşayan ve göçmenlik politikalarını az çok takip eden biri olarak sizin yerinizde olsaydım ne yapardım sorusuna cevap verebilirim sadece:
Eğer şu anda Türkiye'de olsaydım ve elimde DV vizeli bir pasaportum olsaydı mümkün olan en kısa zamanda bir ABD uçağına biner ve yeşil kartımı elime almadan ülkeden dışarı çıkmazdım.
Herkese bol şans diliyorum. 
İlk girişimizi Washington D.C.'den yaptık, giriş deneyimimizi kısaca anlatayım: Pasaport kuyruğunda iki sıra var: US Citizens ve Visitors. Burada "visitors" kısmında bekledik, teyit amaçlı olarak green card ile ilk girişimiz olduğunu belirterek yetkiliye sorduğumuzda da doğru sırada olduğumuz ifade edildi. Sıra oldukça uzundu, çocuklarla beklemek biraz zor oldu, çocuklu aileler hazırlıklı olsunlar ve uçaktan inmeden çocukların tuvalet ihtiyaçlarını gidersinler. Sıra bize geldikten sonra pasaportlarımız ve sarı zarflarımız gişedeki memur tarafından kontrol edildi. Forumda sarı zarf teslim ve kontrolünün başka bir bölümde yapıldığını okumuştuk ancak bize böyle yapılmadı, bütün işlemler pasaport kontrol gişesinde olup bitti. Gişedeki memur sarı zarflarımızı açıp kontrol etti, her birimizin (benim, eşimin ve çocukların) fotoğrafını çekti, zarf üzerindeki adresimizin hala aynı olup olmadığını sordu ve hemen orada adresi güncelledik, memur güncel adresi bütün sarı zarfların üzerine tek tek yazdı ve eski adreslerin üzerini çizdi, nihayet vizemizin olduğu sayfanın karşısındaki boş sayfaya ABD'ye giriş tarihimizi yazan damgayı bastı ve işlemlerin tamam olduğunu söyleyerek ABD sınırından içeriye geçişimize izin verdi. Böylece göçmen statüsüyle ülkeye ilk adımımızı atmış olduk. Hayırlı ve uğurlu olmasını diliyoruz. 
Heyecanlı bekleyişin sona ermesine saatler kaldı... Umarım gerçekten isteyenlere ve gerçekten bu şansı değerlendirebileceklere çıkar diyorum. Amerika'dan hepinize sevgiler, selamlar...
(Bu ileti, troller nedeniyle yaşanan huzursuzluk sebebiyle yazarı tarafından silinmiştir.)
Bedava veya indirimli 
video oyun kampanyalarına rastladıkça bu başlık altında paylaşmayı düşünüyorum. Katkılarınıza açıktır.
İlk müjdeli kampanya haberim 
Batman oyunları için!
ve
oyunları şu an Epic Games Store'da bedava!
https://www.epicgames.com/store/tr/collection/batman-free-week
@ercan-tekoglan Amerikada tutunamayıp geri dönenler varmı içinde söyledi:
Merhabalar, kendi hikayemi paylasmak istiyorum. Oncelikle benim gordugum sey ulkemizin egitim sistemi ve yetisme tarzimizdan dolayi bahsi gecen olay yasansa bile kimse dile getirmiyor getiremiyor elalem ne der korkusuyla. Kimisi burada bunu acikca dile getiriyor ama kimisi de yuzunde sahte bir gulumsemeyle yasiyor. yine de hissedebiliyorsunuz.
Ben mayis 2018 de ilk girisimi yaptim kalifornia ya.devlette 4b li calisan bir ziraat muhendisiydim.iyi kotu ozel tecrubesi intermediate seviye ingilizce ile hayalerim ideallerimin pesinden kostum.mezun olunca meslek disi ama cin de kisa bir tecrubem oldu, sonra avusturalya icin ugrastik fln sonra green card oldu....arkadasim basvurmustu benim adima acikcasi ve sansima ilk seferde cikti. her ne kadar hazirlansam da yeterli butceyi denklestiremedim hic bir zaman.borclu bir sekilde yillik iznimi aldim 20 gun atladim geldim.
Yaptigim en buyuk hata nasilsa ingilizceyi orada mecbur ogrenecem diye yan gelip yatmak oldu 1 sene.uzerine bir sey koymadan geldim ama yeterli olmadigini gordum.reading ve writing olarak daha ust seviyede olsam da konusmada tokezledim hep ve onun stresini yasadim.ama yine de devamli is basvurusu yaptim ve gerek telefon gerek yuz yuze lokantadan buyuk firmalarla devamli gorusmeye, pratik yapmaya calistim.
Ssn isleminin uzamasiyla karar verme surecinin sonuna geldim.izndim bitmis ancak henuz ssn yoktu ve ise baslayamiyordum.maddi imkanimin kotu olmasindan dolayi arabada alamamistim.bunlar hep stres olarak geri dondu.2 yil memurluk yaptim ama demek ki o zihniyet yerlesmis az da olsa ve garantici bakma huyu edinmisin hayata karsi.derken istifa dilekcemi devreye sokturdum arkadasima ve ssn i beklemeyi devam ettim.
hintli bir bayanin yaninda kaldim o sure boyunca.normal oda kirasini odedim.bisikletle etrafi gezmeye gayret ettim.o bolgede beni karsilayan bi abi vardi sagolsun o da evinde misafir etti yardimci oldu.ama o da calismak zorundaydi haftada bir anca gorusuyorduk.derken yalnizlik da geldi catti.insanin birden bu sekilde birden yalniz kalmasi kotu oluyormus
derken bi anlik bosalmayla temmuz sonunda donme karari aldim.memuriyet gitmis elimdeki parayi sifirlamadan en azindan borcsuz bir sekilde dondum.ozel sektorde is aramaya basladim.2 haftada isimi buldum hizlica.turkiyenin sayili meyve uretim firmalarindan birinde basladim hemen ise.hayatin guzel yani da bu bence, bazen ne kadar hazirim desenizde hic bir zaman hazir olamiyorsunuz ancak en caresiz durumunuzda birden bir isik parliyor.
derken basladim calismaya, tabi cevremde insanlar yapamadi edemedi, memurlugu yaktin bosuna,gul gibi isin vardi nidalariyla dolasti durdu.yeri geldi kabullendim yeri geldi bahaneler urettim.
isler guzel giderken tabi sabah uyandigimda kendimi kendime karsi suclu hissetmeye basladim.nerde kaldi benim ideallerim hayallerim.maddi olarak devletten daha iyiydim ama ruhen bir sucluluk hissediyordum.derken duramadim, terkrar yoklamaya basladim amerikayi
Kisaca hikayem bu sekilde.gelip donen ama tekrar gelen birisi olarak boyle bir hikaye paylasabilirim. Bu surecte tabi @crazycells in de buyuk destekleri oldu.Tekrara tesekkur ediyorum kendisine.
Yas 30. bazen 50 gibi hissediyorum. Lakin simdiye kadar gorup igrendigim sey, hayattan ne istiyorsaniz hayat veriyor size onu.onunla ne yapacaginiz size kalmis tabi.hayatta calisan, emek veren kazaniyor.Yeri gelir dusulur ama kalkmasini ogrenmek gerek. yetistirilirken hep rahat yetistirildim.amerikada ki cocuk yetistirme konusuna gipta ile bakiyorum ve birey olarak yetistirme konusunda hak veriyorum. Biz hep basari hikayelerini paylasiyoruz ya da basaramadiklarimizi basarmis gibi paylasiyoruz. Kendimize karsi durust olamiyoruz.
Hepimiz Turkiyede birer aslaniz kaplaniz, zekilikte ustumuze yok, en iyisi hep bize. Evet, cok egolu bir milletiz. En mukemmel biziz hep.yazdiklarimi okuyanlar belki de bazi konularda yargilayacaklar beni, elestirecekler.saygi ile karsilarim. Dostoyevski demis ya "Ne yaparsan yap pişman öleceksin demişler belki yaptıklarından belki de yapmadıklarından" diye. En azindan ozgur bir sekilde canimin istedigini yapiyorum su hayatta.
Sevgilerle,
Öncelikle hikayenizi paylaşma konusunda gösterdiğiniz medeni cesaretinizi kutlarım.
Bizde "elalem ne der?" ve "kol kırılır yen içinde kalır" sözleriyle ifadesini bulan, dışarıya karşı daima dik ve başarılı görünme kompleksi var. Bunda toplumun yeni ama riskli bir şeyleri deneyenleri değil, hayatını hiçbir yeni şeyi denemeden, statüko peşinde, güvenli ve risksiz yoldan giderek geçirenleri onaylamasının, maceraya atılanların cesaretini kırmasının, deneyip başaramayanları hakir görmesinin de rolü var. Toplumdaki bu bakış açısı ve bizdeki bu kompleks yüzünden zaten zor olan hayatı kendimiz için daha da zorlaştırıyoruz. Büyük başarılar elde edemiyoruz. Yapılan son araştırmalara göre ülkemiz gençlerinin en büyük hayali memur olmakmış. İnanabiliyor musunuz? Yıl 2019 ve gençlerimizin en büyük hedefi memur olmak. Memuriyete giden yolların da ülkemizde sıklıkla liyakatten ziyade kayırmacılıktan ve "sakıncasızlıktan" geçtiği de malum iken. Bu konu uzun, fazla girmeyeyim.
Bu gibi "başarısızlık" (?!) ve başarısızlıklara rağmen vazgeçmeme hikayelerinin daha çok paylaşılmasını dilerim.
"Talih cesurdan yanadır" diyerek bu yazıyı bitiriyorum.
@cnpist, içinde söyledi: ABD Vatandaşlığı Başvuru Süreci (Naturalization)
Dun bana ve ogluma bir update e-postasi geldi , esime gelmedi. Update yazisi onemli degil, dosyaniz islemde diye.
Bu kısmı anlayamadım. Gelen yazıda tam olarak ne yazıyor?
Gelen kağıtları kaybetmeyin. Durumu ve maillerinizi kontrol etmeye devam edin.
USCIS sisteminde hesap/eposta yönetimi her zaman sorunsuz değil. Herkese tavsiyem süreci basit tutun, sonradan eposta değişikliği yapmayın mecbur değilseniz.
Trump yönetimi, 21 Ocak’tan itibaren 75 ülkenin vatandaşlarına yönelik göçmen vizesi işlemlerini askıya alacağını duyurdu. Gerekçe olarak, bu ülkelerden başvuranların ABD’ye geldikten sonra kamu yardımlarına (public assistance) ihtiyaç duyma ihtimalinin daha yüksek olduğu iddia ediliyor.
The State Department will pause immigrant visa processing from 75 countries whose migrants take welfare from the American people at unacceptable rates. The freeze will remain active until the U.S. can ensure that new immigrants will not extract wealth from the American people. - https://x.com/StateDept/status/2011478657680757214
Kapsamdaki ülkeler: Afghanistan, Albania, Algeria, Antigua and Barbuda, Armenia, Azerbaijan, Bahamas, Bangladesh, Barbados, Belarus, Belize, Bhutan, Bosnia, Brazil, Burma, Cambodia, Cameroon, Cape Verde, Colombia, Congo, Cuba, Dominica, Egypt, Eritrea, Ethiopia, Fiji, Gambia, Georgia, Ghana, Grenada, Guatemala, Guinea, Haiti, Iran, Iraq, Ivory Coast, Jamaica, Jordan, Kazakhstan, Kosovo, Kuwait, Kyrgyzstan, Laos, Lebanon, Liberia, Libya, Macedonia, Moldova, Mongolia, Montenegro, Morocco, Nepal, Nicaragua, Nigeria, Pakistan, Republic of the Congo, Russia, Rwanda, Saint Kitts and Nevis, Saint Lucia, Saint Vincent and the Grenadines, Senegal, Sierra Leone, Somalia, South Sudan, Sudan, Syria, Tanzania, Thailand, Togo, Tunisia, Uganda, Uruguay, Uzbekistan and Yemen.
Kaynak: https://www.npr.org/2026/01/14/g-s1-106065/trump-immigrant-visa-suspensions-public-assistance
@efemu35, içinde söyledi: DV (Green Card) Çekilişinin Durdurulma Kararı (Aralık 2025)
biz de 21’inde los angeles’ten giriş yaptık. pasaport memuru çok yardımcıydı. sıra gelince memurun yanına gittik, greencard sahibi olduğumuzu söyledik ve sarı zarfı verdik. welcome to home dedi ve süreçlerle alakalı bilgi verdi, vizenin 1 sene geçerli olduğunu söyledi. ssn geldiği zaman bununla ev kiralayabilirsin, çalışabilirsin vs. yapabileceğimiz şeyleri söyledi. ice polisi sorarsa bunu gösterebileceğimizi söyledi. hatta pasaporta damga vururken damgayı ve pasaportu uzatıp bize bastırttı. çok tatlı bir beyefendi idi gerçekten.
bizi bir odaya alacaklarını düşünürken bütün işlemleri 15-20 dk içine pasaport noktasında hallettik. herhangi bir sorun yaşamadık tam aksine stresimiz azaldı bu deneyimden dolayı.
Çok tatlı bir giriş olmuş. Amerika'daki hayatınız hep böyle tatlı geçer umarım. Hoş geldiniz.
@uonur26, içinde söyledi: DV (Green Card) Çekilişinin Durdurulma Kararı (Aralık 2025)
Yeni güncelleme bu şekilde resmi olarak. Özet olarak
ABD Dışişleri Bakanlığı, Brown Üniversitesi ve MIT olayları sonrası güvenlik prosedürlerini incelemek amacıyla 23 Aralık 2025 itibarıyla tüm Green Card (DV) vize basımlarını durdurdu. Süreç boyunca mülakatlar ve randevular devam edecek olsa da, güvenlik incelemesi tamamlanana kadar onaylanan dosyalar için bile vize basılmayacak. Halihazırda pasaportuna vize basılmış olanlar ise bu karardan etkilenmiyor.
Sonunda resmi bir açıklama geldi:
Does this affect my current valid visa?
No diversity or other visas have been revoked as part of this guidance. For questions relating to U.S. admission, we refer you to DHS.*
Pasaportunuzda DV vizeniz varsa gözünüz aydın. Başka bir karar alınmadığı sürece, bu açıklamadan sonra bu vizeyle ülkeye giriş yapmanızda da, yeşil kartınızı teslim almanızda da bir sorun yaşamamanız beklenir.
Durdurma kararı kaldırılmadığı sürece yeni bir DV vizesi basılmayacak ve kararın ne zaman kaldırılacağı belli değil. Mevcut şartları dikkate aldığımızda ben yakın bir tarih için iyimser olmakta zorlanıyorum. Her ihtimale hazırlıklı olmakta yarar görüyorum. Herkes için hayırlısı olsun.
@hDundar, içinde söyledi: Amerika'da İş Arama Süreci ve Tavsiyeler
Arkadaslar merhaba, akil danismak istiyorum ve hem de biraz icimi dokeyim ve ben gibi keyifcilere tecrube olsun, olsun ki ayni hataya dusmesin
Dv2025 ile 14 Subat 2025'te bir basima Amerika'ye giris yaptim. Turkiye'de bilisim ogretmeni idim, arabami vs sattim, cebime $60k civari parayi koydum ve geldim. Bilisim Ogretmenligi ve de MIS (Management Information systems) diplomaliyim.
Gunesli ve nemli olmayan havalari seven biri olarak San Diego'ya yerlesmistim, oda fln kiralamayip gittim aylik 2800'e lease yaptim ve evime bircok esya satin aldim (ah kafam)! Ilk birkac ay calismicam, is aramicam, chill yapicam dedim. Elimde bir drone o beach senin, bu dag benim gezindim durdum(ayni kullanici adimla IG de gorebilirsiniz).
Gozumu bir actim ki Agustos olmus ve ben hala serseri misali bos bos geziniyorum ve simdiye kadar tek cent kazanmamis ve iste aramamisim. IT alanda linkedinden isler aramaya basladim, geri donus yok. Ust seviye isleri gectim, giris seviye IT support da bulamiyorum. Amazon flex bakayim dedim onda da waitlist varmis, Uber ya da Lyft yolcu tasima yapayim dedim ve ikisinde de min 1 yillik Amerika ehliyet istedi. Hicbir sey bulamadim. San Diego'dan tasinmaya karar verdim, esyalarin bana yuk olacagini dusunerek birkac ay oncesinde sifir aldigim esyalari yok paralara sattim. Kasim 25'te lease bitmeden cikabilmek icin 1 aylik extra kira odemek zorunda kaldim. Los Angeles'a geldim ve Ocak 7'e kadar airbnb studio kiraladim. Is bulmadan ev kiralamak istemiyorum, evi gectim sanirim tam yerlesik hayata gecmeden oda kiralamak daha mantikli, insan gec ogreniyor tabii.
San Diego belediyesi olsun. Los Angeles belediyesi olsun oradaki islere de basvurdum geri donus yok.
Certificate icin online birkac IT egitime basladim, ama yakin zamanda faydasi olmaz gibi gorunuyor.
Oturdum ne yapacagimi dusunuyorum, ne is yapacagimi da bilmiyorum, drone vs yapabilirsin diyorlar da 2 sorun var. Bende FAA'den drone pilot belgesi var, ama ticari is yapmak icin Part 107 belgesi gerekmis ve bunun sinavi da asiri zormus, tum havacilik terim ve senaryolarini ogrenmen gerek, kitaplari ve kurslari var dusunun. Ve dahasi alsam da drone islerini hem cogu sirket kapatmis, ve hem de anlamadigim derecede dusuk fiyatlar.
Bu gidisle giderlerimi dusurmek icin Turkiye'ye donup oradan Amerikan sirketlerde is arayacagim. Ya da farkli eyaletlere is aramak icin yollara dusecegim. Valla bunaldim, cepten hazir yiyorum, bu gidisle birkac aya homeless olacagim...
Arkadaslar ben ne yapayim? Ne onerirsiniz?
Acilen masrafları düşürüp gelir yaratmaya odaklanmanız gerekiyor. Şu anda Amerika’nın en pahalı bölgelerinden birindesiniz. İş olanaklarının daha fazla, yaşam maliyetinin görece düşük olduğu bir eyalete taşınmak mantıklı olur. Teksas bu açıdan iyi bir seçenek; Houston veya Dallas çevresi hem daha ucuz hem de göçmen ve Türk nüfusunun bulunduğu bölgeler. Bu süreçte tek başınıza kalmamanız ve bir çevre edinmeniz de önemli. Önce daha yakın bir yere geçeyim derseniz Phoenix ya da Las Vegas'a bakabilirsiniz.
Gerçekçi olmak gerekirse yazılım ve IT alanında giriş seviyesi bir işe girmek, piyasa şartları ve yapay zeka etkisiyle artık çok zor. Amerika’da çalışma deneyimi yoksa süreç daha da uzayabiliyor. Aylarca, hatta yıllarca iş aramanız gerekebilir ve buna rağmen garantisi yok. Bu yüzden bu alanı uzun vadeli bir hedef olarak konumlandırmak daha sağlıklı olur.
Bu aşamada mutlaka çalışmanızı öneririm. Gelir gider dengesini sağlamak moral verir. Geçici işler kariyerden vazgeçmek anlamına gelmez; tam tersine size zaman, referans ve nefes alanı kazandırır. Önce gemiyi yüzdürmek gerekir, sonra bir rota çizilir.
Geçiş süreci için bazı seçenekler şunlar olabilir:
Türkiye'ye dönüp oradan Amerika işi aramayı genel olarak tavsiye etmem. Hem altı aydan uzun kalmak yeşil kartı riske sokar, hem git-gel yapmak yıpratıcı ve masraflı olur, hem de uzaktan iş bulma şansınız çok düşük.
Kolaylıklar dilerim.
Pasaporttaki göçmen vizesinin bulunduğu sayfaya ya da hemen yanına vurulan ABD giriş mührü, o göçmen vizesini endorse edilmiş, yani onaylanmış hale getirir. Bu onayla birlikte göçmen vizesi geçici Green Card olarak kabul edilir. İlk giriş tarihinden itibaren belirli bir süre geçerlidir. Ne süreyle geçerli olacağı vizenin üzerinde yazar. Genellikle 1 yıldır.
Bu mühür, vize ile birlikte I-551 damgası ile aynı hukuki sonucu doğurur. Ancak yukarıda da doğru olarak belirtildiği gibi teknik olarak adı I-551 damgası değildir.
Ben şahsen, yeşil kart fiziksel olarak elime ulaşmadan ABD dışına çıkmazdım. Bunun sebebi mevcut siyasi ve idari ortamda kuralların nasıl uygulanacağının öngörülmesinin zorlaşmış olması ve hızla yeni kararlar alınabilmesi. Resmi merciler resmi hesaplarından DV programının durdurulduğuna dair ifadeler kullanıyor ve bu, çekiliş veya AOS gibi alt başlıklardan ziyade doğrudan programın kendisine atıf yapıyor.
Henüz bu durum düzenlemelere sınırlı şekilde yansımış olsa da ileride uygulamanın nasıl şekilleneceğini kestirmek zor. Bu nedenle temkinli olmayı ben şahsen daha doğru buluyorum. Sonuçta bu, kolay elde edilemeyen bir statü, özellikle günümüz Batı dünyasına göçmen olarak kabul edilmenin her geçen gün daha da zorlaştığı dikkate alınırsa.
Kutlarım @crazycells ! Gurur verici nice başarılar dilerim.
@saulgoodman, içinde söyledi: Vatandaşlık Sertifikası Başvurusu (N-600)
N-600 icin biyometrik randevusu tamamlandıktan ne kadar süre sonra sertifika çıkıyor? Deneyimi olan varsa paylaşabilir mi lütfen?
Soru cevapsız kalmasın, 3 ay.
Üzücü bir gelişme gerçekten.
Birçok forum sakini bu başlık altında ne yapmalıyız diye sormuş. Herkes ne yapması gerektiğine kendi şartlarına göre kendisi karar vermelidir elbette; ben yedi yılı aşkın süredir ABD'de yaşayan ve göçmenlik politikalarını az çok takip eden biri olarak sizin yerinizde olsaydım ne yapardım sorusuna cevap verebilirim sadece:
Eğer şu anda Türkiye'de olsaydım ve elimde DV vizeli bir pasaportum olsaydı mümkün olan en kısa zamanda bir ABD uçağına biner ve yeşil kartımı elime almadan ülkeden dışarı çıkmazdım.
Herkese bol şans diliyorum.
@caglarcan, içinde söyledi: DV (Green Card) Çekilişinin Durdurulma Kararı (Aralık 2025)
[...] Hatta pasaport almış olmak bile garanti değil, bilindiği üzere ülkeye tehdit oluşturacak herhangi bir suç, faaliyet görürlerse pasaport iptali hakları da mevcut. Yani Amerika doğumlu white American bir dayının aldığı pasaport ile naturalization ile alınan pasaport da farklı şeyler.. [...]
Ne demek istediğinizi anlıyorum, ve biliyorum başlığın esas konusu bu değil, ama DV sürecindekilerin amacı ABD'de bir hayat kurmak olduğuna göre ABD'deki sistemi doğru anlamak önemli:
Diversity Visa Issuance Updated Guidance
