Ya arkadaşlar bu yıllarca çalışmak zorunda olma olayını kafada nasıl çözüyorsunuz? Emeklilik 70 yaş olmuş. Yılda 20-30 gün izin. Haftada 1-2 gün izin. Ciddi manada Mısır'daki firavun zamanı kölelerinden sistemsel anlamda hiçbir farkımız yok. Bugün sadece hayallerimde ki ülkeleri gezmek için bile olsa cebime 1-2 milyon lira para girse yine de senede sadece 20 gün gezebiliyorum. Bazen düşünüyorum sistemin içinden nasıl kurtulabilirsin diye ve onun için de dededen en az 3 daire kalacak ki birinde kendin oturup diğer ikisini kiraya verip her ay en azından 1000 dolar para getirisi olacak. Lüks hayat yaşatmaz ama bir yatırımcının dediği gibi " ben sabahın seherin de daha gün aymamışken suşi yedikten sonra BMW model aracıma binip işe gideceğime, simit, poğaça yiyerek sakin, bir yere acele etmediğim huzurlu bir sabah geçirmeyi tercih ederim" Zamanında arsalara kaçak göçek gecekondu yapıp imar affı ile kat karşılığı bir sürü daire sahibi olan insanların torunları hep bu şekilde yaşıyor. Ciddi manada bunun haricinde sistemden hiçbir şekilde kurtulamıyorsun. Allah hepimize hayırlı sağlıklı mutlu uzun ömür nasip etsin yaşım oldu 27 ve 18 yaşıma girdiğim günden bu yana ne ara bu yaşa geldiğimi hiç anlamadım. Bir gün baktığımda 37 yaşıma geldiğimde de aynısını hissedeceğim muhtemelen. 18im de benim için mutluluk "dünyanın her yerini gezmek, sırt çantamı alıp köşe bucak dolaşmak vs. İdi". Fakat şu an baktığımda en büyük zenginlik (sağlıktan sonra) sakin sabahlar, sıradan düzlükte geçen günler, mecburi hissettiğin bir işte çalışmak zorunda kalmamak. Bir yandan yaşım genç iken birikim yaptığım paralar ile gezmek, bir yandan da yaşım genç iken yatırımlar yapıp ileride 50 yaşından sonra finansal özgürlüğümü nispeten sağlamış olmak arasında büyük savaş veriyorum. Bu az önce belirttiğim 3 daire olayı ile bunların kirasıyla dâhi aylık 1000 dolar bütçe ile yine gezilebilir yurtdışında. Cidden sistemin içinden çıkmak 3 daireden ibaret. Sizler bu durumu nasıl aşıyorsunuz paylaşırsanız çok sevinirim. En azından içimizi dökmüş oluruz. 