@Hyller Bu Emma Lazarus şiiri de hep bana umut vermiştir.
New Colossus
Not like the brazen giant of Greek fame,
With conquering limbs astride from land to land;
Here at our sea-washed, sunset gates shall stand
A mighty woman with a torch, whose flame
Is the imprisoned lightning, and her name
Mother of Exiles. From her beacon-hand
Glows world-wide welcome; her mild eyes command
The air-bridged harbor that twin cities frame.
"Keep, ancient lands, your storied pomp!" cries she
With silent lips. "Give me your tired, your poor,
Your huddled masses yearning to breathe free,
The wretched refuse of your teeming shore.
Send these, the homeless, tempest-tost to me,
I lift my lamp beside the golden door!"
Yeni Dev
Yunan şöhretinin yüzsüz devi gibi değil,
Fetih uzuvları karadan karaya ata binerken;
Burada deniz yıkanmış, gün batımı kapılarımız
Alevli bir meşale ile güçlü bir kadın,
Hapsedilen yıldırım ve onun adı mı?
Sürgünlerin annesi. Onun işaret elinden,
Kısık gözleriyle dünya nın her yerinden geleni hoş karşılar;
İkiz şehirlerin oluşturduğu sanki havadan köprülü liman.
"Al, antik topraklar, senin tantanan sana kalsın!" diye bağırıyor,
Sessiz dudaklarla.
"Bana yorgun, fakir, özgür nefes almak için birlikte kalmış kitlelerini ver.
İçiçe kalmış sefil göçmenlerini yolla.
Evsiz, yeri yurdu olmayanları gönder bana,
Lambamı altın kapının yanında kaldırıyorum! "
Manalı bir şekle getirebilmek için bu kadar çevirebildim. Ama son satırlar, hala bir umut var gibi haykırıyor.