Bizim tecrübemiz biraz kulağı tersten göstermek gibi oldu. O yüzden CEAC'ta “Issued” ibaresini görene kadar tecrübemizi paylaşmak için bekledim. Hikâye biraz uzun oldu, bu sebeple teşekkürleri baştan paylaşayım:
- Sayın @gucarslan 'a, -nasıl başardığını bilemediğim- sonsuz sabrı ve enerjisiyle her soruya cevap verdiği, her yardım çığlığına hızır gibi yetiştiği ve en doğru yönlendirmeleri yaptığı için;
- Sayın @funnelweb ’e, hazırladığı özet tabloyla hayatımızı aşırı derecede kolaylaştırdığı için;
- Sayın @smartcells ’e, sürekli pozitif enerjisi ve yaptığı istatistikler ile süreci her daim canlı tuttuğu için;
- Ve tabi ki sayın @crazycells ’e, böyle bir oluşuma ön ayak olduğu ve canlı tutmayı başardığı için;
- ayrıca burada paylaşılan en ufak bilginin bile ne kadar değerli olduğunu bilerek paylaşım yapan bütün forumdaşlara çok teşekkür ederim.
Forumdaki bilgi ve tecrübelerden çokça faydalanmış birisi olarak, bu tecrübeyi yazarken amacım, benzer durumu yaşayacaklar için “Acaba” kaygısına düşmeden cevap bulabilecekleri bir ileti oluşturmaktı ancak fazla coştum sanırım, biraz uzun oldu 
Neyse, benim için de ileride okuyup umarım güzelliklerle hatırlamam için de bir hatırat gibi oldu.
Bu kadar detaya ihtiyaç duymayacak veya okumak istemeyecekler için (süreç boyunca, toplum olarak okuma alışkanlığımızın maalesef ne kadar da az olduğunu defalarca tecrübe ettim) özet geçeyim:
3 kişilik bir aile olarak önce mülakat, sonra muayene şeklinde gelişen sürecimiz:
- 3 mart Perşembe günü mülakat ve arkasından hemen muayene, eksik evrak temini;
- 4 mart Cuma günü muayene raporları ile eksik evrak ve pasaportları, konsolosluk bölgesindeki PTT’den kargoya verme;
- 8 mart Salı günü evrakların konsolosluğa ulaşması;
- 14 mart Pazartesi günü CEAC’ta “Refused” olan statünün “Administrative Processing” olarak güncellenmesi;
- 15 mart Salı günü CEAC’ta statünün “Issued” olarak güncellenmesi.
Biraz(!) detay okumak isteyenleri ise aşağıya alayım:
Mülakat (3 Mart 2022 Perşembe 08:45):
Bizim mülakat sürecimiz, sanırım çalışma hayatımızdaki en yoğun döneme denk geldi. Üstüne bir de en yoğun mülakat dağıtılan döneme de denk geldiği için, sağlık randevumuzu ancak mülakat günü için alabildik. (Daha doğrusu öncesinde aldığımız randevuya özel sebeplerden gidemeyince, en yakın muayene tarihini 11 Mart’a bulabildik. Her gün her saat takip ile, 3 martta oluşan bir boşluğa, asıl talihli olan eşim adına randevu aldık. Unganlar’dan hepimizin bu randevu ile muayeneye gelebileceğini teyit edince, bu tarihte muayene olacak şekilde kendimizi ayarladık. Tabi ki benim ve 2 yaşındaki kızımızın adına farklı tarihler için randevu kaydımız vardı, bu kayıtlar önemli.)
2 mart’ta negatif PCR sonuçlarımızı aldık. 2 kopya olarak yedekli bir şekilde, mavi kapaklı dosyalara takılı ve her birey için ayrı ayrı poşet dosyalara konarak sıralanmış olan gerekli evrakları, pasaportları, diplomaları, 1422. Defa kontrol ettikten sonra, bilgisayar çantasının en korunaklı yeri olan bilgisayar bölümüne yerleştirdim. Bilgisayar normal tarafta kaldı tabi ki, onun önem derecesi bu durumda epey düşüktü çünkü 
2 mart çarşamba akşam saat 18:00’de İstanbul’dan Ankara’ya doğru yola çıktık. Yağmur, kar, çamur demeden saat 22:00 civarında kalacağımız otele giriş yaptık. Yollar ve kaldırımlar temizdi, kar yağışı olmuş ama erimişti, güzel yağmurlu bir hava vardı. Zaten kaldığımız otel konsolosluğa 400-500 metre mesafede olduğu için, içimizdeki heyecanla sabahı beklemeye başladık. Fakat sabah kalktığımızda bembeyaz bir Ankara bizi bekliyordu. Konsoloslukta sıkıntı yaşamayacak şekilde giyinip, başladık karda yürümeye. Greencard talihlisi olduğumuzu öğrendiğim ilk günden itibaren, her türlü seyahatimizde bize en güvenli çanta içerisinde eşlik eden pasaport, diploma gibi evraklarımız, artık sıradan bir poşetin içinde ve korunaksız durumdaydı.
Kar yağışı altında ve küçük kızımın biriken karlarda yürümekte zorlanması neticesinde, kucağımda yaklaşık 13 kilo ile, saat 08:15 sularında konsolosluk kapısına vardık.
Konsolosluk girişinde biraz kuyruk vardı, sıraya girdik. Tabi biz şemsiye falan hiçbir şey almamıştık girişte sıkıntı yaşamamak için. (Zaten küçük çocuğu olanlar bilirler, mobilizasyon bu gibi durumlarda aşırı zor.) Neyse, sağolsun sırada bekleyen puantiyeli şemsiyesi olan hanımefendi (eğer aramızda ise selam olsun) kızımla eşimi şemsiyenin altına davet etti. Zaten 1-2 dakika geçmeden, çocuklu olan var mı diye sorulması ve sıradaki arkadaşların bizi göstermesi üzerine, güvenlik girişinde bulduk kendimizi. Bir de güvenlik görevlisinden “Siz neden öne gelmiyorsunuz, bu yavrucak bekletilir mi hiç” minvalinde tatlı sert azar işittik 
Sağolsun, çok yardımsever şekilde pasaportları ve listeyi kontrol etti; hepimiz adına yalnızca ben covid formunu doldururken eşimle kızımı hemen iç bölüme geçirdi. Formu doldurduktan sonra birlikte x-ray’den geçtik ve artık içerideydik. Bence şu çok güzel: Güvenlik görevlileri, sizden cidden stres alıyor, o kadar güleryüzlüler ki, AVM’ye girerken bile daha fazla stres olduğumu hissettim.
Görüşme bölümüne girdiğimizde, hemen bir beyefendi pasaportlarımızı istedi ve barkodları yapıştırarak bize sıra numaramızla birlikte iade etti. İçerisi genişve ferah bir yer. Doğduğu hafta pandemi ilan edilen ve bir karantina çocuğu olarak dünyaya gelen kızımın, “bu kadar insan ne yapıyor? ablalar abiler de var” bakışları ve söylenmeleri ile zaman çabucak geçti ve ücret ödeyeceğimiz bankoda sıra numaramız yandı. 990 doları nakit ve tam olarak ödedik. Bir sonraki sıramız yandığında evrakları vermek üzere gittik.
Benim gibi detaycı ve biraz da takıntılı biriyseniz, burada işler karışabiliyor. Yabancı ama çok iyi Türkçesi olan görevli hanımefendi, pasaportların üçünü birden istedi. Ve her evrakı da benzer şekilde, sırayla ama üçümüz için aynı anda talep etti, (doğum belgeleri vb). Böyle olunca, poşet dosyalara ayrı ayrı evrakları sıralamış olan ben, tek tek içlerinden aynı türdekileri çıkarmak için gereğinden fazla efor sarf etmiş oldum Eşimin diplomasının ve diploma ekinin orijinal ve fotokopilerini verdik. Diploma eki için "bu nedir" diye sordu. Diplomada yazan bilgilerin ve bölümle ilgili detayların İngilizce olarak açıklandığı belge olduğunu söyledim; orijinalini geri vererek “hesabınızda 30k$ üzeri para varsa önemli değil” dedi. Anlam veremedim parayla ilgisine açıkçası. Bununla birlikte diploma fotokopisini de geri verdi; dedim bunu almayacak mısınız, aldım ya dedi. "Bir kontrol edebilir misiniz, çünkü fotokopisi bende" dedim. Kontrol ettiğinde eşimin diplomasının arkasına, benim askerlik belgemin fotokopisini koyduğunu fark etti. Fotokopiyi de verdikten sonra, evrak kısmını standart dışı başka bir durum olmadan geçtik. Mali belgeler kısmında, eşimin hesap dökümü, tapu fotokopisi (orijinalini istemedi), ilave olarak benim hesap dökümümü de ekledik. Eşim mülakatı Türkçe yaparsa daha rahat edeceğini söyledi.
Bizim sağlık raporumuz olmadığından, "nasıl olsa buradan çıkışta vizeyi alamayacağız, asıl koşuşturmaca bizi orada bekliyor" psikolojisiyle sıra numaramızı bekledik. Bu arada konsolosluk görevlileri, bütün çocuklara boyama kalemi ve defteri dağıttı, ince bir düşünce. Çünkü biz yanımıza bir iki kitap almıştık ancak bekleme esnasında sıkılmalar baş göstermişti, hızır gibi yetiştiler sağolsunlar
Sıra numaramız yandığında, sarışın hanımefendi konsolosun önüne gittik. Maske ve mikrofon/hoparlör kombinasyonu nedeniyle her ne kadar sesi anlamakta zaman zaman zorlansak da, yemin ederek ve parmak izi vererek görüşmeye başladık. (Çocuk için annenin parmak izini aldılar) Konsolos hanım kendisi Türkçe sorular sordu. Aslına bakarsanız, neredeyse soru sormadı. Ben kucağımda kızımla bir adım arkada, eşim önde olacak şekilde aşağıdaki sorular geldi:
- Amerika’da nereye gideceksiniz? *California.
- Neden? * Arkadaşımız var.
- Daha önce Türkiye dışında yaşadınız mı? *Hayır.
- Ne iş yapmayı düşünüyorsunuz? *Mesleğimizi devam ettireceğiz. (ikimiz de mühendisiz)
- Eşiniz? * O da.
- İngilizce konuşabiliyor musunuz? *Evet (Bu soru da Türkçe tabi)
Bu sorular arasında sürekli bilgisayara notlar girme ve beklemeli oldu. Sonra meşhur beyaz AP kağıdını aldı ve Medical Exam kısmını işaretledi ve ME yazdı. Buraya kadar her şey beklediğim gibi, hatta daha az soruyla geçmişti. Fakat forumdaki bütün tecrübeleri geçmişten gelerek okumuş olan beni gerecek durum şimdi geldi:
Medical exam sonrası bir satıra bir şeyler yazdı. Dedim ne oluyor, çünkü eksik başka hiçbir evrağımız yok. Eşim tabi bu detayı görmediği için daha rahat ama ben üzerimde mont, kucakta 13 kilo, terliyorum. Tam bu esnada konsolos hanım kalktı arka tarafa doğru birkaç adım gitti, geri döndü kağıdı aldı tekrar gitti. Birileriyle konuştu, o kağıdı atıp yeni bir kağıtla geldi. İçimden dedim “Tamam ya, yanlışlıkla yazdı, şimdi sadece ME yazıp gönderecek bizi” Fakat yine aynı şekilde yazdı. Cama iyice yaklaşıp ne yazdığını okudum, ME altındaki diğer satıra kızımın ve benim adımı yazmıştı. Sonra eşime açıkladı:
- Sağlık raporlarınız yok. Ayrıca kızınızın ve eşinizin doğum belgeleri eksik, onları da göndermeniz lazım.
Sürece ben daha hakim olduğum için, konsolos hanımın benimle göz teması kurmasını fırsat bilerek; eşimin vukuatlı nüfus kayıt örneğini 3 kopya verdiğimizi ve üçümüzün de isminin yazılı olduğunu belirttim. "Bu şekilde olmaz, sizinkiler ayrı ayrı gerekli" dedi. Ben garantici yapımla, her ihtimale karşı kendiminkini de getirmiştim tabi. Dedim benimki yanımda, hemen verebilirim, olur dedi, verdim, AP kağıdından benim adımı sildi. Buraya kadar sorunsuz Türkçe devam ediyoruz hala ama burada işler değişti:
- Ben: Kızımız 18 yaşından küçük olduğu ve onun adına belgeyi alamadığımız için eşimin belgesini verdik.
- K: Bu çok standart bir belge, neden alamıyorsunuz, burada doğmadı mı??
- Ben: Hayır, burada doğdu ancak küçük olduğu için e-devlet şifresi alamıyoruz, onun adına V.Nüfus kayıt örneği alamıyoruz.
- K: (Bir anda yüzü değişip gerilerek) Neden? Sizin kızınız değil mi?
Ah dedim bu iş böyle gitmeyecek, döndüm İngilizce’ye, detaylıca açıkladım tekrar neden e-devletten alınamadığını, o yüzden anneninkini verdiğimizi vs. Bir dakika dedi, içeride çalışanlardan Türk bir beyefendiyi çağırdı, biraz uzakta konuşmaya başladılar. Bu arada mikrofon kapalı değildi sanırım, duyabiliyordum konuşmaları ve bu beyefendi de benim anlattığımın birebir aynısını anlatarak, “Dilerseniz anneninkini kabul edebilirsiniz ya da gidip nüfus müdürlüğünden ıslak imzalı alıp getirebilirler.” dedi. (Nüfus müdürlüğünden alınabileceği o esnada benim aklıma gelmemişti; gelse yanlış anlamanın önüne geçip o birkaç saniyelik gerilme olmazdı )Sonra ikisi de cama geldiler; Türk olan beyefendi bize durumu izah etti, hemen yakında nüfus müdürlüğü olduğunu, hızlıca alıp getirebilirsek vizemizi alabileceğimizi söyledi. Ben de bizim zaten sağlık raporumuz da eksik deyince, o zaman onunla gönderirsiniz veya konsolos hanım anneninkini kabul eder, kendisinin takdiri dedi. Teşekkür ettik, o ayrıldı. Konsolos hanım sağlık raporu ile birlikte bu belgeyi de göndermemizi, belgeler kendilerine ulaştıktan sonra yaklaşık iki gün içerisinde pasaportlarımızı göndereceklerini söyledi ve biz de teşekkür ederek bankodan ayrıldık. (Tahminimce, bizim sağlık raporumuz eksik olmasaydı, Türk olan beyefendinin açıklamasına da istinaden, eksik evrak durumumuz olmaksızın eşimin belgesini kızım için de kabul edecekti.)
Böylece, 8:45 olan randevumuz için 08:15 sularında kapısına gittiğimiz konsolosluktan, 09:45 civarında işlemlerimiz bitmiş şekilde ayrıldık.
Buradan çıkar çıkmaz otele gidip, telefon ve Unganlar için gerekli evrakları alarak, hemen muayene olmaya gittik.
Muayene (3 Mart Perşembe 10:20):
Unganlara geldiğimizde, herkesin anlattığı o meşhur iş hanı gibi olan binanın asansörlerine binerek 4.kata çıktık. Öncelikle; bu kadar karışık, kalabalık, gürültülü, her önüne gelenin gidip soru sorduğu, 72 milletten insanın girip çıktığı, küçücük bir yerde, olağanüstü bir sabır ve sistemle ve yalnızca 2 kişi olarak bu işi devam ettirebilen, çalışan hanımefendilere selam ve saygılar olsun. Umarım karşılığını alıyorsunuzdur.
10:20 olan randevumuza 10:45 civarı ancak gidebildik fakat sorun olmadı. Muayenehanenin içerisi tam anlamıyla ana-baba günüydü. İçeriyi görünce, keşke 48 saat değil de son 12 saat içerisinde alınmış negatif PCR test sonucu isteseler diye düşünmedim değil. Biz girdikten sonra, pasaportlarımızın içerisine evraklarımızı koyarak vermemizi istediler. Poşet dosyalarda ve sıralı olan evrakları hızlıca koydum (burada evrakları ayırmış olmam işe yaradı ) Pasaportları ve evrakları verip beklemeye başladık, sıramız gelince çağırdılar, fotoğraflarımızı çektiler. Burada soyadımızın yanlış yazıldığını görünce düzelttirdim, kontrol etmenizde fayda var.
Önce kan vermek için 5.kata, sonra akciğer röntgeni için 3.kata yönlendirildik. Düzen Lab daha sakin ve sessizdi, eşimle birlikte kanlarımızı verdik, röntgeni çektirdik. 2 kişi için 95 dolar karşılığı kredi kartı ile ödeme yaptık. Tekrar muyenehaneye gittiğimizde saat 11:40 civarındaydı. 12:30’da muyayene için tekrar gelmemizi söylediler. Aradaki zaman az olduğundan, hemen aşağıda olan pastane/cafe gibi yerde oturup, bir şeyler atıştırmayı tercih ettik. (Karda arabayla gitseniz ayrı dert, taksiye binseniz küfür yiyeceğiniz mesafede ancak 2 yaşındaki çocuk kucağınızda adeta uzayan yollarda geçen koşuşturmaca sonrası burada oturmak çok iyi geldi. Konsolosluk işinin bitmiş olmasının rahatlığıyla bu süreci yürütmek de farklı bir duyguymuş.)
12:30’da yukarı çıktığımızda önce ben girdim muayeneye, klasik soyunup önlüğü giydim. Handan hanım muayene için geldi, hiç hastanede yattın mı, ameliyat oldun mu diye sorduğunda röntgenleri yanıma almadığımı fark ettim
(Sekreter hanemfendiler, kolumda bulunan platinlerin röntgenini “doktora gösterirsiniz” diyerek geri vermişlerdi.) Dedim 20 sene önce kolumu kırdım ameliyat oldum, izleri burada, röntgeni içeride. "Neden platini çıkarmadılar?" diye sordu; dedim gerek görmediler, birlikte yaşamaya devam ediyoruz. Kimseyi öldürmek istemediğimi, bunalımlı olmadığımı, herhangi bir uyuşturucu kullanmadığımı vs söylerken bir sol iki sağ olmak üzere üç adet şı oldum. "Dövme piercing var mı?" dedi, dövmemi gösterdim. "Ameliyat izin dışında, vücudunda başka yara var mı?" dedi, bacağımda çocukluktan kalan düşme izler olduğunu söyleyip gösterdim gülerek, tebessümle önemli olmadığını söyledi. "Görüşme ne zaman?" diye sordu; oradan geliyoruz, randevu bulamadık bugüne kaldık dedim; geçmiş olsun diyerek odadan çıktı. Sonra eşim girdi muayeneye, ona da 3 aşı yapılmış aynı şekilde, ikimizin de herhangi bir geçmiş aşı kaydı yoktu zaten. Sonrasında 2 yaşındaki kızımızı eşimle birlikte muayeneye aldılar. Kızımızın hem devletteki, hem özel aşıları tamdı. E-devlet aşı kartı, hastane defteri ve doktorumuz tarafından kaşe imzalı bütün aşılarını gösterir belgeyi götürmüştük. Herhangi bir aşı yapılmadı.
Bu işlemler bittiğinde saat 13:15 civarıydı ve aşırı yoğunluk devam ediyordu. Eşimin akciğer röntgeninin düzgün çekilemediğini, tekrar çektirmemiz gerektiğini söylediler. Herhangi bir tüberküloz verem vs geçmişimiz olmamasına rağmen, en stresli yer bu akciğer filmi sonucu. İster istemez bir gerildik, gidip yeniden çekildi. Bize saat 14:00-14:30 gibi gelmemizi, ödemeyi o zaman yapacağımızı söylediler. Biz de buradan çıktık.
Baktım nüfus müdürlüğü taksiyle 7-8 dakika, hemen atladık taksiye, nüfus müdürlüğüne gittik. Şansıma yarım saat sonrasında randevu vardı, hemen sıra alıp beklemeye başladım. Nufüs müdürlüğüne girmeyeni dövüyorlarmış(!), o yüzden kıpırdayacak yer yoktu. Yaklaşık 1,5 saat burada bekledikten sonra, nihayet kızım adına ıslak imzalı ve kaşeli nüfus kayıt örneğini aldım. Saat 15:00’i biraz geçerek Unganlara döndük.
İçerisi sakinlemişti. Önümüzde, yine bizim gibi 3 kişilik bir aile vardı, çocukları daha büyük tabi. Hanımefendinin akciğerinde leke görülmüş, onunla ilgili prosedürü anlatıyordu görevli hanım. Çok moralleri bozuldu, acaba ne olabilir diye daha da üzüldüler, ufaklık da korktu annesine bir şey oldu diye, ağlamaya başladı vs derken biz de etkilendik tabi görünce. Umarım hanımefendinin herhangi bir olumsuz durumu yoktur, bir an önce prosedürü sağlıklı bir şekilde atlatıp, yeni yaşamlarına doğru yelken açabilirler.
Bizim sıramız geldiğinde, herhangi bir sorun olmadığını, yarın saat 15:00’ten sonra raporlarımızı alabileceğimizi söylediklerinde derin bir oh çektik içimizden. 3 kişi için 600 dolar karşılığı toplam ücretimizi kredi kartı ile ödedik ve ayrıldık. (Hem Unganlar’da, hem de Düzen Lab’da TL öderken kurdan dolayı zarar etme gibi bir durumunuz olmadığını; buradan kar etmek gibi bir amaçları olmadığını gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.)
8 Mayıs gecesi, yıllardır başvurduğumuz çekilişin, şansımıza eşimle her ikimizin de ayrı ayrı talihli olduğumuzu öğrenmemiz akabinde detaylarına düştüğümüz; aylardır kafamda yüzlerce kere canlandırdığım, senaryolar oluşturduğum bu sürecin, sabah 7:00’de uyanmamız ve akabinde 15:00’te konsolosluk+muayene bitişi şeklinde yıldırım hızıyla bitmesi, bir boşluk duygusu yarattı. Kar ve soğuğa aldırmadan, Kuğulu Park’a giderek kızımızı oradaki kuğularla ve ördeklerle tanıştırdık. Baya yorulmuşuz.
Akşam AIS üzerinden eksik evrakla ilgili kaydımızı yaptıktan sonra, (önemli not: AIS’e giriş yaptığınızda sağ üstteki devam et butonuna basınca bu ekran geliyor) çıktıları otelden rica ederek aldım, dosyaya koydum.
4 mart günü tam 15:00’te Unganlara girdim, sakindi ortalık. Raporlarımız hazırmış, teslim aldım. Teşekkürlerimi ve sabır dileklerimi sunarak ayrıldım. Doğruca PTT şubesine gittim. (Burada önemli bir not: AIS'te ek belge göndereceğim diye kayıt yaptığınızda, orada bu belgeyi gönderebileceğiniz PTT şubelerinin listesinin olduğu bir link var, oraya mutlaka bakın, her şubeden gönderim yapılamıyor, zaman kaybetmemek adına önemli) Kırtasiyeden korumalı zarf alarak, içerisine sağlık raporları, pasaportlar, nüfus kayıt örneği ve AIS çıktılarını koyduktan sonra, gişeden gönderimi yaptım.
Belgeler, araya giren haftasonu ve pazartesi akşamı akıbetini sorduğumuzda “eyvah evrak kayıp mı acaba” gerginliği yaşatan PTT görevlisi sonrasında, 8 Mart Salı günü konsolosluğa teslim edildi. Burada da bekleyişin ardından, nihayet 15 mart Salı günü CEAC’da durumumuz “Issued”a döndü.
Bu sürecin %95’inin beklemek ve sabretmek olduğunu söyleyenlerin bir bildiği var, tecrübe ediyorsunuz
Umarım ABD’ye göçme ve yerleşme konusunda da güzel tecrübelerimiz olur ve paylaşarak bizden sonrakilere aktarım sağlayabiliriz.
Forumun kıymetini bilmek, en azından okumak lazım...
Sevgilerle!
