Herkese selamlar,
Öncelikle uzun bir deneyim olacak, baştan söyleyeyim
Çünkü greencard talihlisi olduğumu öğrendiğim andan başlayacağım.
Yazdıklarımda klasik bilgilerin dışında şeyler paylaşmak istedim. Çünkü benim hikayemin başka insanlarda motivasyon sağlamasını istiyorum.
İstediğiniz ek bilgileri bu iletinin altında yanıtlamaya hazırım.

Mayıs ayıydı ve talihli olduğumu öğrenmiştim. Ben de bir çok kişi gibi düşünüyordum.
“Çekilişi kazandım, yakında gidiyoruz ”

Hemen 2023 talihlisi arkadaşımı aradım. Greencard çıktı ama şu an ne yapmalıydım?
Bana ilk önce cn sordu. 7k deyince,
“Ohaaaa çok iyiiiii size sıra hemen gelirrr. Hemen yeşilkart foruma hemen üye ol ve orada ne var ne yok oku.” Dedi.
Cn ne demek ilk o zaman öğrendim. 7k olduğumu bile o sorunca bakıp söylemiştim. (Dipnot: Arkadaşımın Cn 18k idi)
Foruma üye oldum. Konudan o kadar uzaktım ki, talihli olduğumu 2023 Mayıs ayında öğrendiğim için kendimi 2023 talihlisi sanıyordum.
Hatta ilk iletim “Ben de 2023 talihlisiyimm” falan gibi bir şeydi. Sonra utanıp 2024 yaptım
Neyse, 1,5 yaşında bir oğlumuz vardı, çalışıyordum ve eşimle hayaller kurmaya başlamıştık. 2. Çocuk fikri aklımızdaydı ve bunu hemen gerçekleştirmek istedik.
Çünkü Amerika’ya gittiğimizde 2. Çocuk sürecine girersek hem adaptasyon, hem hamilelik, doğum, doğum sonrası süreci ve ailemizden uzak olmak bizim için çok zor olurdu.

Hemen hamilelik sürecim başlasa, Mart-Nisan gibi doğum yapsam ve sıra bize haziran gibi gelse ne müthiş olurdu değil mi
Pespembe hayaller…..
Ama gerçekten de hamilelik sürecim hemen başladı.
Haziran sonunda hamile olduğumu öğrendik. Müthiş mutluyduk. Doktor 10 gün sonra kalp atışı duymak için bizi tekrar görmek istedi.
Muayeneye gittik ve…
İkiz.
İkiz bebeklerimiz bizi kalp atışlarıyla selamlıyorlardı.
Nasıl bir histi anlatamam. O şokla eşime ilk söylediğim şeylerden biri “Biz iki bebek ve küçücük oğlumuzla Amerika’ya nasıl gideceğiz ”di
Daha sonra endişenin yerini inanılmaz bir mutluluk aldı tabi. Her şeyin üstesinden gelmeye hazırdım. Ve sürekli yeşilkart forumu okuyordum.
@gucarslan iletilerini görüyordum. Tabii ki kim olduğunu o zamanlar bilmesemde yetkili bir arkadaş olduğu anlaşılıyordu.
5k olup soru soranlara bile “Ankara’ya güven olmaz. Dosya taşıyabilen hemen taşısın” diyordu.
Hiç unutmam, “Off amma abartıyor bu da yaa. İyi ki bir talihsizlik yaşamış, her sene aynısı olacak sanıyor.” Falan diyordum yazdıklarını gördükçe.

İletilerde 20k 25k ları görünce “Yazık yaaa, bunlar da ülke ülke oradan oraya uğraşıp duracaklar.” Diyordum.
7k yım sonuçta, herkese nasip olmaz
Neyse,
Ağustos ayı geldi, 2023 talihlisi arkadaşım deli gibi dosya taşımaya çalışıyordu. Viyana dosyasını kabul ettiği halde 3 kez vize reddi aldı.
Sonra bir Dominik serüvenine girdiler ve karı-koca Eylül ayının ilk haftası biletleri almış, yola çıkacaklarken malum durum yaşandı, vizeler bitti.
Onlar için nasıl bir yıkım olduğunun şahidiyim.
Bu detayı neden anlattım?
Çünkü “Olur da bir aksilik yaşarsam asla bu duruma düşmeyeceğim, işimi asla son ana bırakmayacağım.” demişliğim çok olmuştu.

Derken 2024 süreci başladı.
Ankara performansı içler acısı başladı ama daha süreç çok uzundu. Mutlaka sıra gelecekti.
Bu süre zarfında hamileliğim ikiz gebelikten dolayı zorlaşmaya başladı ve erken doğum riski taşıdığım için doktor hiç kalkmadan evde yatmam gerektiğini söyledi. İşten ayrıldım.
Kasım, Aralık ayını sürekli yatarak ve yeşilkart forum okuyarak geçirdim.
Ocak ayının ilk haftası erken doğum ile ikizlerimi doğurdum 🥹
10 gün yoğun bakımda kaldılar ama ikisi de çok iyiydi
Sezeryan ile doğdular ve çok zor günler geçiriyorduk. Yaklaşık 1 ay forumu takip edemedim.
Şubat, Mart ayında Ankara hala çok kötü durumdaydı.
Nisan ayındaki bültende de istediğimiz ilerlemeyi göremeyince artık toparlanıp bir yerden başlamam gerektiğine karar verdim.
Eşimle, ailemle konuştuk ve çocuklarımızın geleceği için gerekirse onlardan uzak kalıp bu işi çözmemiz gerekiyordu.
Çok zor bir andı.
Sırf bu kararı alma anım bile tek başına bir hikayedir.
Ameliyatla yeni doğum yapmış, ikiz bebekleri ve 2buçuk yaşında oğlu olan bir anneydim.
Müthiş kötü hissediyordum ama yine de o an duygusal olmamalıydım. Onlardan belkide 1 ay uzak kalmamak için onların bir ömür daha refah bir ülkede yaşayabileceği fırsatını kaçıramazdım.
Ve çalışmalara başladım.

Dosya taşıma ile ilgili hiç bir şey bilmiyordum. Mail taslağı nasıl hazırlanır? Nereye mail atılır? Navigatör nedir? Gibi gibi bilmediğim bir sürü şey…
Bebeklerin aynı anda uyuduğu her an dosya taşıma videoları izleyip forumda dosya taşıma tecrübelerini okumaya başladım ve sürekli konsolosluklara mailler attım.
Her hafta yüzlerce mail atıyordum.
Günler sonra Bogota, Kolombiya’dan “fiziki olarak burada olursanız…” falan filan diye bir mail aldım.
“Aaaa!!” dedim “herhalde o mail bu mail”
Gözümü karartmıştım.
Geçen sene arkadaşlarım Dominiğe kadar gittiyse ben de Kolombiya’ya gidebilirdim.

Neyse acele etmeden Mayıs ayı bültenini beklemeye karar verdik. Ona göre harekete geçecektim.
Bülten açıklandı, mülakatlar dağıtıldı ama sonuç çok büyük bir hüsrandı.

Sonra yine Polyana’lar türedi.
(Gelecekteki arkadaşlara notumdur, bunu kendinize yapmayın.)
“2. Mail dağıtımı yapılacak. Geçen sene yapılmış yine yapılacakmış” blaa blaa blaaaa…
Tabi ki yapılmadı. 24 Mayısa kadar bekledim ve gelen giden olmayınca 27 Mayıs günü için Kolombiya’ya gidiş-dönüş biletimi aldım.

Yine çok uzatmayayım, feciii dramatik bir şekilde çocuklarımdan ayrıldım ve havaalanına gittim. Bilen bilir, uçağa alınmadım.
Pasaportum yeniydi ve son 5 yılda hiç uçuşum yoktu. Her ne kadar pandemi vardı, çocuklarım oldu vs vs desemde sonuç olarak uçuşa alınmadım.
O an yıkılmıştım ama çocuklardan bu kadar zor ayrılmışken elim boş bir şekilde asla eve dönmek istemiyordum.
Aklıma daha önce B planını yaptığım Özbekistan’daki meslektaşım geldi. Havaalanında kendisini arayıp durumu anlattım.
Kendi şirketinde gönüllü olarak çalışabileceğimi ve bu şekilde 1 hafta içinde bana vize ve oturum alabileceğini söyledi.
Bunu hemen kabul ettim ve Özbekistan’a hazırlanmak üzere eve döndüm.
Hızlı vizeye başvurduk ve 3 günde 1 yıllık vizem çıktı. Özbekistan’a gittim ve eşyalı bir ev tuttum. 3 gün sonra da 6 aylık oturumumu aldım.
Hemen vizemi, iş sözleşmemi, oturumumu da maile ekleyerek Taşkent konsolosluğuna güzel bir mail attım.
Maalesef dönüş alamadım. 2-3 gün arayla 2 kez daha mail attım ama yine dönüş alamadım. Sonra çocuklarımı özledim ve Türkiye’ye geldim. 1 hafta daha geçti ve hala cvp yoktu. Tekrar Özbekistan’a gittim.
Gitme amacım, konsolosluk bana randevu verirse ve ülkede olmadığıma takarlarsa sorun yaşamamaktı.
10 gün daha kaldım ama hala bana cvp vermiyorlardı.
Bu arada Hong Kong herkese “Fiziki olarak burada bulunursanız…” diye dönmeye başladı.
O gün biletimi alıp Hong Kong’a gitsem mi diye karar vermem gerekiyordu. Sonra Özbekistan’a maddi-manevi çok yatırım yaptığım için emeklerim boşa gitmesin istedim ve gitmemeye karar verdim.
Hong Kong’a gitmek yerine Taşkent konsolosluğunun kapısına gittim.
Yine bilen bilir, İngilizcem Yes-no seviyesinde olduğu için yanıma derdimi anlatan İngilizce çıktılar aldım. (Telefondaki translate işimi görürdü ama telefonuma bakmazlar diye işimi garantiye aldım )
Bu da ayrı bir hikayedir
Konsolosluğun kapısına gittim ve günlerdir maillerime cvp alamadığımı, orada yaşadığımı, çalıştığımı vs anlattım, ve bana başka bir mail adresi daha verip durumu oraya yazmamı söylediler.
Bu kez hem kendi mailimden hem de eşimin mailinden onlara mail gönderdim.
O gece Türkiye’ye döndüm. Cumartesi günüydü.
Pazartesi sabah 5-6 gibi süreç boyunca fikrine çok danıştığım sevgili @ATS16 bana yazmıştı.
Hong Kong, oraya giden arkadaşları kabul etmişti.
Dünya başıma yıkıldı. Cuma sabahı Konsolosluk yerine Hong Kong’a gitmiş olsaydım benim için de kabul maili gelmiş olacaktı.
Hemen yine sürecin her anında yanımda olan sevgili @atalardankalanbirben ile iletişime geçtim. Ne yapacağımı bilmiyordum, motivasyona ihtiyacım vardı. Kendisi ile uzun uzun konuştuktan sonra eşimle de netleştik ve Hong Kong’a gitmem gerektiğine karar verdik.
Aynı gün için biletimi aldık.
Burayı yine hızlı geçeceğim, Salı sabahı Hong Kong’a vardım ve ülkeye giriş pulumu, uçak biletlerimi, pasaport görselimi ekleyip konsolosluğa mailimi attım.
Hong Kong konsolosluğu çok hızlı çalışan bir konsolosluk ve olumsuz dönüşleri hemen oluyor diye düşünüp bana bir yanıt vermediği için rahatlamıştım.
2 gün orada kaldım ve bir dönüş almadım.
3. Gün dönüş için havaalanındaydım, kahvemi içip uçak saatini bekliyordum.
Hong Kong’tan mail…
“Çok fazla talep aldık, red.”
Başımdan aşağı kaynar sular döküldü.
Bu haberle çocuklarımın yanına nasıl dönecektim.
Onları boşuna bırakıp gitmişim hissi ben mahvediyordu.
Pazartesi günü giden arkadaşlardan bile kabul alanlar vardı ve ben Salı günü orada olmama rağmen red almıştım.
Eşimden başka kimseye bu kötü haberi veremedim.
Bu arada Taşkent’te eşimden attığım maile dönüp, sene sonuna kadar programlarını yaptıkları için sürecime Ankara’da devam etmem gerektiği şeklinde bir dönüş yapmıştı.
2 kötü haberle Türkiye’ye döndüm.
Haziran ayının sonuna geliyorduk. Elde hiç bir şey yoktu.
Temmuz ayı bizim için çok önemliydi. Bir çok ülke son randevularını dağıtacaktı.
Maddi-manevi bütün imkanlarımızı kullanıp bir seyahat planladık.
Önce Umman’dan 1 yıllık multi vize başvurusu yaptık. Oradan Katar, oradan konsolosluk performansı iyi olan Nepal, oradan Tayland ve en son Malezya. Plan bu şekildeydi.

Hatta eğer bu plan da işe yaramazsa 16 Temmuzda 20 günlük bir Güney Amerika turu vardı ve son olarak oraya katılır, mali yılı öyle kapatırım diye düşünmüştük
Tur programında Güney Amerika’daki ülkeler 2 şer gün gezildiği için oradaki tüm ülkelere mail atabilecektim. Ayrıca tur olduğu için güvenliydide.

Neyse, Umman vizem 1 iş gününde çıktı.
1 Temmuzda yola çıktım. Umman’a gittim ve mailimi attım. Aynı gün Katar’a geçtim. Girişte bana 3 aylık vize verdiler ve oraya da mailimi attım. Katar 1 saat içinde reddetti ama Umman dönmedi.
İletişimde olduğum bir çok kişiden dosyalarını taşıdıklarına dair haberler geliyordu ve onlar için çok sevinsem de kendim için çok ama çok üzgündüm.
Süreçteki mottom, “Doğru zamanda yanlış yerdeyim, yanlış zamanda doğru yerdeyim.”di resmen. Bunu kırmalıydım.
Bu sırada Bangkok daha önce gönderdiğim bir maile, “Burada bir oturma veya çalışma iznine sahip misiniz? Yanıtını için sabırsızlanıyoruz.” Gibi bir mail gönderdi. Buna cevap yazmadım ve Katar’da 2 gece konaklayıp Nepal’e geçtim. Nepal’de 3 aylık kapıda vize aldım. Oraya kadar gitmişken 3 gün kalmayı düşünmüştüm ancak ülke yalnız bir kadın için hiç tekin değildi.
Akşam otelde dinlenirken içim sıkıldı ve uyumadan kardeşimle telefonda konuşuyorduk. “Kendimi burada rahat hissetmiyorum. Keşke burada kalmasaydım.” dedim. (Saat 21:45)
22:15’te otelden çıkış yapmıştım ve 00:15 Tayland uçağına yetişmek için yoldaydım
Sabah 06:00 da Bangkok’taki otelimdeydim.
Konsolosluğun 2 temmuzda bana göndermiş olduğu maile 5 Temmuz Cuma sabahı cevap attım ve uyudum.
Yazmış olduğum mailde hiç bir olumsuzluk ifadesi kullanmadan (oturumum yok çalışma iznim yok vs demeden) şu an hali hazırda ülkede olduğumu, süreç boyunca benden istedikleri tüm gereklilikleri yerine getirebileceğimi vs belirttim ve pasaport görsellerini ekleyip gönderdim. Cevap gelmedi.

Neyse, çok güzel bir otelde kalıyordum. Gerçi genel olarak hep iyi AirPort otellerde kalmayı tercih ettim. Yalnız olduğum için hem güvenlik hem de havaalanına ulaşım açısından.
Ama bu otelde çok fazla çocuk vardı ve havuzda sürekli eğleniyorlardı.
Ben de odamdan onları izleyip çocuklarımı düşünüp sürekli ağlıyordum. Keşke onlar da yanımda olsaydı
Bu his beni yerimde durduramıyordu.
“Acaba burada da mı boşuna bekliyorum” diye içime kurtlar düştü.
Otel Rezervasyonum 3 gün olmasına rağmen Myanmar’a gitmeye taktım bu kez.
Ülke çok sıkıntılıydı ama o da bana “Fiziki olarak burada olmadığınız için dosyanızı kabul edemiyoruz” şeklinde dönmüştü ve x bir sitede kapıda vize olduğunu okumuştum. (Kesinlikle yanlış bilgi.)
Dayanamadım ve sabah çok erkene bilet alıp, akşama da dönüş biletimi aldım.
Pazar günü sabaha karşı 5 te uyanıp havaalanına gittim. Ve tabi ki vizem olmadığı için uçağa alınmadım.
Sinirden ağlaya ağlaya yine otele döndüm.
Bu kez kendime çok kızdım. Araştırmadan, planlamadan iş yapmayan ben, görmek istediklerimi gördükten sonra teyid etmeden iş yapmaya başlamıştım.
Kendime pazartesi akşamına kadar zaman tanıdım ve henüz dönüş alamadığım Umman, Nepal, Bangkok’tan ses çıkmazsa Malezya’ya gidecektim.

Ses çıkmadı.
Salı sabah erkenden Malezya’ya gittim. Uçaktan iner inmez aileme vardığımı haber vermek için telefonumu açtım ve 2 mail vardı. Biri Bangkok, diğeri Katmandu
Önce Bangkok’tan gelen maili açtım ve inanılmaz…
Dosyamı kabul etmişti 🥳
Nepal ise yoğunluktan dolayı reddetmişti.
Nasıl bir his olduğunu anlatabilirim ama çok çok uzun.
Sadece şunu söyleyeyim, çok güzeldi.
Hiç bir şey çocuklarımdan bir an olsun ayrı kaldığıma değemez ama 2 aylık çabamın olumlu sonuçlandığını görmek çok güzeldi.

Aynı gün akşamı Türkiye’ye döndüm.
Mülakat maili beklemeye başladık.
O sırada 16 Temmuz gibi eşimle Covid hatırlatma dozlarımızı yaptırdık ve 24 Temmuz günü saat 16:00 da mail geldi. Sevinçten uçarken birden randevu sayfası açıldı ve şok
1 Ağustos 2024 09:45 Bangkok
Sadece 1 hafta sonraya randevu planlanmıştı.
Hiç bir şey hazır değildi.
İlk yaptığımız şey biletlerimizi almak oldu ve sağlık randevusu için araştırmalara başladık.
İkiz bebeklerimiz yeni doğdukları için hemen konsolosluğa ds formu açtırma talebinde bulunduk.
Formu açmak için bizden doğum belgelerini istediler ve bebeklerimizi ekleyip ds formlarını doldurduk.
Ayrıca mülakata tercüman getirip getiremeyeceğizi de sorduk ve “Yanınızda İngilizce veya Tayca bilen bir tercüman olabilir.” yanıtını aldık.

Bu arada konsolosluk bize istedikleri belgeleri bir mail ile göndermedi. Kendi internet sitesinde yazan talimatlara göre hareket ettik.
Bütün evraklarımızı 2 günde hazırladık.
Bebeklerimiz olduğu için yolculukta canım Annem de bize eşlik etti ve Cumartesi günü Bangkok'a uçtuk, pazar oradaydık.
Sağlık randevusu için pazartesi gününe yer bulamadık ve Salı gününe randevu alabildik.
(Randevu için whatsapp hattı kullanılabilir. Ya da hastanenin internet sitesinden kullanıcı adı oluşturulup randevu alınabilir.)

Yine de pazartesi günü hastaneye gittim ve sonuçları 1 günde alabileceğimizden emin olmaya çalıştım. Çünkü Perşembe günü mülakatımız vardı.
Sonuçları ertesi gün alabileceğimi söylediler.
(Dip Not: Bumrungrad International Hospital, Mükemmel bir hastanesin. Sana ve ekibine çok teşekkür ederim )

SAGLIK MUAYENESI

Salı sabah 06:30’da hastanedeydik.
Randevu oluşturulduktan sonra bize gönderilen mailde istenilen belgeleri hazırlamıştık.

Öncelikle boy, kilo, göz, tansiyon muayenelerimiz yapıldı.
Daha sonra doktor muayeneniz oldu. Hastanenin Türkçe tercüman desteği vardı ve telefonda bir tercüman doktorla iletişimimizi sağladı. Bu harikaydı.
Sonra kanlarımız alındı. Oğlum 2 yaşından büyük olduğu için o da kan verdi. İkizlerim 6 aylık oldukları için kan vermediler.

Çocuklarımızın aşı kartları vardı ve bütün aşıları geçerli sayıldı. Sadece grip aşısı da görmek istediler ve maalesef yoktu.
Bu yüzden 3 çocuğumuza da grip aşısı yapıldı.
Ben ve eşime toplam 5 er aşı yapıldı. Sadece covid aşısından muaf olduk.
Daha sonra ben ve eşime göğüs filmi çekildi.
Bütün bunlar yapılırken bütün hemşireler annemin yardımına koşmuşlardı, hepsi bebeklerimizin etrafında dört dönüyorlardı.
Onlar ağlamasın diye her şeyi yaptılar. Harikalardı.

Ödeme olarak Amerikan dolarını kabul etmediler. Ya Tayland Bahtı ya da kredi kartı ile ödeme yapılması gerekti.
Biz yetişkinler için kişi başı 14bin baht,
2,5 yaşındaki oğlumuz için, 10bin baht.
6 aylık ikizlerimizin her biri için de 4bin baht ödeme yaptık.

Sonuçların ertesi gün 17:00 de hazır olacağını söylediler. Ve ertesi gün saat 13:00 gibi beni arayıp “Sonuçlarınız daha erken hazır olacak, 15:00 te gelebilirsiniz” dediler.
Diyorum ya, harikalardı
Koşa koşa gidip sonuçlarımızı aldım. Sarı zarflarımız ve bütün evraklarımız mülakata hazırdı.

01.08.2024 BANGKOK MULAKAT DENEYIMI

O gün gelmişti
Saat 09:00 da konsolosluktaydık. Bekletmeden içeri alındık.
Girişte tercüman için hiç bir kanıtlaıcı belge istemediler. Sadece pasaportunu görmek istediler.

Girişte telefonlarınızı güvenliğe teslim edebiliyorsunuz.
İçeri girdikten sonra bir salona alınacağımızı düşündük ancak bahçede, üzeri tente ile örtülü bir yerde oturtulduk. Kalabalıktı.
Hemen karşımızda 3 tane gişe vardı.
2 ve 3 numaralı gişeye dosya teslimi yapılıyor, 1 numaralı gişede de mülakat yapılıp içeri bile alınmadan işlemler bitiyordu
1 saat boyunca bekledikten sonra nihayet dosya teslimi için çağırıldık.
3 numaralı gişeye geçtik. Asıl talihli olduğum için görevli benimle konuşmak istedi. Ve tercümanla tabi.
Dosyalarımı fazla fazla hazırlamıştım. Konsolosluğun internet sitesinde yazan sıraya göre de dizip her föye notlar yazmıştım.
5 kişilik bir aile olduğumuz için dosyalar karışıklığa çok müsaitti.
Tüm dosyalar için önce orjinaline bakıp, sonra İngilizce tercümelerini kontrol etti.
Hepsinin yeminli tercüman tarafından ıslak imzalı olmasına çok çok dikkat etti.
Noter onayı istemedi. Zaten internet sitesinde de böyle bir talepleri yoktu.
Özellikle evlilik cüzdanı üzerinde çok durdu çünkü ilk kez Türkiye’den bir dosyaya bakıyordu ve bizim evlilik cüzdanımızın mantığını anlamaya çalıştı sanırım
Bana ait tüm dosyaları eksiksiz bir şekilde teslim aldıktan sonra içerideki vezneye para yatırmam için bana bir kart verdi. Ve pasaport fotokopilerimizi de yanıma almamı istedi.
O sırada eşimin ve tercümanın orada kalmasını istedi çünkü eşimin kendi evraklarını teslim etmesini istedi.
İçerideki vezneye her birimiz için 330 dolar yatırdım ve çıktığımda dosya teslimimiz hala devam ediyordu
Evrak teslimi yaklaşık 1 saat boyunca sürdü.
Daha sonra nihayet her şey tamamdı ve mülakat için çağrılacağımız söylendi.
Bu arada istenilen evraklar arasında hesap dökümü yoktu. Paraya dair hiç bir bilgi istenmedi.
Yaklaşık yarım saat bekledikten sonra 1 numaralı gişeden mülakat için çağrıldık.
Gişede sarışın, gözlüklü, çok güler yüzlü 50-55 yaşlarında bir kadın vardı.
Çocukları ve bizi sevgiyle selamladıktan sonra ilk önce eşimden ve benden yemin etmemizi istedi. Daha sonra da parmak izlerimizi aldı.
Ardından bana sorduğu sorular şu şekildeydi;
-Ne mezunusunuz?
-Üniversiteden kaç yaşında mezun oldunuz?
-Kaç yıldır mesleğinizi yapıyorsunuz?
-Greencarda ne zaman başvuru yaptınız?
-İkizleriniz başvurudan sonra mı doğdu?
-Daha önce hiç evlendiniz mi?

Daha sonra eşime soruları yöneltti,
-Ne mezunusunuz?
-Askerliğinizi kaç yılında yaptınız?
-Askerliğinizi hangi rütbede yaptınız?
-Daha önce hiç evlendiniz mi?

Bu sorulardan sonra hızlıca bir şeyler söyledi ve biz boş gözlerle kadına baktık.
Bize ne bekliyorsunuz der gibi bakınca
Bitti mi dedik?
“Evettt bittii Amerika’ya hoş geldiniz, iyi yolculuklaaarrr” dedi kahkaha atarak.
Müthiş bir andı.
Çocuklar çok ağlıyorlardı ama biz o an hiç bir şey duymuyorduk :))
Mutlulukla konsolosluğun yakınındaki otelimize gidip toparlandık. Çünkü pasaportlarımızı o çok ağladığım AirPort otelde beklemek istiyorduk.
Ertesi gün otelimizi değiştirdik, ve ailemle birlikte o otelde muhteşem bir 5 gün geçirdik. Onlarla hayalini kurduğum her şeyi yaptık.

Pazartesi günü dosyamız AP oldu ve Salı günü issuede döndü.
7 Ağustos Çarşamba günü de gidip postaneden pasaportlarımızı teslim aldık ve Cuma günü Türkiye’ye döndük.

Bu benim başarı öykümdür.

Edindiğim her bilgi için forumdaki herkese minnettarım.
Bu forum sayesinde çocuklarımın daha refah bir ülkede yaşayabilmesi için elimden geleni yapmış oldum.
Geçmiş deneyimlerin çoğundan faydalandım.
Onların olumlu ve olumsuz tüm tecrübeleri bana yön verdi.
Yeri geldi kendime örnek aldım, yeri geldi önlem aldım.
Bunun için herkese tekrar tekrar minnettarım.
Bundan sonra mümkün olduğunca aynı şekilde sonraki arkadaşlara naçizane bilgi birikimimle destek olmaya çalışacağım.

Çok uzattığımın da farkındayım ama inanın bu sadece çok küçük bir özet.
Biraz hislerime yer vermeye çalıştım çünkü geçmiş hislerden çok faydalandım.

30 bin lira masraf etmemek için o an harekete geçmeyen ve süreç sonuna doğru 500 bin lira masraf edip yine de vizesini alamayan sevgili Sinan’ın durumuna düşmemek için her şeyi yaptım.

Gönül isterdi ki 2 uçuş iptali ve 7 ülke seyahati yapmadan, yıpranmadan, param da cebimde kalarak gidip kendi ülkemdeki konsolosluktan çocuklarımla beraber güle oynaya vizelerimizi alalım.
Ama maalesef…
Sürecin başında bunu söyleyeceğim hiç aklıma gelmezdi ama ünlü düşünürün de söylediği gibi, “Ankara’ya güven olmaz. Dosya numaranız kaç olursa olsun, imkanınız varsa dosyanızı hemen taşıyın.” @gucarslan

Herkese sürecinde bol şans diliyorum

Arkadaşlar bugün Bangkok’ta mülakatımız vardı ve her şey yolunda gitti.
Vizemiz nihayet onaylandı 🥹
Çok uzun bir yolculuktu.
Mülakat deneyimimi, sürecimi, hislerimi, her şeyi en kısa zamanda detaylıca paylaşacağım.
Sıfır bilgi ile sürece başlayarak bu forumdaki deneyimler sayesinde hayatımızı değiştiren hareketlerde bulundum.
Benim sürecimin de daha sonraki arkadaşlara ışık tutmasını isterim.
Herkese sürecinde mutluluklar diliyorum

Herkese Merhaba,
Bugün Amerika’da 7 ayımızı doldurduğumuz gün.
Ayrıca geçen sene Colombia uçağına alınmadığım günün yıl dönümü. (Ne maceraydı ama )

Uzun zamandır forumda aktif olamadım. Ama özel msjlara mümkün olduğunca hızlı dönüyorum. Malumunuz zorlu bir yolculuktayız.
3. Ay deneyim yazarım, 6. Ay yazarım derken 7. Ayı bulduk.
Yine belirtmiş olayım, uzuuunn uzun yazacağım çünkü aklıma gelen her şeyi paylaşmak istiyorum.
Gelmeden önce kafama takılan her şeye yer verip benim gibi düşünenleri aydınlatmaya çalışacağım. Unuttuğum, atladığım bir şey varsa daha sonra ekleyeceğim. Ama sormak istediğiniz ne varsa lütfen bu iletinin altında sorun, seve seve yanıtlarım.
Öncelikle seyahat ve ilk günler yaşadığım deneyimleri daha önce paylaşmıştım. Burada o konulara çok özet geçeceğim.

Hikayemi bilmeyenler için yazıyorum, eşim, annem, 3 yaşındaki oğlum ve o zaman 9 aylık olan, ikiz kızlarımla seyahat ettik.
Atlanta’ya geldik ve 1 hafta Roswell’de otelde konakladıktan sonra evimize geçtik. (Detayları önceki iletilerimde bulabilirsiniz.)

EV EŞYASI-KURULUM
Evimize eşyaları alma konusu dertlerim arasındaydı, Atlantada bulunan Ikea mağazasına gittim ve hızlıca Koltuklarımızı, yataklarımızı, yemek masamızı vs aldım. 79 dolar fiyat farkı ödeyerek ertesi gün teslimat seçeneğini tercih ettim. Ve sabahtan ürünler geldi.
Bu arada ürünler geldi ama koltukları kimin monte edeceğini tabi ki bilmiyorduk
Onu da öğrendik, “taskrabbit” diye bir uygulama var ve kurulum yapacak ustalara, tamir bakım vs işlere çözümü oradan bulabiliyorsunuz.
Çok düzgün çalışan ustalarla o işlerimizi hallettik. Örnek olması açısından, açılır-kapanır bir koltuk için ortalama montaj 50-55 dolar fiyat ödedik.

GREENCARD VE SSN SORUNU—ÇÖZÜMÜ
Kocamın ve çocuklarımın SSN’leri yaklaşık 13. Günde geldi. Benimki gelmedi.
Yaklaşık 25. Günde de yine kocamın ve çocukların Greencardları geldi, ama benimki gelmedi. (Bu arada bazıları 1-2 gün arayla ulaştı. Aynı gün gelmezse endişe etmeyin.)
Ülkeye girişte adres değişikliği yaptırmıştık ama maalesef benim postalar eski adrese gitmiş!
Öncelikle bir SSN ofise gidip durumu izah ettim ve o an bana bir çıktı vererek SSN numaramı bildirdiler, adres değişikliğimi yaptılar.
Daha sonra Greencard için USCIS üzerinden bir talep oluşturdum. Aşamaları tamamlayıp Greencardımın bana hiç ulaşmadan postada kaybolduğunu ve yenisini istediğimi belirttim.
Normalde Greencard kaydolduğunda sanırım 400 dolar gibi bir yenileme ücreti isteniyor, ama benim durumumda kart bana hiç ulaşmadan postada kaybolduğu için o ücret benden talep edilmedi.
Bu formu doldurduktan bir kaç gün sonra biyometrik randevu için bir mail geldi ve adresime bir posta gönderildi.
Bu posta ile 21 şubatta biyometrik randevuma gittim, fotoğrafım çekildi, parmak izim alındı ve işlemim tamamlandı.
21 Mayısta da uscis üzerinden mail aldım ve nihayet greencardımın basım aşamasına geçtiği bildirildi.
Pasaportumda vize sürem bitmiş olduğu için sürekli huzursuzdum ve 551 damga almak istiyordum.
Bu damga pasaportta olduğu takdirde ülkeden sorunsuz giriş çıkış yapılabiliyordu. Bunun için yine USCIS üzerinden bir başvuru oluşturdum. Bu başvuruyu yapabilmek için son 60 gün içerisinde ülkeden çıkış yapma planı soruyordu, ben de çocuklarımla yaz tatiline gitme durumumuz var diye yazdım.
2 gün sonra telefonla arandım, bilgileri teyid ettiler, ve ofise gitmem gerekmediğini söyleyerek bana bir posta göndereceklerini, bu postadaki kart ile ülkeden giriş-çıkış yapabileceğimi söylediler.
Yaklaşık 5-6 gün sonra üzerinde fotoğrafım olan ve bütün bilgilerimin yazılı olduğu bir kart gönderdiler. Bu kartın 1 yıl Greencard yerine geçerli olduğu yazıyor. İhtiyaç durumunda bunu kullanabileceğim.
Yaşadığım her iki durum için de linkleri bırakıyorum

Greencard Kaybolması Durumunda

Haz 16

Application to Replace Permanent Resident Card (Green Card)

Use this form to replace your Permanent Resident Card (also known as your Green Card).

551 Damga Talep Edilmesi Durumunda

myUSCIS - Schedule an Appointment

SAĞLIK KONULARI
İstanbul-Bakırköy’de uzuunn yıllar yaşadıktan sonra buranın temiz havası elbette bizi fena çarptı.
Maalesef vücudumuz bu kadar temiz havaya alışık olmadığı için bütün kışı sürekli hastalanarak geçirdik.
Çocuklardan başlamak istiyorum, çünkü çocukların sağlık durumları en büyük soru işaretlerimden biriydi.
Gelir gelmez çocuklara medicaid yaptırdık. 3 küçük çocuğumuz olduğu için ve henüz bir gelirimiz olmadığı için hemen kabul aldık. İyi bir sigorta şirketinin programı kapsamına tamamen ücretsiz alındılar.
Uygulama üzerinden bize çok yakın bir doktoru tercih ettik ve aşılarının takibine, muayenelerine vs.. orada devam ediyoruz.
İlk muayenemize giderken konsolosluğun sarı zarflarla beraber bize verdiği aşıları gösterir belgeleri götürdük ve çocukların tüm aşılarını sisteme girdiler.
Aşı takvimi bizimkinden pek farklı değil.
İkizlerin 1 yaş aşılarını aynı Türkiye’de ki şekilde yaptılar.
Bebekleri olanlar aşı konusunu çok dert ediyordur. Ben de çok düşünüyordum ama hiç dert etmeyin.
İletiyi çok uzatmamak adına bu kadarını yazayım. Sorularınız varsa yazın lütfen.

Yetişkinler için yazayım, Sağlık çok pahalı dendiği için hastalanırsak 100 dolar mı öderiz 1000 dolar mı bilmiyorduk.
Örnek olsun diye yine bir tecrübemizi paylaşayım,
Annem ağır gribe yakalandı. Evdeki ilaçlar falan etkili olmadı. Ve adım başı gördüğümüz Urgent Care’lerden evimize en yakın olana gittik.
Bu Urgent Care’lerde ayakta tedaviler yapılıyor.
Annem için 125 dolar muayene ücreti ödedik. Ve o an daha iyi hissetmesi için doktor bir iğne vurabilirim dedi. Kabul ettik ve iğne için ekstra 30 dolar ödedik.
Doktor, biri antibiyotik olmak üzere 2 kutu ilaç yazdı ve eczaneden gidip aldık. Bu ilaçlar için de 75 dolar ödedik.
Böylece muayene ve ilaçlar bize 230 dolara mal oldu.

KREŞ KONULARI
Buraya geldiğimizin 2. Ayında 3 yaşındaki oğlumuzu bize en yakın okullardan birine yazdırdık.
İngilizce bilmiyor olmamız çok sorun yaratmadı. Gerçekten herkes aşırı derecede ilgili ve yardımsever davrandı. Yaklaşık 6 aydır buraya devam ediyoruz.
Başlarda haftada 3 yarım gün gönderdik, sabah 9:00-12:30 için haftalık 200 dolar ödeme yapıyorduk.
Epey faydasını gördük. Adaptasyon sürecimize çok etkisi oldu.
Şu an haftada 5 tam gün gidiyor 9:00-17:00 arası ve haftalık 400 dolar ödüyoruz.

İNGİLİZCE EĞİTİM
Burada ücretsiz İngilizce eğitim veren bir çok kolej var. Sürekli yeni sınıflar açılıyor ve önce bir seviye tespit sınavı yapılıyor, sonrasında seviyenize göre bir sınıfa yerleştiriliyorsunuz.
Bu okulları açıkçası biz ChatGPT üzerinden bulduk ve online başvurduk. Onların verdiği randevu saatinde de okula gidip greencardlarımızla birlikte başvurduk.
Ben sadece 2 ay devam edebildim çünkü annem Türkiye’ye döndü ve çocukları bırakamadım.
Ama kocam işe başlayana kadar devam etti ve 5 ayda baya faydasını gördü.

VE TABİ Kİ İŞ
İlk aylarda kendimizi idare edebilecek parayı planlayarak gelmiştik. Açıkçası hazır bir işimiz olsa bile çocuklarımız olduğu için tamamen düzenimiz oturmadan ikimiz de çalışamazdık.
Ve İngilizcemiz de malum… Yine de kocam kendi alanında iş başvuruları yapıyordu. 1-2 işten ingilizcesi kötü olduğu için elendi
5.ayın sonunda nihayet düzenimizi kurduk ve kocam istediği gibi bir iş buldu.
Kendisi Biyolog ve burada bir araştırma merkezinde 2 aydır araştırmacı olarak çalışıyor.
Bu işi indeed üzerinden buldu.
Ben de Mimarım ama maalesef şimdilik mesleğimi yapamıyorum. Önümüzdeki 1-2 yılı daha evde çocuklarla zaman geçireceğim.
Özellikle ikizler henüz 1 yaşında ve onlardan ayrı kalmak istemiyorum.
Yine de evde müsait olduğum zamanları değerlendirmek ve kendimi dinamik tutmak adına evin garajına bir atölye kurdum ve bu ay bir şirket açtım
Tasarımı çok sevdiğim için dekoratif şeyler tasarlayıp Etsy, Ebay gibi sitelerde satmaya başlayacağım.
Garajlarda kurulan bu tasarım atölyeleri her zaman hayallerimden biriydi
Akşam çocuklar uyuduktan sonra garajda bir şeylerle uğraşmak bana müthiş bir motivasyon sağladı. Umarım iyi işler çıkarırım

GENEL AKIŞ
3 küçük çocukla bence müthiş işler çıkarıyoruz :))
Kocamla 15371938 kez birbirimize girdik, mental olarak mahvolduk ama bir şekilde geçiyor.
İyi bir konfor alanı kurduk. Çocuklar mutlu, biz mutluyuz.
Zorlanıyor muyuz? Hem de çok.
Yazarken bile bazen yaşananlar aklıma geliyor ve fenalık geçiriyorum ama yine de iyi ki buradayız.
Kendi adıma 3 küçük çocukla Türkiye şartlarında artık kendimizi düşünemiyorum.
Şu an burada çocuklarımı görmek bana muhteşem hissettiriyor.
İyi ki geçen sene bugün Colombia uçağına alınmayarak başlamış yolculuğum

Neyse, burada keseyim artık
Çok daha uzun yazabilirdim ama hem çocuklar buna izin vermiyor hem de ileti aldı başını gidiyor
Cümleleri toparlayamamışsam kusura bakmayın, çocuklar uyandı ve iletinin tamamını baştan okuyabilecek durumda değilim şu an :))
Özellikle çocukları olanlar, endişeleri olanlar lütfen sormak istedikleri her şeyi sorsunlar.
Buraya sığdıramadığım yüzlerce tecrübemiz oldu. İlla ki bir yerinden yardımım dokunur.

Vaktim olsa bir YouTube kanalı açabilirdim aslında ama zaman o kadar hızlı akıyor ki çok sevdiğim bir ahbabımın küçücük bir ricasını bile 7 aydır hala yerine getiremedim

Şunu da içsel olarak dert ettiğim için yazmak istiyorum, geçen sene sabah akşam kendi sürecimle ilgili forumu takipteydim.
Ama şu an maalesef çok zorlu bir yolculukta olduğumuzdan sebep bir süredir başlıklara pek bakamadım, sadece özel msjları yanıtlayabildim.
Bundan sonra daha çok aktif olup elimden geldiğince destek olmaya çalışacağım
Herkese sevgiler ️

Selamlar, sabaha karşı Bangkok’tan Malezya’ya geldim. Türkiye’ye dönmeden Malezya’da da şansımı denemiş olmak istedim. Uçaktan inerken maillerimi kontrol ettiğimde Bangkok’tan gelen kabul mailini gördüm ve çok çok çok sevindim.
Bu entry görünce maili kendi almış kadar sevinecek olan arkadaşlar olduğunu biliyorum. Bu yüzden paylaşmak istedim.
Şu an Malezya’da kahvemi içiyorum Çok uzun bir yolculuğun yorgunluk kahvesi.
Kabul maili bir başlangıç. Umarım bir an önce en yakın zamana mülakat alabilirim. Herkese güzel haberler dilerim

Arkadaşlar yaklaşık 1 saat önce mülakat mailim geldi. İnanmayacaksınız ama 1 Ağustos 9:30 Bangkok.
Sevinçle birlikte fecii bir telaşa girdik.
Bir an önce herkesle paylaşmak istedim. Detayları yazacağım

@burakshop benim gibi yeni gelmediğiniz halde bu kadar şikayetçiyseniz siz de geçin Avrupa’ya oraya buraya.
Gerçekten kabak tadı vermeye başladı artık bazı iletiler.
Bir kaç arkadaş vardı buraya gelen ve gerçekten uğraşıp yapamayan, Türkiye’ye geri dönen. Onların çabasına ve yaşadıklarına çok üzülmüştüm ve ona göre kendimi daha iyi hazırlamıştım. Saygım sonsuz,

Ama sizin “o şunu yaşamış, bu bunu yaşamış” diye etrafınızdaki başarısız, mutsuz hikayelerle burayı doldurmanızın hiç bir anlamı yok.
Varsa hikayeniz yazın, isteyen okur.
İnsanlara kaygı yüklemeyin.
Ayrıca 8 aydır buradayız ve çok yeniyiz evet, ama temelimizi sağlam kurabilmek için çok fazla şey yapıyoruz. Senelerimiz geçtikten sonra sizin ve bahsettiğiniz insanlar gibi orda burda ağlamayalım diye yaşıyoruz bu zorlukları.

Siz Türkiye’den baya uzak kalmışsınız.
Gidin bakın bakalım Türkiye’de tek sorun okul, geçim vs imiş. Ben Amerika’da size göre yeniysem siz de Türkiye’den bi habersiniz bence.
İstanbul’da nezih bir semtte evimiz, arabalarımız, beyaz yaka işlerimiz, çok güzel insanlardan oluşan sosyal çevremiz, her şeyimiz vardı. Ama bunların hiç biri şu anki Türkiye’de mutlu, kaygısız, gelecek vaad eden bir yaşam sürmek için asla yetmez.
Neyle neyi kıyaslıyorsunuzdan kastım tek başına X bir semtin yaşam koşulları değildi aslında.
Daha çok fazla şey yazılır da neyse…

@charon Israrla bana uzun uzun cümleler kurmaya devam ediyorsunuz.
Ve maalesef ki okuduğunuzu da anlamıyorsunuz.
İngilizce bilmemem size cahil cühela biri olduğumu düşündürdü heralde.
İngilizce öğrenilmemesi gerektiğini nerede savundum da bana bunları yazıyorsunuz?
“Ehliyet alamazsınız, direksiyon sınavını geçemezsiniz, SSN alamazsınız, Kaçak geçenden farkınız olmaz” diyerek yalan yanlış bilgi veriyorsunuz ve hala savunduğunuzu söylüyorsunuz. Ben bu yanlışı düzeltmeye çalışıyorum.
Sıfır İngilizce ile buraya gelip ev, araba, ehliyet vs..gibi resmi işlerinizi halledebilirsiniz. Düzeninizi kurunca da benim yaptığım gibi devletin ücretsiz İngilizce eğitimlerine başlayabilirsiniz. Zamanla ingilizceyi öğrenebilirsiniz. Benim yaşadığım ve savunduğum şey bu.
Siz bu durumları yaşamadan, deneyimlemeden kime ne akıl veriyorsunuz?
Her şeye ayrı ayrı yanıt verip değerli vaktimi size harcamayacağım ama en azından şunu söyleyeyim siz de bilgi sahibi olun, direksiyon sınavında İngilizce bilmediğinizi söylediğinize yanınıza bir çalışan biniyor ve işaret dili ile neler yapmanız gerektiğini size gösteriyor.
Dediğim gibi, bunları yaşayan bilir, siz bilemezsiniz.
Bunu da kahramanlık yapmışım gibi anlatmaya çalışmıyorum. Yeni bir düzen kurma noktasında insanlar çaresizliğe düşmesin, umut olsun, işler bir şekilde halloluyor demeye çalışıyorum.
Pasaportumdaki göçmen vizesini gören her resmi kurum ingilizce bilmediğim halde translate kullanarak bana her işimde yardımcı oldu. Kendimi, çocuklarımı bir düzene sokar sokmaz 2. Ay dil eğitimime de başladım zaten. Ve daha bir çok şey var da onları müsait bir zamanda zaten forum üyelerine fayda sağlaması açısından paylaşacağım.

Beni çok rahatsız eden, daha önce yazmış olduğum iletilerde de aynı üslubunuz vardı.
Örneğin Georgia’ya gelmeden önce California’ya gitmeyi düşünmüştük ve bunu burada paylaştığımda hiç üzerinize vazife değilken oraya gidersem çocuklarımın cinsiyetlerini sorgulayacaklarını iddia edip gülmüştünüz.

3 bebekli 5 kişilik bir aile olarak bir sürü bavulla geldiğimizi paylaştığım başka bir iletide yine aynı üslubunuz vardı.
Ne sandınız ben Türkiye’den buraya bavullara domates biber mi doldurup getirdim??
Yol dil bilmediğim bir ülkede marketin yolunu öğrenene kadar bebeklerim için 1 büyük boy bavul dolusu bebek bezi ve formül mama taşıdım.
Siz insanların neler yaşadığını bilmeden bu kadar cömertçe konuşamazsınız.
Sizi daha fazla yanıtlamayacağım.

Not: Kimse ile bu tarz diyaloglara girmek istemezdim ama Amerika’ya seyahatimden kısa bir süre önce yine böyle fikirlere denk gelmiştim ve bu bende günlerce endişe, huzursuzluk, stres, kaygı yaratmıştı. Bu yüzden insanların bunları yaşamaması adına bunları yazıyorum.

Selamlar, genel olarak günler aşırı yoğun geçtiği için formda bir şeyleri okumaya çalışsam da pek yazamıyorum.
Şu an ki güncel durumumu paylaşmak istiyorum, bu sabah Hong Kong’a geldim ve diğer arkadaşların da bahsettiği şekilde mailimi gönderdim. Henüz yanıt alamadım ama şunu söyleyebilirim ki Hong Kong maillere çok hızlı yanıt veren bir ülke ve eğer olumsuz olsaydı sanırım şu ana kadar dönüş gelirdi.
Beklemeye devam edeceğiz. Yarın zaten tüm konsolosluklar için resim tatil. Umarım cuma gününe kadar bir gelişme yaşanır.
Açıkçası eğer başarıya ulaşıp bir mülakat alabilirsem deneyimimde paylaşacağım çok şey var. Onlardan şu an bahsetmek istemiyorum çünkü şu ana kadar yaptıklarımı daha düşünürken yoruluyorum ama sadece şunu söylemek istiyorum, eğer gerçekten isteyenler varsa “düşünüyorum, bakıyorum, planlamaya çalışıyorum, haftaya giderim, onlar bi gitsin de bakalım” vs..vs.. gibi düşüncelerden uzak dursun.
Bunu şu yüzden söylüyorum, normalde HK deneme fikrim vardı ve bunu sevgili @gucarslan ile paylaşmıştım. Hatta aynı gün @Hanhun orada olacak, iletişime geç istersen de demişti sağolsun. Ama HK’nın KCC ye yönlendirdiğini duyunca o gün gitmekten vazgeçtim.
Geçtiğimiz perşembe günü bunlar yaşandıktan sonra dün sabahın 6 sında sevgili @ATS16 msjıyla uyandım ve HK’nın dosyaları kabul ettiğini öğrendim. Arkdaşlar adına aşırı sevinsem de kendi adıma resmen yıkıldım.
O an programımı iptal etmeseydim ben de @Hanhun gibi tebrikleri kabul ediyor olabilirdim.
Hemen foruma girip okumalar yaptım ve sevgili @atalardankalanbirben ile acaba geç mi kaldım diye uzun uzun görüştüm. Kendisinin de motivasyonu ile saat 11 gibi 16:30 HK uçağına biletimi aldım.
(Şu an yazacaklarımı kendilerine sürekli mazeretler üretip bir türlü harekete geçemeyen insanlar için yazıyorum)
Annemi, kayınvalidemi aradım durumu anlattım.
2,5 yaşındaki oğlumu annemin evinde kalmak üzere hazırladım.
5 aylık ikiz bebeklerimize de eşim ve kayınvalidem bakacaklardı.
3 bebeğimi güvenli ellere bıraktıktan sonra 3-5 kıyafeti bir kabin boy çantaya attım ve aşırı dramatik bir veda ile çocuklarımdan ayrıldım.
Yes-No seviyesinde, neredeyse sıfır İngilizce ile bu sabah Hong Kong’a vardım ve kendi sürecim için kendi kendime bir şans yarattım.

Daha anlatacak çok şey var aslında. Ama şu noktada söyleyeceklerim şimdilik bu kadar. Ben burada yazılan bir çok hikayeden kendime dersler çıkardım. Bu yazdıklarım da belki harekete geçmek için kendini sürekli oyalayanlara bir motivasyon olur.

Selamlar herkese,
27 Ekim için biletlerimizi aldık, ailemle Amerika yolcusuyuz
3 küçük çocuğumuz olduğu için yolculuk sırasında annem de bize eşlik edecek.
Belki bizimle aynı durumda olan arkadaşlar vardır diye nasıl ilerlediğimizi yazmak istedim.
Annem için turist vizesine başvurmuştuk ve geçen hafta İstanbul’da mülakata girdi.
Mülakat sırasında neden gidiyorsunuz sorusuna “Kızım geeencard talihlisi, 3 küçük bebeği var, yolculuk sırasında onlara eşlik edip yerleştirip döneceğim.” Şeklinde cevap vermiş.

Benim göçmen vizemin çıktısını da yanımızda götürmüştük, Annem de onu uzatarak “isterseniz kızımın vizesini gösterebilirim” demiş ve göstermiş.
Memur vizeyi inceledikten sonra “başka çocuğunuz varmı? Ne kadar kalmayı düşünüyorsunuz” diye sormuş.
Annem; başka çocukları olduğunu, 1 ay kadar kalacağını söyleyince vizesini onaylamış

Tabloda California’ya gitmeyi plânladığımızı belirtmiştim ancak programımızda bir değişiklik yaptık ve adaptasyon sürecimizi Atlanta’da geçirmeye karar verdik.
Belki orayı sever kalmaya devam ederiz, belki 1 sene kalıp California’ya geçeriz, ya da belki başka bir eyalete. Bilemiyorum.
Ama başlangıç olarak Atlanta netleşti. İlerleyen zamanlarda durumumuzla ilgili tekrardan gelişmeleri paylaşacağım.

Macera dolu bir mülakat deneyiminden sonra,
Amerika’dan herkese selamlar 🥳
Gün gece Atlanta üzerinden Amerika’ya giriş yaptık ve Alpharetta’daki otelimize yerleştik.
Eşim, 3 çocuğum, annem ve 17 bavul ile beraber çok uzun bir yolculuğu başarıyla tamamladık
Ülkeye girişte yaşadıklarımı paylaşmak istedim.
Pasaport kontrol herkes için ortaktı ve baya kalabalıktı. Sıranın yarısına geldiğimizde ikiz bebeklerimiz çok ağlayınca neyse ki bizi en öne aldılar
Kontrol memuru pasaportlarımızı kontrol ettikten sonra bizi bir görevlinin eşliği ile beraber sarı zarflarımızı teslim etmek üzere göçmen ofisine yönlendirdi. Orada zarfları teslim ettik ve adres güncellememizi yaptık.
DS formu doldururken verdiğimiz adres ile burada kiraladığımız evin adresini değiştirmeleri için kira sözleşmemizin bir kopyasını onlara verdim.
Bir süre beklettikten sonra bavullarımızı teslim almamız gerektiğini söylediler ve bu konuda bize yardımcı olması için bir görevli çağırdılar.
İnanılmaz kibarlardı. O kadar çok bavulumuz olmasına rağmen hepsini taşıma aracına yüklediler.
Bir görevli bavullarda gıda olup olmadığını sordu. Sadece bebekler için bazı gıdalar var dedik.
Bütün bavulları cihazdan geçirdiler ve çok fazla ilaç vs almış olmamıza rağmen hiç bir bavulumuzu açmadılar.
Yanımızda ne kadar para olduğu ile ilgili hiç bir soru sorulmadı. Ayrıca annemin turist vizesi olmasına rağmen kimse ona dönüş bileti veya kalacağı adres vs ile ilgili bir soru da sormadı.
Bavullar da sorunsuz geçince bize pasaportlarımızı teslim ettiler ve havaalanından çıktık.
Görevli bize Uber e kadar eşlik etti ve 15 dk bizimle orada aracın gelmesini bekledi. Ayrıca bütün bunlar için hiç bir ücrette almadı. (Tabi ki bahşişini verdik)
Taşıma konusundaki bu detayı vermemin neden, İstanbul havalimanında bavul başına 72 lira taşıma ücreti ödettiler bize ve peşin ödeme yapmadan bizi havalimanına sokmadılar.
Burada ise hiç bir ücret talep etmeden o kadar yardımcı oldular ki, kara kara düşünüyorduk bu kadar eşyayı 3 bebekle nasıl alcaz diye, neyse ki her şey harika ilerledi.

Evimizi tuttuk ama hem yol yorgunluğumuzu atmak hem de biraz eşya, araba, hesap vb işleri halletmek için 1 hafta otelde kalacağız. Ssn ve Greencard teslim süreci için de ayrıca paylaşım yapacağım.
Eksik bir şey yazmadım sanırım ama yine de sormak istediğiniz bir şey olursa seve seve yanıtlarım.

@Eagle2015 Ehliyete başvurabilirsiniz

@emrah-hız Bangkok’taki merkez postanenin adresini yazmanız gerekiyor.

@Metty-Yalcin Selamlar, maalesef bir etkisi olmaz. Benim de babam Amerikan vatandaşı ve benle kardeşlerim de başvurumuzdan 9 ay sonra approve olduk ama bu bir şey değiştirmiyor.
Bekarlar için 7-10 yıl, evliler için 10-15 yıl gibi süreler veriliyor. Çok iyi avukatlara başvurduk ama hepsi de durumu deşitiremeyeceğimizi söyledi.

@emrah-hız Selamlar, istenilen aşılar herkesle aynı. Fiyat olarakta mülakat deneyimimden kopyalıyorum,

“Ödeme olarak Amerikan dolarını kabul etmediler. Ya Tayland Bahtı ya da kredi kartı ile ödeme yapılması gerekti.
Biz yetişkinler için kişi başı 14bin baht,
2,5 yaşındaki oğlumuz için, 10bin baht.
6 aylık ikizlerimizin her biri için de 4bin baht ödeme yaptık.”

@Mogi Sorunun doğru cevabını bilmiyorum ama Bangkok’taki randevumuzda canlı-cansız bakılmaksızın 6 aşıyı aynı anda yaptılar.

İlk başvurumda 36 yaşında talihli oldum

@cttl O kadar çoookkkk çok sevindim ki… 🥳
Tebrik ediyorum sizi ve ailenizi
Yeni hayatınızda mutluluklar diliyorum

@atibaba Selamlar, öncelikle tebrik ederim.
Bangkok’ta ikiz kızlarımın vizelerinde de hata yapılmıştı, aynı şekilde pasaport ve sarı zarfları kendilerine geri verdik, 2 gün sonra düzeltilmiş bir şekilde bize elden teslim ettiler.
Pasaporta basılmış olan vizeyi damgalarla iptal edip yeni vize basıyorlar ve sarı zarftaki vize bilgilerini değiştiriyorlar.

@okokok Gözünüz aydın çok sevindim ️ yakında görüşmek üzere

@Flight101 Evet öyle ancak Bangkok bu bilgileri tek tek kontrol etmenin çok zor olacağını söyleyip kabul etmedi ve tercümesini görmek istedi.
Hong Kong’da nasıl ilerlendiğini bilmiyorum.