Merhabalar herkese ,
Bende esimin ve benim Amerika hikayesinden ve buradaki deneyimlerimizden kisa da olsa bahsetmek istiyorum.
Bizde Istanbuldan Texas -Houstona tasinali 1 yil oldu. Istanbuldan olarak yazmamin sebebi bence burada eyalet secimi yaparken onemli iki husus oluyor. Ilki nereden Amerikaya tasindigin ikincisi ise hangi beklentiler ile hangi eyalete tasindigin.
Bizim Istanbulda kayde deger paralar kazandigimiz ve hayat sartlarimizin aslinda normalden ustun sayilacak sekilde calistigimiz islerimiz vardi(Beyaz yaka olarak kurumsal firmalarda calisiyorduk). Oncelikle Istanbuldan sonra Texas-Houston bize gercekten cok buyuk bir koy gibi geldi hala da oyle geliyor. Turkiyede alistigimiz elimize kahve alip yuruyebilecegimiz sokaklari pek yok maalesef ve disarida vakit gecirilecek alanlari buyuk ihtimalle hava durumundan dolayi cok fazla bulunmuyor. Biryerden biryere gitmek icin mutlaka kendinize ait aracinizin olmasi gerekiyor cunku burada toplu tasima cok cok kisitli diyebilirim. Ayrica yazlari gercekten cok sicak geciyor(bu yaz 45 dereceleri gorduk ve neredeyse 3 ay hic yagmur yagmadi) 3-4 ay biz bu yaz genelde kapali alanlarda ve evde vakit gecirdik.Deniz zaten genel anlamda Amerikada cok kullanisli degil ama yine de insan denizli bir yerden geldiyse burada da onu ariyor.
Aile ve arkadas ozlemini zaten geciyorum onu cogu kisinin yasadigina eminim.
Is bulma kismina ise ozellikle deginmek istiyorum. Biz de bir cok kisi gibi baslangic noktasini ekonomik sartlar nedeniyle Houston olarak sectik ancak is konusu burada biraz sikintili oldugunu dusunuyorum. Marketler restaurantlar ya da tecrubem dahilinde basvurmadigim yer kalmadi. Ancak donus hic gelmedi .Kisa sureli doordash yaptim getirisi gercekten cok cok azdi. Youtube`ta cekilen videolarin kendisini yasayinca insan daha iyi anliyor.
Bu sayfada yazan bir kisinin yazisina oldukca katiliyorum. Ingilizce gelince ogrenirime birakilacak birsey degil ya da 7-8 aylik ortalama aylik aile icin 4.000$ birikim ile gelinirse bir seviyeye kadar gelinebilir ama disarida konusmaya da pek insan bulunmuyor. Sokaklar genelde bombos. Bir diger katildigim konu ise beyaz yakali ve kariyerinde bir yere gelmis birinin burada kaldigi yerden devam etmesi kolay olmuyor ve market kasa her ne ise o islerden de donus gelmeyince moraller biraz bozulmaya basliyor. O yuzden gelmeden belki mesleki bir egitim alinip (terzilik kuaforluk el sanatlari vs) burada daha rahat is bulunabilecegini dusunuyorum.
Burada kiliselerde ucretsiz ingilizce egitimleri oluyor mutlaka etkisi oluyor haftada 2 gun veya 3 gun ancak yeterli degil ve katilimcilar da senin gibi ingilizce konusunda yetersiz oldugu icin dialoglarda kem kum ilerliyor dersler.
Burada tek kisi calisarak gecinmek kolay degil tabii gelire gore degisir. Ancak iki kisi calistiginda film tamamiyla degisiyor. Tek kisi calisirken gecinmeye yeten durum ayni sartlarda ikinci kisi de calistiginda ev araba almaya kadar gidebiliyor. Yani umudumuz motivasyonumuz buradan geliyor.
Ilk yillarin zor oldugunu herkes soylemisti ama ben biraz daha kolay olabilir diye dusunmustum. Umudumuz yonunde ilerlemeye devam ediyoruz. Filmin degistigi sahneye kadar sabretmeye devam edecegiz. Okuduklarimdan sonra bende bizim yolculugumuzu paylasmak istedim.
Simdiden bizimle ayni yolda olan herkese kolayliklar dileriz , Bol sans olsun herkese !