Merhabalar,
Basic training bittikten 1 ay sonra tekrar yazmaya karar verdim. Size yaşadıklarımı ve tecrübelerimi aktarmaya çalışacağım.
Kısa bir özet geçecek olursam basic trainingin bittiği hafta mezuniyet töreninde Amerika vatandaşı oldum ve sertifikamı aldım. Normalde basic training 10 hafta sürüyor ama thanksgiving tatili de denk geldiği için(+2 hafta) 12 hafta sonunda vatandaş oldum.
Yine hemen bir ek bilgi vereyim, vatandaşlık işleri fort jackson da hızlı ilerliyor orda sistemi oturtmuşlar. Ben gidip bir yere başvurmadım kendileri bölüğe sorup çağırıp belge verip doldurmanı vs istediler. Şu an AIT deyim askerliğim devam ediyor. Buraya basic trainingden gelen ve vatandaşlığı 1 adım bile ileri gitmemiş insan gördüm. Onun geldiği yeri unuttum ama öğrendikten sonra yine editleyip yazacağım. O arkadaşın da işlemlerini burda başlatacaklar galiba. 1 aydan fazladır burdayım ve kimse ilgilenmiyor demişti. Yine alır vatandaşlığı ama AIT de daha az drill sergeant var ve işleri daha fazla. Size denk gelen drill sergeant ın keyfine kalmış. Ağır ağır ilerletiyorlar tahminimce.
Pasaporta henüz başvuramadım post office gitmem lazım drill sergeantlara bir iki kere söyledik ama "bu bizim görevimiz değil, sizin kişisel işiniz, vakit bulursak bakarız" diyip salladılar. Götüreceklerini sanmıyorum.
Tüm askeriye tecrübemi aktaracak olursam:
1-) Ben askeriyeye 33 yaşında bir kaç insanın youtube videosunu ve forumda da Berke arkadaşımızla konuşarak katıldım. Özellikle youtube da çok olumlama yapıldığını farkettim. Berke yine biraz zor filan ama yaparsın demişti. Ne yalan söyliyim onun dediğinden kaç kat daha zor çıktı. Belki gittiğim zaman yanlıştı belki gittiğim tugay komutanı tersti. En basitinden söyleyecek olursam 2 ayda tüm öğün yemekleri yememe rağmen 74 kilodan 68 kiloya düştüm. Yeterli besin alamıyorsunuz. Ben bana verilen öğünle doymuyordum ve öğünlerdeki protein miktarı çok düşük. Ben 74 kiloyum ama 1.95 boyunda 100 kg adam da benim yediğimi yiyor. Yemeklerimizin %65 i MRI denilen askeri hazır gıdadan oluşuyordu. Kalan %35 i de sıcak yemek olarak veriliyordu. Kilo veren sadece ben değildim çoğu asker kilo veriyordu. Bu kadar yoğun antrenmana bu yemeklerin verilmesinin bir sebebinin zayıfları elemek olduğunu düşünüyorum.
2-) Ben kasım - aralık - ocak ayında basic training'deydim. Havalar 5 derece ile -5 derece arasında ortalama diyelim. -10 u -15 i gördüğümüz oldu ama ortalama 5 ile -5. Gittiğimin ilk haftası sıcak su hiç yoktu. Buz gibi su da bağıra bağıra sadece mahrem yerlerime su dökerek yıkandım. İkinci haftadan sonra bazı günler yarım saat 1 saat sıcak su oluyordu. O kalabalıkta o suyu bulup duş alamıyorsun zaten. Sonraki haftalar günde 1 saat sıcak duş ama saati belirsiz. Sadece son 2 hafta hep sıcak su vardı diyebilirim. Bu tam anlamıyla bir işkenceydi. Bütün gün hayvan gibi koş terle yat kalk zıpla şınav çek akşam tek istediğin pisliğinin gitmesi ve kafanı yastığa koyman. Onu bile bağırtarak yaptırıyorlardı.
3-) Ne giyeceğimize karar verdirmiyorlar. Hava eksi derece. Bize verdikleri giyim malzemelerinde içlikler ve kalın ceketler var. Ama giymek hep yasaktı. Kalın ceket verdiler basic trainingte hiç giyemedim. Şu an AIT deyim havalar sıcak burda giyiyorum. İçlikleri ise sadece çok soğuk olduğu zamanlar(bilmiyorum belki -7 ve daha soğuk) giyebiliyorduk. İçlikleri giysen de yine soğuk bu arada. Ama en azından kesiyor soğuğu. Anlayacağınız ayaktasınız bekliyorsunuz hazıroldasınız hava sıcaklığı eksi derece. Kolunuz bacağınızı hissetmiyorsunuz. Her yeriniz donuyor acılar içinde kıvranıyorsunuz tir tir titriyorsunuz ama bişey olmuyor.
4-) Bir şey olmuyor derken hasta oluyorsunuz tabi. Basic trainingin %70 ini hasta, ateşli, boğaz ağrılı ve öksürüklü geçirmişimdir. Hasta oldunuz diyelim. O gün atış yapılacak. Eğer hastaneye giderseniz o günkü eğitimi kaçıracağınız için recycle oluyorsunuz. O eğitimi sonra tekrardan almak zorundasınız. Ama sizi alıp gel hemen şurda bu eğitime gir demiyorlar. 2-3 hafta sonra sizi alıyorlar koğuşunuzdan. Tüm eşyalarınızla başka bir bölüğe gönderiyorlar. O bölük sizin daha önceden almış olduğunuz eğitimleri yeni almaya başlıyorlar. Siz onlarla beraber aynı eğitimlere tekrar girip zamanı geldiğinde eksik olan atış eğitiminizi yapıyorsunuz. Ortalama 1 ay kayıp. Yani 1 ay askerliğiniz uzuyor ve bölüğünüz tugayınız arkadaşlarınız değişiyor. Bu sebeplerden ötürü hastaneye gitmek için eğitimsiz günü beklemek zorundasınız. Eğitimsiz gün yok denecek kadar az özellikle ilk haftalar habşre bir yerlere gidiyorsunuz. O arada ateşiniz 38 mi oldu her yeriniz mi ağrıyor yürüyecek haliniz mi yok, kimsenin ama kimsenin umrunda değil. Koşmuyorsan komutanlar hastaneye git o zaman diyorlar. Hastaneye gidiyorsun antibiyotik vermiyor doktor. Semptomları azaltan ilaçlar veriyor. Ateş düşürücü, öksürük ve ağrı kesici. Bu ilaçları kullanıyorsun 1 hafta boyunca iyisin. 1 hafta sonra öksürük devam ediyor. Boğaz ağrısı devam ediyor. Zaten her gün soğukta koşuyorsun. Hastalık geçmiyor gibi bişey. Kendinize çok dikkat ederseniz bu öksürüğün tamamen geçmesi 1 ayı buluyor. Ben hayatımda ilk defa vücudumu bu çeşit deneylere maruz bırakmak zorunda kaldım. Türkiye'de doktor antibiyotik veriyordu 3 günde geçiyordu.
5-) Bana askerlik aşırı derecede zor geldi. Dediğim gibi belki bizim taburun komutanından ötürü. Çünkü diğer taburlardan ya da tugaylardan askerleri görüyordum arada soruyordum. Bizde hep sıcak su var diyorlardı. Hatta onlarda tam tersi %65 sıcak yemek %35 MRI şeklindeydi. Şansım yaver gitmedi diyelim. MRI yiyorsunuz mesela. MRI nin içinde yemeği ısıtabilen kit çıkıyor onu kullandırtmıyorlar. Yasak. Buzdolabından yemek çıkardığınızı düşünün soğuk ve lapa. Plastik kaşıkla lokmalara bile bölemiyorsunuz. Onları o şekil soğuk soğuk yiyorduk ve MRI denilen şey güzel bir şey değil. Ara ara öğürmeme yemeği midemden çıkarmama rağmen zorla lokmaları yuttuğumu bilirim çünkü yemek zorundayım yemezsem daha kötü olacağını biliyorum. MRI ısıtma olayını da son 1 ayda yine millet gizliden gizliden ısıtmaya başlayıp sonra artık herkes ısıtmaya başlamıştı. Sıcak da olsa MRI güzel bir şey değil yine yiyemiyorsunuz.
6-) Herkes bağırıyor ve küfür ediyor. Özellikle komutanlar. Yüzünüze karşı size karşı. Bütün bu dertlerle uğraşırken bir de gece gündüz bağrılması şınav çektirilmesi koşturulması küfredilmesi yerde süründürülmesi illallah ediyorsunuz. 50 kişinin olduğu bölük illaki birileri bir şeyi yanlış yapıyor. 50 kişi birlikte yat yere sürünmeye başla. Sürünürken hakaretler bağırışlar. Kalk şınav çek yat tekrar sürün. Koş git çöp kutusuna dokun gel. Sonra yine sürün. Hiç bitmeyen bir kabus. Özellikle ilk hafta işkence derecesinde oluyor bunlar. Koğuşumuzun ortasındaki koskoca alanı diktörtgenle çizmişler kill zone demişler buraya basmak yasak. 50 kişisin koskoca alan boş dururken o diktörtgen yüzünden kenarlardan yürüyorsun ama ister istemez illaki ayağın kill zona giriyor. Birinin ayağı kill zone a mı girdi. Hemen diğer askerler uyarır ispiyon eder bazıları. Komutan çıkar başlar: " demek benim alanıma girdiniz haa sizi şerefsizler. Benim alanıma bastıınız ha anasını... şimdi size gösteririm. Yat yere şınav pozisyonu all..." bir süre sonra içimden ben burda napıyorum, burası deliler hastanesi inden daha kötü, bu insanlar manyak mı diyordum.
7-) Bir ara uyandım sabah tuvalete tıraş olmaya gittim yere düştüm bayıldım. Hala ayığım ama kalkamıyorum başım dönüyor gözlerim görmüyor. Bana seslendiler cevap vermeyince kimse dokunmasın diyip komutanı çağırdılar. Komutan geldi bağırıyor bana naapıyorsun askeeer diye. Küfür edicem şimdi ama sesim çıkmıyor. Ses çıkarmayınca yaklaştı bir kaç kere seslendi beni duyuyormusun diye evet dedim. Neyin var dedi bilmiyorum şekerim düşmüş olabilir dedim zar zor. Ayağa kalktı askerlere döndü dediki belki de diyabet hastalığı hakkında yalan söyledi bize. Ayrıldı 2-3 dk sonra tekrar geldi ben de yavaş yavaş ayılıyorum hala yerdeyim. Nasıl hissediyorsun dedi sinirli şekilde. Daha iyi dedim. İyi hissetsen iyi olur diyor. Sonra ayrıldı.
8 -) İlk hafta özellikle extreme zordu ben ilk günü unutamıyorum. Hava sıfır ya da bir derece. Dışarda bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyor. Bizde eşofman takımı var içimizde içlik yok üstte sadece 2 tane tshirt var eşofmanın altında. O yağmurda sabahın 4 ünde kalk. Antrenman sahasına git. Orda sabah sporu yapmaya başla. Donuna kadar ıslan. Herkes tirr tirrrr titriyor. Yerde uzanmıştım gökyüzünden buz gibi damlalar yüzüme geliyordu her yerim üşüyordu ve hipotermi geçirmek üzereydim. Acaba kendimi yere atsam beni sıcak bir yere götürürler mi diye düşünüyordum. Sonra kendi kendime dedim ki ben bu kadar zayıf bir insan değilim. Burda benden daha zayıf insanlar var. %30 da kızlardan oluşuyordu. Dedim biri yere atarsa kendini ben de yere atarım. Böyle diye diye 1 saatden fazla antrenman yaptık. Hiç kimse pes etmedi nasıl bir olay ben anlamadım. Bu arada aynı yağmurun altında komutanlar da duruyor ellerini ceplerine sokuyor biz onlar kadar üşüdüğümüzü belli edemiyoruz çünkü hazırolda beklemek zorundayız ama onlar yerlerinde zıplıyordu soğuktan bağırıyorlardı arada birbirlerine bakıp yerdeki buz gibi suyu sıçratıp oyun oynuyorlardı. Onlar da donuna kadar bizle beraber ıslanıyordu. O günün ertesi günü bütün herkes hasta öksürükler tıksırıklar sesi gidenler ateşi çıkanlar komutanlar da aynı şekil. Hepimiz pert olduk. Komutanlar hastaneye gidip ilacını alıp sıcak evlerine gidebiliyor sıcak duşlarını alabiliyorken biz ilaçsız ve soğuk duş ile günü geçirip ertesi gün yine ayakta durmak zorundaydık.
9-) Temizlik olarak çok temiz değil, şöyle düşünün uyuyorsun yatağında. 12 de ışıkları açıp kaldırıyorlar seni yerde sürünüyorsun sonra yine yatağa gir diyorlar yatağa giriyorsun. O pis tozla tekrar uyuyorsun. Bu her zaman olan bir şey değil ama onların gözünde normal olanı anlatmak için bu örneği verdim. Tozdan başka bir şey yok ama sıkıntı. Dışardasın yemek verecekler plastik tabakta. Yemek vermeden önce yerde şınav çektiriyorlar herkesin tükürdüğü bastığı tozlu yere ellerin değiyor tozlanıyor sonra tabldotu verip o yemeği yemek zorundasın. Elinş yıkamaya gidemezsin. En basitinden ekmeğe elini vuruyorsun. Çünkü 15 dk süren var yemek için ve hızlı olmak zorundasın. Plastik çatal bıçakla yavaş yavaş yemeğe kalkarsan yiyemiyorsun o el devreye bir yerde girmek zorunda.
10-) Televizyonda izlediğiniz survivor programından çok daha zorlu şartlarda bir ortam. Nasıl yaşadım nasıl bitti anlamadım. Çok fazla pes etsem mi diye düşündüm. Her seferinde vazgeçtim gittiği yere kadar diyip canımı ortaya koydum. 45 kişilik bölüğümüzün %15 i bizimle beraber mezun olamadı. Recycyle olanlar vardı ayrılıp eve gidenler oldu. Bu insanlar 18-19 yaşlarında hepsi vanavar gibi insanlar. Ben Türkiye'de askerlik yaptım güneydoğuda kısa dönem er olarak. Burası bana vız gelir tırıs gider diyordum. Buraya geldikten sonra ben Türkiye'de tatil yapmışım diyorum.
11-) Basic traininde haftada 1 gün (pazar günü) 1 saat telefonla görüşme hakkınız var. Bu 1 saat içinde faturalarınızı borçlarınızı yatırıp ailenizle konuşabiliyorsunuz. Türkiye saatiyle akşam 21:00 22:00 saatlerine denk geliyor.
12-) Dediğim gibi çok fazla olumlama videolar var internette. Bu arkadaşlar ya kötü bir şey söylemekten korkuyor ya da benim şansıma bu şekilde geçti askerliğim diğerlerininki süperdi. En başından bu şekil olacağını bilsem yapmayabilirdim iyi ki bilmemişim bilmeden bi şekilde bitirdik. 1 gün nasıl berbat geçiyordu anlatamam akşam oluyordu sadece kafamı yastığa koyup bayılmak istiyordum. Kafamı yastığa koyuyordum rüyamda yine o günkü yaşadığım şeyleri kabus olarak görüyordum. Sonra sabah 4:30 filan oluyordu ışıkları açıyorlardı uykunu alamamışsın deli gibi uykun var koğuşş kaalk kaalk diye bağırıyorlar. Kabustan uyanıyorsun başka bir kabusun içindesin. Nerdeyse fark yok.
13-) Basic training bitti şimdi AIT deyim burası daha iyi ama yine o kadar sevemedim. Çünkü bir üniversite mezunu olarak burda liseyi zorla bitirmiş adamlarlasınız. Kafalarınız hiç bir şekilde uyuşmuyor. Yaş da önemli bir faktör. 20 şi yaşlarımda olsaydım bir şekilde daha rahat ederim ama 34 yaşına girdim gerçekten zor. Birincisi dilden ötürü yabancılık çekiyorsunuz ikincisi yaştan ötürü. Negatifler üst üste biniyor. Askere gelecek olan arkadaşlar bunları göze alıp gelirse bence mental açıdan daha iyi olur.
Her şeyi açık açık anlatmaya çalıştım tecrübelerimi aktardım. Bundan sonra askerlik yapacak olan arkadaşlara umarım faydalı bir kaynak olur.
Edit: Yukarda basic training i bitmesine rağmen vatandaşlık alamamış bir askerden bahsetmiştim. Basic training yeri Missouri imiş.
