Eşleri ikna etme konusunda aklıma yıllar önceden duyduğum bir hikaye geldi. Eşimin akrabası ailesiyle 20 sene önce green card ile amerikaya gidiyor. Yine green card’la gelmiş başka Türklerle de tanışıyor tabi gidince. Bunlardan birisi Türkiye’de postacı. Çok da bilinçli değil ama nasılsa karta başvuruyor ve çıkıyor. Eşi ev hanımı, tek çocukları var. İkisinde de ingilizce yok. Kadın çok da istekli değil, düzenimiz diyor, memuriyetin var diyor eşine. Bir sene ücretsiz izin alıp gidiyorlar. Olmazsa döneriz diyor adam. Neyse oraya gidince iş güç aranıyır, düzen kurulmaya çalışılıyor, çocuk okula başlıyor. Türkiye’de çalışmayan kadın orda mutfak işi ne olursa yapıyor, restoranlatda çalışmaya başlıyor. Adamsa uğraşıyor ama çok da memnun değil bulduğu işlerden. Bir yılın sonuna doğru adam diyor ki dönelim, olmadı, bunca zorluğa katlanmaya değmez, benim mis gibi işim var Türkiye’de. Bu kez kadın kabul etmiyor, ben dönmek istemiyorum diyor. Çocuk okula başladı, ben çabalıyorum, Türkiye’de ne yapacağız diyor. Velhasıl arkadaşlar adam dönüyor Türkiye’ye. Ayrılıyorlar. Kadın kalıyor Amerika’da. Çalışıyor çabalıyor, oğlunu okutuyor. Çok yakından tanıdığım birebir şahit olduğum bir hikaye değil. Şu an ne yaparlar bilemiyorum. Ama şu bir gerçek, hayatın ne getireceğini kimse bilemez. Green kartın çıkması tamamen nasip, Allah böyle bir fırsat vermişse önyargılarla hareket edip gitmem, burdan ayrılmam demek yerine oturup düşünüp bu şansı değerlendirmenin nasıl olacağına karar vermek lazım. Ya da tam tersi çıktı ama şartlar uygun değil, maddi manevi hazır değilken sırf hayallere kapılıp düşünmeden bu kez illa gitme yönünde karar vermek de doğru değil. Taa en başta, Başvururken iyi düşünmek lazım bence.
