marathon tarafından gönderilen en iyi iletiler

Sağlık Muayenesi randevum saat 10.00'da olmasına rağmen beklediğim trafik çıkmayınca, 9.15 gibi Unganlar'daydım. Içeride henüz birkaç kişi vardı. Bankodaki hanımefendi seslendi, pasaport ve ds-260 formunun barkodlu sayfasını istedi; ben ilave olarak covid aşısı bilgisini (e-nabızdan screen shot ile çıktısını almıştım) de uzattım; onu da aldı. Belgeleri teslim ettikten sonra yerime oturdum, o sırada daha önceden geleceğinden haberdar olduğum @jaywest içeri girdi. Onunla konuşurken hanımefendi seslendi ve fotoğrafımı çekti. Hemen ardından bu fotoğrafı barındıran bir doküman çıktısı aldı, imzalattı ve o doküman, covid aşısı bilgisi sayfasını zımbaladı ve pasaport ile birlikte bana teslim ederek 3. kata yönlendirdi.

3. kata indiğimde saat 9.30 olmuştu. Ilk girişteki bankoya gittim; büyük bankoya yönlendirdiler. Evrakları hanımefendilerden birine teslim ettim. Beklememi söylediler. Birkaç dakika sonra bankodan seslendiler ve ödeme olarak 117.5 dolar talep ettiler. Debit kartla 1019.90 TL ödedim. Yeniden sesleneceklerini söylediler ve oturmamı rica ettiler. 9.35'te kan ve idrar tahlilini verdim. Hemen ardından adımı seslenen bir hanımefendi ile akciğer filmi için başka bir odaya geçtik. O işlem de tamamlandıktan sonra fotoğrafı içeren kağıda imzamı aldılar ve pasaport ile teslim ederek üst kata yönlendirdiler.

Yeniden Unganlar'a döndüğümde 9.45'ti.

Bana 13.45'e randevu verdiler.

@jaywest ile saat 13.30'da yeniden Unganlar'daydık. 14.10'da içeri aldılar beni, 14.30'da çıkmıştım. Içeriye girdiğimde herkesin bahsettiği gibi tek kullanımlık bir önlük verdiler ve alt iç çamaşırı kalacak şekilde hazırlanmamı istediler. Hazırlandıktan sonra sanırım 10 dakika beklemişimdir. O sürede heyecanım nedense tavan yaptı

Mehmet Bey odaya girdi, selam verdikten sonra hızlıca tansiyon aletini koluma geçirdi ve sorulara başladı. O tansiyon aletinin basıncını hiç hatırlamıyorum tam bir sınav heyecanı yaşıyordum... Tansiyonum biraz yüksek çıktı ama Mehmet Bey "muhtemelen heyecandan" dedi, "evet, gereksiz heyecan yaptım" dedim. Ardından soruları sıraladı:
Amerika'da daha önce 1 yıldan fazla kaldım mı,
Ameliyat geçmişim var mı,
Hastalık geçmişi ve kronik hastalıklarım var mı,
Ruhsal bir rahatsızlığım var mı,
Madde bağımlılığım var mı, daha önce kullandım mı,
Alkol ile yakalandım mı,
Sigara kullanıyor muyum,
Gözlük kullanıyor muyum...
O sırada göğüs, karın ve pelvis kısımları muayene etti, kalbimi, sırtımı (solunumumu) dinledi.
Gözlük derecemi sordu (bir gözüm 0, diğer gözüm 0.50) ve araç kullanımında gözlüğe ihtiyaç duyup duymadığımı sordu. Sonra o standart göz kontrolü yapılan harflerin olduğu tablodan en alttaki satırı okumamı istedi, okudum.
Amerika'da ne iş yapacağımı sordu, anlattım. Bana gayet güzel bir mesleğim olduğunu (mühendisim) ve iş bulmakta zorlanmayacağımı söyledi. Ardından iş başvurusu yaparken Türkiye'de yaptığım işlerle alakalı bir doküman hazırlamamı ve başvuru yaptığım firmalara muhakkak iletmemi söyledi. Sonra terketti beni. Bu kadar kolay olmamalıydı :))

Çıktım, içerisi yoğunlaşmıştı. Biraz bekledikten sonra bankodaki hanımefendi seslendi, ödemeyi TL mi yoksa dolarla mı yapmak istediğimi sordu, TL olarak kartla ödemek istediğimi söyledim. Kart kullanımı için yeniden içeri geçtik, kaç dolar olduğunu söylemeden (ben de sormadım) 2.178,00 TL ücretim olduğunu söyledi... Ödedikten sonra yeniden bankoya geçtik. Ertesi gün 14.00 ila 16.00 arasında evrakları teslim almak üzere gelmemi istediler. Teşekkür ederek ayrıldım...

Herkesin benzer tatlı heyecanı yaşaması dileğiyle...

Eveeet,
Sanırım DV2021’in AP Şampiyonu olarak bu satırları artık yazma vakti geldi.
Süreç olumsuz bitseydi yazabilir miydim bilmiyorum çünkü 75 günlük bekleme süresi beni çok yıprattı. Sadece DV ile alakalı değil; Amerika ile alakalı herhangi bir şeyi duyduğumda dahi kötü hissetmeye başlamıştım.

Gelelim mülakat deneyimime...
Mülakat, malum... 8 Temmuz’da, herkes gibi girip kayıt yaptırdım, ücret ödedim ve bekledim. Sonra bir bankoya çağrıldım, parmak izi verdim, yemin ettim; standart prosedür. Her ne kadar İngilizce bilsem de (ortalama) mülakatı Türkçe yapmak istedim ancak görevli hanımefendinin “hiç mi İngilizce bilmiyorsunuz?” veya “Deneyelim, bence konuşabilirsiniz” gibi laflarına verdiğim tepkilerden zaten İngilizce devam edebileceğimizi anladı (bunu şu an anlıyorum/tahmin ediyorum). Ben yine de Türkçe istediğimi belirttim, bir başka hanımefendiye (Türk) seslendi, hanımefendi gelince de sorular ve gülümsemeler başladı. Tercüman hanım zaten konuyla ilgilenmiyor, başka yerlere bakıyordu. Göz kaçırmalar olunca, orada durmaya ben zorluyormuşum gibi hissettim ve mülakatı yapan hanımefendiye odaklanmaya çalıştım. Soruları güzelce cevaplıyordum; nerede kalacağım, ne işler yapacağım, hedeflerim vs. O sırada tercüman hanımefendi kendisine ihtiyaç olmadığını düşündü sanırım; el işaretiyle “ben gidiyorum” yaptı bana ve gitti...
Mülakat gayet iyi gidiyordu, ta ki işim hakkında sorular sorulmaya başlanıncaya kadar...

Savunma sektöründe mühendisim. Farklı bölgelerde bulundum ve ilginç projelerde yer aldım. Ancak tabii ki detay veremeyeceğim kısımlar vardı. Vermedim. Hanımefendi ısrarla sordu ancak ısrar fayda etmeyecekti... Sandalyesini geriye itti, yan bankodaki beyefendiye bir şeyler sordu, sonra geri geldi, monitörüne birkaç saniye daha baktı ve bana dönerek “özgeçmişiniz var mı, verebilir misiniz?” diye sordu. Pek tabii ki bir özgeçmişimin olduğunu ancak her zaman yanımda taşımadığımı (!) ve benden talep edilmediği için yanımda getirmediğimi söyledim. Gülümseyerek “tamam” dedi ve ekrana kafasını çevirdi.

Sonra bir şeyler yazdı, bir anda ayağa kalkıp bir A4 kağıdı ile birlikte pasaportumu bana uzattı. Konuşmaya başladı: “Sir... Case... Admini......”...
Anlayamadım. Panik halinde insan yabancı dilini kaybediyor, bunu daha önce de deneyimlemiştim ancak o korku biraz fazla gelmişti. Hanımefendiden özür dileyerek heyecanlandığımı, tam anlayamadığımı ve bir şeyleri yanlış anlamamak için kendisinden söylediklerini tekrar etmesini rica ettim. Hanımefendi döndü ve bir beyefendiye seslendi, bir şeyler söyledi, beyefendi de bana dönüp “süreciniz idari işleme kaldı, haber bekleyin bizden” dedi. Dedim “neden böyle oluyor, anlamıyorum, yani anlıyorum ama süremiz çok kısa...”. Hanımefendi “merak etmeyin, size haber vereceğiz, mailinizi kontrol edin” dedi ve yerini terk etti. Kaçar gibi.

Göğsüme fil oturdu. Konsolosluğa yakın yere park ettiğim aracıma gittim, güzel insan, sayın @gucarslan Bey ile konuştuk. Bana sakin ve rahat olmamı söyledi...

Bir süre sonra mail geldi, benden DS-5535 formunu doldurmamı, CV göndermemi ve iş kayıtlarımı gösteren evrakları istediler. Gönderdim.

17 Eylül’de 15:00 sularında AP’nin tamamlandığını belirten ve pasaportumu teslim etmemi isteyen bir mail aldım. İlk haberi tüm bu süreçte desteğini esirgemeyen @gucarslan’a verdim. “Bugüne yetişir miyim?” diye sordum çünkü hafta sonu giriyordu araya, 2 gün daha bekleyecektim. Her zamanki olumlu tavrıyla “yetişirsin” dedi. Sanırım o öyle dediği için yetiştim. Başka türlü koşturacak enerjim ve inancım yoktu zira...

23 Eylül’de vizemin onaylandığı, 24 Eylül’de ise pasaportumun PTT’ye teslim edildiği maillerini aldım. Pasaportu alıp vizeyi görene kadar sevinemeyeceğim gibi hissediyorum. Hatta Amerika’ya girene kadar da sevinemeyebilirim. Ancak görünen o ki, vizeyi aldım.

Kangrene dönüşen DV2021 sürecini tamamladım mı bilmiyorum. Öncesi bu kadar sancılı olan bu sürecin gerisi ne kadar huzurlu olur bilmiyorum. Ancak umut etmeye devam ediyorum. Rusların bir sözü vardır: Надежда умирает последней. Yani “en son umut ölür”...

Umut ettikçe yaşamaya, yaşadıkça umut etmeye devam...

Umarım geride isteyen kimse kalmadan tamamlanacak bu DV2021...

@crazycells çok teşekkürler üstadım.
@gucarslan desteğin yadsınamaz abi, çok teşekkür ederim. Desteği bir kenara koyalım, soru sorabileceğin bir insanın bulunması bile büyük bir nimet bu süreçte. Üstüne ben ne zaman ve ne sorsam, cevap alabileceğimi de biliyordum. Ülkemdeki herkesin seninki gibi gönlü olsaydı, gitmeyi aklımdan bile geçirmezdim. Buradaki herkes için büyük şanssın abi, iyi ki varsın.

Daha güzel haberleri sizlerden bekliyoruz. Sonrasında motorları maviliklere süreceğiz...

@ayvalik10 @crazycells teşekkür ederim yönlendirmeniz için. Yeterince detaylı araştırdığımı düşünmüştüm ama yanılmışım, kusura bakmayın kalabalık yarattığım için...
@yigitsagun üstadım size özelden ilettim sorularımı.

Aldığım bilgilerle elde edineceğim tecrübelerimi en sonunda forumda da paylaşacağım

@Orhan-Cabarov teşekkür ederim, darısı bekleyen herkesin başına...