elbette hem covid hem de dünyanın farklı bölgelerindeki gerginliklerden kaynaklı enflasyon artışı her ülkede var ama inanın türkiye'de bu artık dayanılmayacak noktaya geldi. dün yaptığım alışverişten bahsedeyim. küçük oğlum için az tuzlu tulum peyniri alıyoruz yaklaşık iki haftada bir. ve ben aynı peyniri uzun bir süredir ardarda iki defa aynı fiyattan alamadım. her gittiğimde 5-10 tl zam gelmiş oluyor. dün aldığım kalıp 820 gr. ağırlığında ve ödediğim ücret 110 tl.

migros'tan 8'li kağıt havlu, 10 adet yumurta, 900 gr. yoğurt aldım. 115 tl ödedim.

işe gidip gelirken hem spor olması için hem de covidden dolayı toplu taşıma kullanmak istemediğimden elektrikli bisiklet bakıyordum bir süredir. en son baktığımda 7-8 bin tl olan bisikletin fiyatı 20 bin tl olmuş. insanlar bu miktarlara araba alıyorlar.

biz uzun bir süredir sadece karnımızı doyurmak için çalışıyoruz. ne birikim, ne tatil, ne başka bir şey...

ilk olarak ülkemizde ışid eylemleri başlayınca ve terörü çok yakınımızda gördüğümüzde, burada artık yaşanmayacağını düşünmeye başlamıştım. inanın maddiyat en son maddelerden biriydi benim için sıralamada. şimdi aradan geçen 4-5 yılda her şey o kadar içinden çıkılmaz bir hale geldi ki, ben her gün bir hayalimden vazgeçtiğimi fark ediyorum.

bir hobi edinemeden, bir kişisel zevkimize bütçe ayıramadan, konsere - tiyatroya gidemeden, dışarıda oturup iki kadeh bir şey içemeden gerçekten "ot" gibi yaşıyoruz. tabii buna yaşamak denirse...

Haklısınız, ben de gitmeyeceklerini bilseydim hiç başvurularını yapmazdım. Hatta o zamanlar henüz pasaport zorunluluğu yoktu, keşke sembolik de olsa 10$ başvuru ücreti alınsa; sırf ücretsiz diye öylesine başvuranların yarısı başvurmaz diyordum. Pasaport ile başvuru yapılması bunun önüne geçti. 10 yıllık pasaport ücretinin 1200 tl olduğu yerde, gerçekten gitmeye niyeti olmayan adam gidip de masraf yapmaz.

Ama o dönemde kurun da ani yükselişiyle maddi olarak yetersiz gördüler kendilerini ve iki çocukla böyle bir yola çıkmaya cesaret edemediler.

@aayhann katılıyorum. Aynı zamanda "bilmediğim bir ülkeye, bilmediğim bir kıtaya gidiyorum", "orada ikinci sınıf vatandaş olacağım" diye düşüncelere kapılmayın. Gidenlerin videolarını izleyin. herkesin gözleri parlıyor. Herkes mutlu, herkes huzurlu. Yani ben şu an tabii ki genelleme yapıyorum ama gidenlerin büyük bir çoğunluğu verdiği karardan memnun.

Amerika göçmenler ülkesi. Size ayrımcılık yapacak olan adam da en fazla üç kuşak önce gelmiş olacak. Belki siz nadir de olsa zorluk yaşayacaksınız, aksanınızdan yabancı olduğunuz illa ki anlaşılacak ama çocuklarınız çok rahat edecek.

Ayrıca Türkiye sistemsiz, düzensiz, her şeyin gelişigüzel sürdüğü bir ülke. Bu kadar genç nüfusun olduğu, bu kadar işsizin olduğu, iş bulsanız bile satın alma gücünün böylesine düşük olduğu bir ülkede iyi kötü yaşayabilen birisi; dünyanın her yerinde hayatta kalabilir. Biraz da şanslıysa ve iyi insanlarla karşılaşırsa çok çok iyi yerlere gelebilir. Cesaret edip adım atmaktan korkmayın.

Merhaba herkese. Bundan 4 yıl önce, tesadüfen izlediğim bir youtube videosu sayesinde Amerikan Rüyası'nı görmeye başladım. O günden bu yana her gün artan bir merakla ve istekle araştırmaya devam ettim. Youtube'da kaliteli ve bilgilendirici içerik üreten neredeyse herkesi takip ettim, videolarını izledim. Zaman buldukça amerikan tarihi ve kültürü hakkında kitaplar okumaya çalıştım. Coğrafyasını araştırdım; nerede kasırga, nerede deprem, nerede orman yangını sık görülüyor öğrenmeye çalıştım. Ekonomisini, şehirlerin yapısını, nerede hangi iş imkanlarının olduğunu inceledim.

Burada yaşayıp ülkenin gidişatı hakkında şikayeti olan, mutsuz olan yakınlarımın hepsini bilgilendirdim. Böyle bir imkan olduğunu, başka yerlerde daha iyi şartlarda "insan" gibi yaşamanın mümkün olduğunu anlattım. 2018 yılında eşimin ablası ve eniştesi, benim yaptığım başvuru ile green card talihlisi oldular. Karı koca ilk başvurularında ayrı ayrı çekilişi kazandılar. Farklı sebeplerle ülkede kalmayı tercih ettiler. 2021 yılında ise yine başvurusunu yaptığım ikiz kardeşim kazandı çekilişi. Onun da ikinci başvurusuydu. Henüz kesin kararını vermiş değil gitme konusunda. Gidecekmiş gibi ds-260 formunu doldurdu ama kararı ne olacak henüz belli değil.

Ben ise ilk iki yıl başvurduktan sonra son iki yıl eşimi ikna edememem nedeniyle başvuru yapamadım. Ama ülkede her gün yaşanan olumsuzluklar, ekonomik şartlar, eğitim, sağlık ve adalet sisteminin içler acısı hali nedeniyle maalesef burada bir gelecek göremediğimden bu yıl tekrar başvuru yapmaya karar verdim. Umarım gerçekten gitmek isteyen, mutluluğu ve huzuru bulmak için hayatında köklü değişiklikler yapmayı göze alabilen, konfor alanından çıkıp büyük bir bilinmezliğe adım atma cesaretini gösteren herkes talihli olur. Hepimizin gönlüne göre olsun.

@goblis, içinde söyledi: DV2022 (2022 Green Card Lotosu) Aşamaları

@gurars, içinde söyledi: DV2022 (2022 Green Card Lotosu) Aşamaları

merhaba. acaba ds260 formunu doldururken, ikametimizi aldırıp resmi olarak yaşadığımız kayıt altında olan yerleri mi yazmamız gerekir?

örneğin 2 yıllık üniversite okumak için gittiğim ama ikametimi aldırmadığım adresi yazmam gerekir mi?

ayrıca çalışmak için gittiğim rusya'da iki farklı adreste yaşadım ama adreslerin tam doğruluğundan emin değilim. bu adreslerdeki herhangi bir eksiklik veya yanlışlık sorun yaratır mı?

Gerçek yaşadığınız yerleri hatırladığınız kadarıyla yazmanız gerekiyor.

Teşekkür ediyorum, sağ olun

Rica etsem beni de ekler misiniz sevgili @crazycells

@Sono teşekkür ederim hatırlatmanız için. Geçen yıl fotoğrafını çekmemi istemeyince eşim, acaba "bekar" seçeneğini işaretleyip sonra çıkarsa konsoloslukta özel sebebimi anlatsam mı diye düşünmüştüm ama kişinin doğru beyanına çok önem verdiklerini bildiğimden vazgeçtim.

güncel fotoğraf konusunda da nedense çok katı olacaklarını düşünüp sırf eşimin fotosu yok diye başvurmamıştım.

@erco çok sevindim sürecin böyle sorunsuzca hallolmasına. umarım gittikten sonra da işleriniz böyle yolunda gider. her şey gönlünüze göre olsun.

Merhaba herkese. İlk başvuruda kazanan talihlilerden oldum ben de. Umarım tüm süreci olumlu bir şekilde sonuçlandırabiliriz. Herkese hayırlı olsun.

@eb3vize-com aklıma takılan birkaç soru daha var. yardımcı olursanız çok sevinirim.

• bu zincir restoranlar ya da diğer işverenler madem çalışacak işçi bulmakta zorlanıyorlarsa neden 2-3 yıllık değil de 1 yıllık sözleşme yapıyorlar. sonuçta her işçi adına ayrı ayrı sponsorluk için masraf yapıyorlar diye biliyorum.

• başvurudan sonra geçen süreyle ilgili şuna takıldım. yani kişisel olarak her kişinin kendi adına başvuru yapılması ve onun incelenip sonuçlanmasını anladım ama şirketlerin ücret tespiti yapılması için başvurması, amerika'da o işi yapacak kişiyi bulma arayışına girip bulamadığını kanıtlaması neden her seferinde sıfırdan yapılıyor? sonuçta sürekli bu firmaların çalışana ihtiyacı yok mu?

sorularım dışında ödeme ile ilgili de temennimize kulak verirsiniz umarım. yani standart olarak prosedürü tamamlamak için yapılması gereken başvuru ücretleri, avukatlık ücretleri ve konsolosluk/vize basım/green card basım ücretleri ne kadarsa 8-10 bin dolar baştan alınsa ama kalan miktar orada çalışmaya başladıktan sonra eşit taksitler halinde size ödense hem insanlar daha rahat güvenecektir hem de ödeme kolaylığı olacaktır.

evet 20 bin dolar çok yüksek bir miktar değil ama türkiye'de çalışan birisi için 400-450 bin tl yüksek geliyor. üstelik tl bazında bu ücretin bir hafta sonra 600 bin tl veya daha fazla olmayacağının garantisi yok. (hatta daha fazla olacağının garantisi var diyelim )

kendimden örnek vereyim. ben amerika'ya yerleşmek için eşimi ikna edebilsem arabamı satıp 2-3 sene arabasız yaşayarak ücretinizi ödeyebilirim. ancak eşim burada yaşamaya devam etmek istediği için kendim amerika'ya yerleşeceğim diye onun çocukla birlikte arabasız kalmasını, yaşam standardının düşmesini istemiyorum. maalesef ülke şartlarında 400-500 bin tl kredi kullandıran banka yok günümüzde. bugüne kadar ev/araba kredisi ödemekten kenarda birikimimiz de olmadı.

o yüzden ödeme konusunda en azından ücretin yarısını orada yaşamaya ve çalışmaya başladıktan sonra alsanız inanın başvuru patlaması yaşayacaksınız. benden söylemesi

@lumos çok teşekkür ederim. Verdiğiniz linklerdeki başlıkları inceleyeceğim.

Merhaba herkese. Evlilik yoluyla green card almayla ilgili hangi seçeneğin daha kısa olacağına dair bir sorum olacaktı.

İki yıldır green card sahibi olan bir arkadaşımla evlenerek oraya yerleşmeyi planlıyorum.

Kendisi Türkiye’ye geldiğinde burada evlenip sonra benim adıma talepte bulunmakla, ben turist vizesi alarak A.B.D.’ye gidebilirsem orada evlenip, turist vizesini kalıcı oturuma çevirmek gibi bir seçenek varsa hangisi süre olarak daha kısa ve daha mantıklı?

Bilgi sahibi olanlar yardımcı olursa çok sevinirm.

@eb3vize-com aklıma takılan birkaç soru daha var. yardımcı olursanız çok sevinirim.

• bu zincir restoranlar ya da diğer işverenler madem çalışacak işçi bulmakta zorlanıyorlarsa neden 2-3 yıllık değil de 1 yıllık sözleşme yapıyorlar. sonuçta her işçi adına ayrı ayrı sponsorluk için masraf yapıyorlar diye biliyorum.

• başvurudan sonra geçen süreyle ilgili şuna takıldım. yani kişisel olarak her kişinin kendi adına başvuru yapılması ve onun incelenip sonuçlanmasını anladım ama şirketlerin ücret tespiti yapılması için başvurması, amerika'da o işi yapacak kişiyi bulma arayışına girip bulamadığını kanıtlaması neden her seferinde sıfırdan yapılıyor? sonuçta sürekli bu firmaların çalışana ihtiyacı yok mu?

sorularım dışında ödeme ile ilgili de temennimize kulak verirsiniz umarım. yani standart olarak prosedürü tamamlamak için yapılması gereken başvuru ücretleri, avukatlık ücretleri ve konsolosluk/vize basım/green card basım ücretleri ne kadarsa 8-10 bin dolar baştan alınsa ama kalan miktar orada çalışmaya başladıktan sonra eşit taksitler halinde size ödense hem insanlar daha rahat güvenecektir hem de ödeme kolaylığı olacaktır.

evet 20 bin dolar çok yüksek bir miktar değil ama türkiye'de çalışan birisi için 400-450 bin tl yüksek geliyor. üstelik tl bazında bu ücretin bir hafta sonra 600 bin tl veya daha fazla olmayacağının garantisi yok. (hatta daha fazla olacağının garantisi var diyelim )

kendimden örnek vereyim. ben amerika'ya yerleşmek için eşimi ikna edebilsem arabamı satıp 2-3 sene arabasız yaşayarak ücretinizi ödeyebilirim. ancak eşim burada yaşamaya devam etmek istediği için kendim amerika'ya yerleşeceğim diye onun çocukla birlikte arabasız kalmasını, yaşam standardının düşmesini istemiyorum. maalesef ülke şartlarında 400-500 bin tl kredi kullandıran banka yok günümüzde. bugüne kadar ev/araba kredisi ödemekten kenarda birikimimiz de olmadı.

o yüzden ödeme konusunda en azından ücretin yarısını orada yaşamaya ve çalışmaya başladıktan sonra alsanız inanın başvuru patlaması yaşayacaksınız. benden söylemesi

@selamibasaran çok teşekkür ederim. ben ilk 7-8 sayfaya baktım ama sonra sorularımın cevabını göremeyince en iyisi yazayım dedim. sağ olun vakit ayırdığınız için.

@eb3vize-com merhaba.

• "$20.000 dolar sadece başvuran kişinin ücretidir. Eş ve 21 yaş altı çocuklar için $1345 ödenmesi gerekmektedir."

bu yazdığınız maddeye istinaden soruyorum. acaba bu şekilde gidebilirsek eşim de benim gibi çalışabiliyor mu aynı iş yerinde.
yoksa eş ve çocuğun yalnızca oturum izni olup, sadece 20 bin doları ödeyen bir kişiye mi çalışma izni alınıyor.

tek başına giden bir genç icabında sadece oda kiralayıp, bu işten kazanacağı ücretle iyi kötü geçinir ama ben eşimle ve 4 yaşındaki oğlumla gideceğim için harcamalarım da daha fazla olacaktır. eşimin de çalışabilmesi için ayrı bir başvuru dosyası ve 20 bin $ mi ödememiz gerekecek onu merak etmiştim.

ikinci sorum ohio ve south carolina ile ilgili. bu iki eyalette seçme şansımız var mı yoksa o süreçte hangisinde ihtiyaç varsa orada mı başlıyoruz? ayrıca tahmini iki yıl süreceğini öngördüğünüz bu süreçte farklı eyalet ve şehirler de sisteme dahil olabilir mi? (videodaki arkadaş san diego'da çalışıyor dediğiniz için soruyorum.)

merhaba. şimdiye kadar hep green card'ı çekiliş üzerinden deneyip olumlu sonuç alamayınca farklı vize türlerini araştırmaya başladım ve eb3 vizesi ilgimi çekti. bu konu ile ilgili merak ettiklerim hakkında yardımcı olabilecek kimse var mı acaba?

kuzenimin çok yakın bir arkadaşı, abd'de birkaç farklı eyalette operasyonları olan bir tekstil işinin başında. kuzenimle daha önce yaptığımız konuşmalarda "green card çıkarsa iş konusunda arkadaşım sana yardımcı olur" diyordu. tabii iş o noktaya gelmedi hiç.

ben arkeolog olduğum için ve bildiğimiz sponsorluk vizelerinde o arkadaşın şirketinde bana sponsor olabileceği herhangi bir görev tanımı olmadığından sponsorluk vizesini hiç düşünmemiştim ama son günlerde duyduğum bu eb3 vizesi acaba benim işime yarar mı merak ettim.

anladığım kadarıyla aracı firmalar abd'deki bazı zincir restoranlarda çalışmak üzere insanlara vize konusunda danışmanlık hizmeti veriyor. peki yine bu vize türüyle, kuzenimin arkadaşı kendi şirketine beni alabilir mi? sonuçta benim uzmanlığım arkeoloji ve o şirkette bana uygun pozisyon yok ama vasıfsız işçi olarak mc donalsd's veya amazon nasıl bu vizeyle alım yapıyorsa ben de o şirkete girebilir miyim? aracı firmayla çalışmayıp şirketin kendi avukatıyla bu süreci yöneterek eb3 vizesi almam mümkün mü yoksa yasal olarak bunun önüne geçen engeller var mı?

@gucarslan anladım, çok sevindim böyle olmasına. tabii normal bir hukuk devletinde olması gereken bu ama biz hep kendi ülkemizdeki işleyişi referans almaktan bizim normalimiz bu oldu artık.

@gucarslan sayın gucarslan merhaba, acaba hala bu davaya dahil olunabiliyor mu? yoksa artık fiili olarak mahkeme süreci başladıktan sonra iş işten geçmiş mi oluyor?

bir diğer merak ettiğim konu ise (önceki yıllarda açılıp sonuçlanan bir dava olmadığından, elimizde buna dair herhangi bir somut veri yoktur diye düşünüyorum) davayı kazanıp mülakat hakkı kazanan talihlilerin vize görüşmelerinin, hiç bir davaya katılmayıp normal süreç içerisinde sırası gelenlere göre daha zorlayıcı geçmesi olası mı?

elbette hem covid hem de dünyanın farklı bölgelerindeki gerginliklerden kaynaklı enflasyon artışı her ülkede var ama inanın türkiye'de bu artık dayanılmayacak noktaya geldi. dün yaptığım alışverişten bahsedeyim. küçük oğlum için az tuzlu tulum peyniri alıyoruz yaklaşık iki haftada bir. ve ben aynı peyniri uzun bir süredir ardarda iki defa aynı fiyattan alamadım. her gittiğimde 5-10 tl zam gelmiş oluyor. dün aldığım kalıp 820 gr. ağırlığında ve ödediğim ücret 110 tl.

migros'tan 8'li kağıt havlu, 10 adet yumurta, 900 gr. yoğurt aldım. 115 tl ödedim.

işe gidip gelirken hem spor olması için hem de covidden dolayı toplu taşıma kullanmak istemediğimden elektrikli bisiklet bakıyordum bir süredir. en son baktığımda 7-8 bin tl olan bisikletin fiyatı 20 bin tl olmuş. insanlar bu miktarlara araba alıyorlar.

biz uzun bir süredir sadece karnımızı doyurmak için çalışıyoruz. ne birikim, ne tatil, ne başka bir şey...

ilk olarak ülkemizde ışid eylemleri başlayınca ve terörü çok yakınımızda gördüğümüzde, burada artık yaşanmayacağını düşünmeye başlamıştım. inanın maddiyat en son maddelerden biriydi benim için sıralamada. şimdi aradan geçen 4-5 yılda her şey o kadar içinden çıkılmaz bir hale geldi ki, ben her gün bir hayalimden vazgeçtiğimi fark ediyorum.

bir hobi edinemeden, bir kişisel zevkimize bütçe ayıramadan, konsere - tiyatroya gidemeden, dışarıda oturup iki kadeh bir şey içemeden gerçekten "ot" gibi yaşıyoruz. tabii buna yaşamak denirse...

@erco çok sevindim sürecin böyle sorunsuzca hallolmasına. umarım gittikten sonra da işleriniz böyle yolunda gider. her şey gönlünüze göre olsun.