Kasim 2022'den beri Des Moineste yasamaktayiz. Green card ile Turkiyen tasinirken ilk duragimiz Des Moines oldu. Yasam maliyetlerinin ve kiralarin ucuzlugu, guvenli olmasi ve sigorta-bankacilik sektorunde is imkanlarinin genis olmasi baslamak olarak dogru yer oldugunu dusundurdu. On arastirmalarimiz dogru cikti. Hesaba katmadigimiz/bilmedigimiz sey ise Iowalilarin 'Iowa Nice' lakabiyla yani misafirperverligi ve kibarliklariyla un salmalari oldu. Bir de tabi en buyuk gocmen grup yaklasik 20 bin civariyla Bosnaklar olunca sosyal ve kulturel olarak cok iyi karsilandik. Turkiyede esim de ben de Istanbulda bir bankanin genel merkezinde calisiyorduk dolayisiyla bankada is bulana kadar gecici birkac is yaptik derken kisa surede Iowanin yerel bankalarinin birinde ikimiz de ise basladik. Ben once basladim ardindan esime de referans oldum. Simdi ikimiz de yoneticilige terfi ettik. Iowalilar insanlar Iowa'ya gelsin yerlessin sevsinler ve kalsinlar istiyorlar. Hemen bizi aralarina aldilar. Turkiyeye karsi cok meraklilar. Turk oldugum icin Turkiyede bu kadar pohpohlandigimi hatirlamiyorum. Sosyal gonulluluk faaliyetlerine de katiliyoruz. Dar gelirlilere yardim ve agac dikme etkinliklerine katilip iyice kaynasiyoruz. Kis cok sert geciyor ama alistik. Kapali garaj ve remote starterli bir arac ile kis kosullari hafifliyor. Geri kalan mevsimlerde harika bir yer. Surekli disarida yerel festivaller konserler yarislar etkinlikler oluyor. Iowa state fair cok kalabalik ve eglenceli. Gece hayati cok canli degil biz de zaten ona daha Turkiyedeyken doymustuk. Tam isine gucune bakmalik aile yeri. Parklar goller nehirler ormanlar tam bir outdoor takilmayi sevenler icin harika. Bisiklet kulturu cok yaygin. Des Moines in her yerinde bisikletlerin ayri yollari var ve Rugbrai ABD capinda meshur bir bisiklet yarisi. ABD nin genel bir handikapi arabaya bagimli bir sekilde yasanmasi. Des Moines de kucuk bir Midwest metropolu olarak toplu tasimanin zayif oldugu bir yer. O yuzden downtownda 3 sene yasadik hem ise de yakinligi hem de yurunebilir olmasindan oturu. Simdi 2 ay once sehrin kuzeyine Ankeny'e tasindik. Suburb diye tarif edebileceginiz bir bolge fakat tasindigimiz bolge yuruyerek her isinizi halledebileceginiz sosyal olarak da canli bir ilce hayati vadediyor. 2 sene kalir buyuk bir eyalete tasiniriz derken simdi ailemizi burada buyutup sonra da ev almayi da planlar olduk. Kisacasi Iowa'ya geldik, sevdik, Iowa'li olduk.

Merhabalar herkese,

Buraya deneyimimi yazacağım gün sonunda geldiği için çok mutluyum ve okuyan herkese faydalı olmasını umuyorum. Ayrıca adminlerimize ve özellikle @gucarslan beye sabrı ve destekleri için sonsuz teşekkürler. Bu forumu ve iletişim gruplarımızı ayakta tutan bizlere destek olan insanları lütfen kırmayalım.

Bu sene neler öğrendik ?
-DS 260 formunu erken göndermenin önemini
-Fırsatı olanlar için AOS yapmanın önemini
-Dosyasını başka konsolosluklara taşımanın önemini

Yukarıda bahsettiğim 3 konu bu sene yaşayarak acı bir şekilde öğrenildi. DS260 formunu temmuz 2021'de göndermiş , AOS yapacak altyapısı olmayan ve dosyayı taşımak için gerekli hareketleri yapmayan bir talihli olarak işimi tamamen şansa bırakmıştım. Son dağıtımda son anda vize görüşme daveti alarak şans tanrıları beni sevindirse de grupta yüzlerce Türk arkadaşımız bizimle olamadılar bunun burukluğunu da içimde yaşıyorum.

Biraz da kişisel hatalarımdan bahsetmek istiyorum.Foruma çok geç katıldım Kasım 2021'de buraya geldim ve bildiğim doğruların doğru olmadığını forum sayesinde öğrendim ama birtakım önemli konularda iş işten geçmişti.O yüzden burayı okuyorsan ilk işin foruma üye olmak olsun.Dosya numaramın 97XX olmasına güvenerek nasılsa vize daveti gelir diye düşünmüştüm. Yanıldım , case numarası benden daha düşük arkadaşlar çağrılmadılar bense son anda. Amerikaya gideceğiz diyerek para biriktirelim diye İstanbul'daki evimizi kapatıp aile evlerinde göçebe bir hayata geçtik ve süreç o kadar uzadı ki evsizlik bizi eşimle çok yordu. İş yerimden ABD'ye gideceğim diye ayrıldım. Hem evsiz hem işsiz bırakmıştım kendimi bir de üstüne Ankara vizeye çok az kişi çağırıyordu hatta birçok ayı neredeyse pas geçiyordu. Psikolojim bozuldu kendi kendime hayatımı alt üst etmiştim. Bütün sorumsuzlukları üst üste yapmışım farkında değilmişim. Haziran ayında da çok az vize daveti gelmişti ve artık gidemeyeceğiz galiba durumu hayatımıza girmeye başladı. Moral kalmadı , panik olduk. Herkese de ABD'ye gideceğiz diye anlatmıştık . ee noldu sizin Amerika işini duymaktan artık yorulmuştuk. Temmuz ayının ortalarında artık olmayacak bu iş herhalde deyip, durumu kabullenmeye başladık. Ben tabi işsiz olunca bütün gün zillow'da ev bakmaktan , google maps'te gezmekten amerikayı karış karış ezberlemiştim. Gitmeden gitmiş kadar olduk. Bozulan psikolojimi , abd'ye gidemesek de gidecek şekilde hazırlandığımız için başka bir yere neden taşınmayalım durumuyla onarmaya başladım. Green card bahanesiyle Türkiye'deki düzenimizi bozmuştuk bir kere. Çalışma izni veren ve kolay şekilde girebileceğimiz ülkeleri ararken Malta'ya gidelim dedik. İş bile baktım oradan başvurdum da birkaç yere. Derken 28 Temmuz günü öğle saatlerinde Malta'dan bir numara aradı ve ertesi gün görüşmek istediklerini söylediler. Bir anda unuttuk ABD'yi , Malta'ya gidiyoruza döndük. Mülakata hazırlanmakla geçen günümün geç saatlerinde gelen bir mail, yine bizi ABD'ye döndürdü vize daveti maili gelmişti aynı gün. Yine de artık ABD'ye güvenmiyordum, Malta'daki iş mülakatına ertesi gün katıldım, green card sürecimi de anlattım . ABD'ye gidemezsen haber ver seninle çalışmak isteriz demişlerdi. Hayatımın en tuhaf günlerini geçiriyordum. Ve nihayetinde 12 Eylül itibariyle de vizemizi aldık.

Muayene
Eşimle birlikte 710 dolar değerinde Türk Lirasını kredi kartıyla ödedik. Aşılar bizde yorgunluk ve iştah kaybı yarattı. Ankara dışından gelen arkadaşlar aynı gün dönmeyi düşünüyorlarsa bunu dikkate alabilirler. Biz bu yüzden 1 gün daha kaldık ertesi gün yola çıktık.

Vize görüşmesi
Girerken üstümüzde sadece para , evraklar ve araba anahtarı vardı.Para yatırma sırasında bizden önceki arkadaş 330 dolara karşılık gelecek birebir TL kuruna göre para getirmiş ama elçilik 18.20 dolan kuru düz 20'den hesaplayınca parası yetişmedi , dışarı çıktı ve para bulup geldi. Biz 2 kişi 660 dolar ile ödedik. TL ödeyecek arkadaşlar fazladan para getirsinler ne olur ne olmaz. Daha sonra evrak teslimi için yan salona geçtik. Tüm evraklarımız tamdı.15k usd banka hesabı gösterdik. Araba ile ilgili ruhsat ve araç değerini gösteren belgeleri evrak tesliminde almadılar. Mülakat dilini Türkçe istediğimizi söyledik. 15-20 dakika sonra 9 numaralı konsolos veznesinde sıramız yandı. Asyalı konsolos ile görüştük. Hello deyip ellerinizi kaldırın dedi. Bir anda ingilizce yemin metnini hızlıca okudu . Ne dediğinden hiçbir şey anlamadım. Excuse me can you repeat please dedim. Bu sefer de anlaşılmaz Türkçesiyle hızlıca yemini okudu ve sadece yemin ediyor musunuz kısmını anladım. Yemin ediyoruz dedik orayı geçtik parmak izlerimizi aldı , eşimden 2 defa aldı okumamış ilk seferinde. Daha sonra diploma ve evlilik cüzdanını gerip verdi ve mülakata İngilizce devam ettik. Sorduğu sorular :
-Ne zaman evlendiniz ? Tarihi söyledim.
-Çocuğunuz var mı ? No
-İlk evliliğiniz mi ? Yes
-Türkiyede ne iş yapıyorsunuz ? Bir cümlede kendi işimi ve eşimin işini söyledim.
-ABD'de nerede yaşamak istiyorsunuz? Söyledim
-Orada ailenizden biri mi var ? Hayır arkadaşım var dedim 7 senedir orada yaşıyor dedim. Cool dedi.
-Orada ne iş yapacaksınız dedi ? Türkiyedeki işlerimizi yapacağız çok fazla ilan var dedim.
-Askerliğini yaptın mı dedi? Evet dedim.

Tüm bunlar 2 dakika sürdü ve bir anda Congratulations ve gülümseyerek Good Bye dedi. İdrak edemedik bir an. Are we done dedim . Yes yes congratulations good bye deyip oradan ayrıldı.

ABD büyükelçiliği yazısı önünde hatıra fotoğrafı çekilip oradan ayrıldık. Kısmetse de Ekim ayı sonuna doğru gitmeyi düşünüyoruz. Bu süreç çok zor oldu, cahilce hareket ettim, bedel ödendi ama çokça şansa bırakmıştım. Siz bu foruma üye olun cahillik yapmayın ve imkanınız varsa şansa bırakmayın lütfen

Kalın Sağlıcakla,

Kasim 2022'den beri Des Moineste yasamaktayiz. Green card ile Turkiyen tasinirken ilk duragimiz Des Moines oldu. Yasam maliyetlerinin ve kiralarin ucuzlugu, guvenli olmasi ve sigorta-bankacilik sektorunde is imkanlarinin genis olmasi baslamak olarak dogru yer oldugunu dusundurdu. On arastirmalarimiz dogru cikti. Hesaba katmadigimiz/bilmedigimiz sey ise Iowalilarin 'Iowa Nice' lakabiyla yani misafirperverligi ve kibarliklariyla un salmalari oldu. Bir de tabi en buyuk gocmen grup yaklasik 20 bin civariyla Bosnaklar olunca sosyal ve kulturel olarak cok iyi karsilandik. Turkiyede esim de ben de Istanbulda bir bankanin genel merkezinde calisiyorduk dolayisiyla bankada is bulana kadar gecici birkac is yaptik derken kisa surede Iowanin yerel bankalarinin birinde ikimiz de ise basladik. Ben once basladim ardindan esime de referans oldum. Simdi ikimiz de yoneticilige terfi ettik. Iowalilar insanlar Iowa'ya gelsin yerlessin sevsinler ve kalsinlar istiyorlar. Hemen bizi aralarina aldilar. Turkiyeye karsi cok meraklilar. Turk oldugum icin Turkiyede bu kadar pohpohlandigimi hatirlamiyorum. Sosyal gonulluluk faaliyetlerine de katiliyoruz. Dar gelirlilere yardim ve agac dikme etkinliklerine katilip iyice kaynasiyoruz. Kis cok sert geciyor ama alistik. Kapali garaj ve remote starterli bir arac ile kis kosullari hafifliyor. Geri kalan mevsimlerde harika bir yer. Surekli disarida yerel festivaller konserler yarislar etkinlikler oluyor. Iowa state fair cok kalabalik ve eglenceli. Gece hayati cok canli degil biz de zaten ona daha Turkiyedeyken doymustuk. Tam isine gucune bakmalik aile yeri. Parklar goller nehirler ormanlar tam bir outdoor takilmayi sevenler icin harika. Bisiklet kulturu cok yaygin. Des Moines in her yerinde bisikletlerin ayri yollari var ve Rugbrai ABD capinda meshur bir bisiklet yarisi. ABD nin genel bir handikapi arabaya bagimli bir sekilde yasanmasi. Des Moines de kucuk bir Midwest metropolu olarak toplu tasimanin zayif oldugu bir yer. O yuzden downtownda 3 sene yasadik hem ise de yakinligi hem de yurunebilir olmasindan oturu. Simdi 2 ay once sehrin kuzeyine Ankeny'e tasindik. Suburb diye tarif edebileceginiz bir bolge fakat tasindigimiz bolge yuruyerek her isinizi halledebileceginiz sosyal olarak da canli bir ilce hayati vadediyor. 2 sene kalir buyuk bir eyalete tasiniriz derken simdi ailemizi burada buyutup sonra da ev almayi da planlar olduk. Kisacasi Iowa'ya geldik, sevdik, Iowa'li olduk.

Merhabalar herkese,

Buraya deneyimimi yazacağım gün sonunda geldiği için çok mutluyum ve okuyan herkese faydalı olmasını umuyorum. Ayrıca adminlerimize ve özellikle @gucarslan beye sabrı ve destekleri için sonsuz teşekkürler. Bu forumu ve iletişim gruplarımızı ayakta tutan bizlere destek olan insanları lütfen kırmayalım.

Bu sene neler öğrendik ?
-DS 260 formunu erken göndermenin önemini
-Fırsatı olanlar için AOS yapmanın önemini
-Dosyasını başka konsolosluklara taşımanın önemini

Yukarıda bahsettiğim 3 konu bu sene yaşayarak acı bir şekilde öğrenildi. DS260 formunu temmuz 2021'de göndermiş , AOS yapacak altyapısı olmayan ve dosyayı taşımak için gerekli hareketleri yapmayan bir talihli olarak işimi tamamen şansa bırakmıştım. Son dağıtımda son anda vize görüşme daveti alarak şans tanrıları beni sevindirse de grupta yüzlerce Türk arkadaşımız bizimle olamadılar bunun burukluğunu da içimde yaşıyorum.

Biraz da kişisel hatalarımdan bahsetmek istiyorum.Foruma çok geç katıldım Kasım 2021'de buraya geldim ve bildiğim doğruların doğru olmadığını forum sayesinde öğrendim ama birtakım önemli konularda iş işten geçmişti.O yüzden burayı okuyorsan ilk işin foruma üye olmak olsun.Dosya numaramın 97XX olmasına güvenerek nasılsa vize daveti gelir diye düşünmüştüm. Yanıldım , case numarası benden daha düşük arkadaşlar çağrılmadılar bense son anda. Amerikaya gideceğiz diyerek para biriktirelim diye İstanbul'daki evimizi kapatıp aile evlerinde göçebe bir hayata geçtik ve süreç o kadar uzadı ki evsizlik bizi eşimle çok yordu. İş yerimden ABD'ye gideceğim diye ayrıldım. Hem evsiz hem işsiz bırakmıştım kendimi bir de üstüne Ankara vizeye çok az kişi çağırıyordu hatta birçok ayı neredeyse pas geçiyordu. Psikolojim bozuldu kendi kendime hayatımı alt üst etmiştim. Bütün sorumsuzlukları üst üste yapmışım farkında değilmişim. Haziran ayında da çok az vize daveti gelmişti ve artık gidemeyeceğiz galiba durumu hayatımıza girmeye başladı. Moral kalmadı , panik olduk. Herkese de ABD'ye gideceğiz diye anlatmıştık . ee noldu sizin Amerika işini duymaktan artık yorulmuştuk. Temmuz ayının ortalarında artık olmayacak bu iş herhalde deyip, durumu kabullenmeye başladık. Ben tabi işsiz olunca bütün gün zillow'da ev bakmaktan , google maps'te gezmekten amerikayı karış karış ezberlemiştim. Gitmeden gitmiş kadar olduk. Bozulan psikolojimi , abd'ye gidemesek de gidecek şekilde hazırlandığımız için başka bir yere neden taşınmayalım durumuyla onarmaya başladım. Green card bahanesiyle Türkiye'deki düzenimizi bozmuştuk bir kere. Çalışma izni veren ve kolay şekilde girebileceğimiz ülkeleri ararken Malta'ya gidelim dedik. İş bile baktım oradan başvurdum da birkaç yere. Derken 28 Temmuz günü öğle saatlerinde Malta'dan bir numara aradı ve ertesi gün görüşmek istediklerini söylediler. Bir anda unuttuk ABD'yi , Malta'ya gidiyoruza döndük. Mülakata hazırlanmakla geçen günümün geç saatlerinde gelen bir mail, yine bizi ABD'ye döndürdü vize daveti maili gelmişti aynı gün. Yine de artık ABD'ye güvenmiyordum, Malta'daki iş mülakatına ertesi gün katıldım, green card sürecimi de anlattım . ABD'ye gidemezsen haber ver seninle çalışmak isteriz demişlerdi. Hayatımın en tuhaf günlerini geçiriyordum. Ve nihayetinde 12 Eylül itibariyle de vizemizi aldık.

Muayene
Eşimle birlikte 710 dolar değerinde Türk Lirasını kredi kartıyla ödedik. Aşılar bizde yorgunluk ve iştah kaybı yarattı. Ankara dışından gelen arkadaşlar aynı gün dönmeyi düşünüyorlarsa bunu dikkate alabilirler. Biz bu yüzden 1 gün daha kaldık ertesi gün yola çıktık.

Vize görüşmesi
Girerken üstümüzde sadece para , evraklar ve araba anahtarı vardı.Para yatırma sırasında bizden önceki arkadaş 330 dolara karşılık gelecek birebir TL kuruna göre para getirmiş ama elçilik 18.20 dolan kuru düz 20'den hesaplayınca parası yetişmedi , dışarı çıktı ve para bulup geldi. Biz 2 kişi 660 dolar ile ödedik. TL ödeyecek arkadaşlar fazladan para getirsinler ne olur ne olmaz. Daha sonra evrak teslimi için yan salona geçtik. Tüm evraklarımız tamdı.15k usd banka hesabı gösterdik. Araba ile ilgili ruhsat ve araç değerini gösteren belgeleri evrak tesliminde almadılar. Mülakat dilini Türkçe istediğimizi söyledik. 15-20 dakika sonra 9 numaralı konsolos veznesinde sıramız yandı. Asyalı konsolos ile görüştük. Hello deyip ellerinizi kaldırın dedi. Bir anda ingilizce yemin metnini hızlıca okudu . Ne dediğinden hiçbir şey anlamadım. Excuse me can you repeat please dedim. Bu sefer de anlaşılmaz Türkçesiyle hızlıca yemini okudu ve sadece yemin ediyor musunuz kısmını anladım. Yemin ediyoruz dedik orayı geçtik parmak izlerimizi aldı , eşimden 2 defa aldı okumamış ilk seferinde. Daha sonra diploma ve evlilik cüzdanını gerip verdi ve mülakata İngilizce devam ettik. Sorduğu sorular :
-Ne zaman evlendiniz ? Tarihi söyledim.
-Çocuğunuz var mı ? No
-İlk evliliğiniz mi ? Yes
-Türkiyede ne iş yapıyorsunuz ? Bir cümlede kendi işimi ve eşimin işini söyledim.
-ABD'de nerede yaşamak istiyorsunuz? Söyledim
-Orada ailenizden biri mi var ? Hayır arkadaşım var dedim 7 senedir orada yaşıyor dedim. Cool dedi.
-Orada ne iş yapacaksınız dedi ? Türkiyedeki işlerimizi yapacağız çok fazla ilan var dedim.
-Askerliğini yaptın mı dedi? Evet dedim.

Tüm bunlar 2 dakika sürdü ve bir anda Congratulations ve gülümseyerek Good Bye dedi. İdrak edemedik bir an. Are we done dedim . Yes yes congratulations good bye deyip oradan ayrıldı.

ABD büyükelçiliği yazısı önünde hatıra fotoğrafı çekilip oradan ayrıldık. Kısmetse de Ekim ayı sonuna doğru gitmeyi düşünüyoruz. Bu süreç çok zor oldu, cahilce hareket ettim, bedel ödendi ama çokça şansa bırakmıştım. Siz bu foruma üye olun cahillik yapmayın ve imkanınız varsa şansa bırakmayın lütfen

Kalın Sağlıcakla,